«Οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις είναι αντισυνταγματικές»

Κατη­γο­ρη­μα­τι­κός, στην σημε­ρινή συνέ­ντευξη που παρα­χώ­ρησε στην «δημο­κρα­τική», εμφα­νί­ζε­ται ο πρό­ε­δρος της Ένωσης Ποι­νι­κο­λό­γων και Ασκού­με­νων Δικη­γό­ρων κ. Βασίλης Ταουξής, σχετικά με την «κόντρα» που έχει ξεσπά­σει τον τελευ­ταίο καιρό ανάμεσα στην Ένωση Δικα­στών και Εισαγ­γε­λέων και την κυβέρ­νηση.

Παρά το γεγονός πως συμ­φω­νεί ότι πρό­κει­ται για σύγκρουση, ο κ. Ταουξής δεν εκτιμά ότι πρό­κει­ται για θεσμική κρίση αλλά για μια προ­σπά­θεια δια­γκω­νι­σμού ανάμεσα στις δύο εξου­σίες, την εκτε­λε­στική και την δικα­στική, η οποία δεν είναι και­νούρ­για καθώς και στο παρελ­θόν έχουν σημειω­θεί (και έχουν δει το φως της δημο­σιό­τη­τας) ανά­λο­γες απο­κα­λύ­ψεις, προ­σπα­θειών χει­ρα­γώ­γη­σης της Δικαιο­σύ­νης στην Ελλάδα.

Η συνέ­ντευξη ανα­λυ­τικά:

• Κύριε Ταουξή,θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε με την πρό­σφατη «κόντρα» που ήρθε στην δημο­σιό­τητα η οποία φαί­νε­ται ότι ανα­πτύσ­σε­ται εδώ και καιρό, ανάμεσα στην κυβέρ­νηση και στην Δικαιο­σύνη. Πώς το σχο­λιά­ζετε;

Πρό­σφατα πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε η γενική συνέ­λευση της Ένωσης Δικα­στών και Εισαγ­γε­λέων που έγινε στην αίθουσα του Αρείου Πάγου με πάνω από 1.000 συμ­με­το­χές. Προ­σω­πικά, ως πρό­ε­δρος της Ένωσης Ποι­νι­κο­λό­γων και Μαχο­μέ­νων Δικη­γό­ρων, είμαι και μέλος του δ.σ. της Ένωσης. Αυτό που μου προ­κα­λεί εντύ­πωση, είναι ότι στην Ελλάδα πολλές φορές έχουμε μικρή μνήμη. Και το λέω αυτό, διότι αυτό που παρα­κο­λου­θούμε να εξε­λίσ­σε­ται ανάμεσα στην κυβέρ­νηση και στην Δικαιο­σύνη, δεν είναι και­νούρ­γιο. Επειδή είμαι πολλά χρόνια στην δικη­γο­ρία, μπορώ να πω ότι όποιος κι αν βρι­σκό­ταν στην κυβέρ­νηση, προ­σπά­θησε να χει­ρα­γω­γή­σει την Δικαιο­σύνη. Είναι πολλές οι περι­πτώ­σεις και τα παρα­δείγ­ματα που μπορώ να σας θυμίσω από την εποχή του Ανδρέα Παπαν­δρέου και μέχρι σήμερα. Ανέ­κα­θεν οι κυβερ­νή­σεις επι­χεί­ρη­σαν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους την Δικαιο­σύνη. Αυτό το…. ‘πίνγκ πόνγκ’ συνε­χί­ζε­ται εδώ και πολλά χρόνια. Ανέ­κα­θεν υπάρχει η δυνα­τό­τητα των κυβερ­νη­τι­κών να επι­λέ­γουν και να διο­ρί­ζουν τους αρε­στούς τους, στις ηγεσίες των μεγάλων δικα­στη­ρίων. Έχουμε πολλά παρα­δείγ­ματα ακόμη και σε εποχές όπου επι­λέ­χθηκε πρό­ε­δρος του Αρείου Πάγου, ο οποίος βρι­σκό­ταν πολλές θέσεις πίσω στην ιεραρ­χία.

Συμφωνώ ότι πρό­κει­ται για μια πολύ κακή πρα­κτική, ότι θα πρέπει να αλλάξει το σύστημα και ίσως να πρέπει να αλλάξει και το Σύνταγμα. Διότι η δυνα­τό­τητα της εκά­στοτε κυβέρ­νη­σης να διο­ρί­ζει τους επι­κε­φα­λής των ανω­τά­των δικα­στη­ρίων, προ­έρ­χε­ται από τις δια­τά­ξεις και τις επι­τα­γές του Συντάγ­μα­τος. Αυτό θα πρέπει κάποτε να στα­μα­τή­σει και να εξε­τά­σει ο νομο­θέ­της ένα άλλο μοντέλο.

• Ωστόσο, η Δικαιο­σύνη δέχεται πολλά πυρά και για τις διά­φο­ρες απο­φά­σεις που λαμ­βά­νο­νται.

Κοι­τάξτε, είναι κι αυτό ένα βασικό ζήτημα. Κάποτε, θα πρέπει να πούμε και τα πράγ­ματα με το όνομά τους. Οι δικα­στι­κές απο­φά­σεις δεν θα πρέπει να μένουν στο απυ­ρό­βλητο και να μην μπορεί να ασκήσει κανένας κριτική γι αυτές. Όπως ασκούμε κριτική στη νομο­θε­τική και στην εκτε­λε­στική εξουσία, θα πρέπει να υπάρχει το περι­θώ­ριο να ασκούμε κριτική (καλό­πι­στη, πάντα) και στην δικα­στική εξουσία.

• Βέβαια, έχουν δει την δημο­σιό­τητα διά­φο­ρες ανά­λο­γες απο­κα­λύ­ψεις για προ­σπά­θεια χει­ρα­γώ­γη­σης κ.λπ. αλλά αυτή η «σύγκρουση» δεν μένει μόνον σε αυτό. Υπάρχει έντονο το στοι­χείο της αμφι­σβή­τη­σης για το ό,τι η Δικαιο­σύνη δεν κάνει καλά την δουλειά της. Αυτό δεν μας φέρνει στα όρια μιας θεσμι­κής κρίσης;

Δεν θα την ονόμαζα θεσμική κρίση. Το ζήτημα θα το ονόμαζα ως δια­γκω­νι­σμό των δύο εξου­σιών για το ποιος θα επι­κρα­τή­σει, ποιος θα πάρει το πάνω χέρι. Η κυβέρ­νηση θέλει να ελέγξει κάποια πράγ­ματα. Π.χ. γίνεται μια μάχη για το αν πρέπει να υπο­βάλ­λουν πόθεν έσχες οι δικα­στές. Και σας ρωτώ: δεν είναι αυτο­νό­ητο να γίνεται αυτό; Γιατί να υπο­βάλ­λε­ται ο οποιοσ­δή­ποτε σε πόθεν έσχες και όχι οι δικα­στές; Άλλωστε χει­ρί­ζο­νται πολλές λεπτές υπο­θέ­σεις και μάλιστα πολλές φορές, με οικο­νο­μικό περιε­χό­μενο. Έχουμε δει και φαι­νό­μενα όπου το modus Vivendi κάποιων, δεν συνάδει με τα εισο­δή­ματά του. Γιατί να εξαι­ρεί­ται η Δικαιο­σύνη; Νομίζω πως πρέπει να βάλουμε την λογική να λει­τουρ­γή­σει σε αυτή την περί­πτωση. Ξέρετε, σε αυτή την χώρα δεν χρεια­ζό­μα­στε ευφυίες. Κοινή λογική χρεια­ζό­μα­στε και διάθεση απλής συνερ­γα­σίας.

Η κυβέρ­νηση έχει δυσα­ρε­στη­θεί από την Δικαιο­σύνη, επειδή το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας, ακύρωσε το νόμο για τα τηλε­ο­πτικά κανάλια. Η πολι­τική ηγεσία του υπουρ­γείου, προ­σπα­θεί να ποδη­γε­τή­σει την Δικαιο­σύνη γι αυτή την απόφαση. Προ­σω­πικά, πιστεύω πως όποια κυβέρ­νηση κι αν ανέβει, η «κόντρα» αυτή με την Δικαιο­σύνη θα συνε­χι­στεί.

• Εσείς ως ποι­νι­κο­λό­γος, πώς θα χαρα­κτη­ρί­ζατε όμως τις κυβερ­νη­τι­κές απο­φά­σεις σε περι­πτώ­σεις που ελή­φθη­σαν απο­φά­σεις οι οποίες κρί­νο­νται αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές; Μήπως θα πρέπει να καθί­σουν και οι δύο εξου­σίες στο τραπέζι και να κάνουν έναν ειλι­κρινή διάλογο;

Κοι­τάξτε, προ­σω­πικά θα έλεγα ότι οι περι­κο­πές σε μισθούς και συντά­ξεις στο πλαίσιο των μνη­μο­νια­κών δήθεν υπο­χρε­ώ­σεων, είναι αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές. Ο διά­λο­γος είναι απα­ραί­τη­τος, αλλά προ­ϋ­πο­θέ­τει ομόνοια σε ένα μίνι­μουμ παρα­δο­χών σε μια σειρά από βασικά προ­βλή­ματα μέσα στην Βουλή. Όταν τα κόμματα λένε ότι ψηφί­ζο­νται νομο­σχέ­δια με μόνον 153 ψήφους με τα οποία δεν συμ­φω­νούν και θέλουν να τους καταρ­γή­σουν αργό­τερα, θα πρέπει να είναι πιο ειλι­κρι­νής. Δεν είναι όλοι οι νόμοι για τα σκου­πί­δια…

Θα σας πώ γιατί το λέω αυτό. Τα τελευ­ταία χρόνια, στα ύπατα σκα­λο­πά­τια της Δικαιο­σύ­νης, βλέ­πουμε δικα­στές που γίνο­νται υπουρ­γοί. Τι σημαί­νει αυτό; Μέχρι χτες ήταν ένας εκπρό­σω­πος της ανε­ξάρ­τη­της και αδέ­κα­στης Δικαιο­σύ­νης και σήμερα, είναι βου­λευ­τής ή υπουρ­γός ενός κόμ­μα­τος σε μια κυβέρ­νηση; Όλα τα προη­γού­μενα χρόνια τι έκανε λοιπόν;

Προ­σω­πικά, πιστεύω ότι και οι δύο πλευρές έχουν ευθύνες. Μην ξεχνάτε ότι τα τελευ­ταία χρόνια της κρίσης, οι λαϊκές τάξεις είναι αντι­μέ­τω­πες με ένα σωρό περι­κο­πές σε μισθούς και συντά­ξεις και μόλις πρό­σφατα, μαθαί­νουμε ότι βγαίνει ένα ανα­δρο­μικό επίδομα μερικών χιλιά­δων ευρώ για τον κλάδο μόνο των δικα­στών; Αυτό δεν θα έπρεπε να ισχύει και για τους ένστο­λους; Για τους απλούς πολίτες; Νομίζω ότι πρέπει να είναι περισ­σό­τερο ειλι­κρι­νείς και οι δύο πλευρές.

• Επειδή εκφρά­ζετε μια άλλη θέση θέλω να σας ρωτήσω, κατά την άποψή σας, τι πρέπει να γίνει τελικά; Γιατί να συνε­χί­ζε­ται αυτή η «κόντρα» που αγγίζει τα όρια της θεσμι­κής κρίσης ανάμεσα στις δύο εξου­σίες; Άλλωστε δεν κρί­νε­ται θετικό και για τους πολίτες που παρα­κο­λου­θούν αυτή την υπόθεση.

Προ­σω­πική μου άποψη είναι ότι πρέπει να αλλάξει το σύστημα και να γίνουν αλλαγές στο Σύνταγμα. Θα σας φέρω ακόμη ένα παρά­δειγμα.

Γιατί ο συντα­ξιού­χος δικα­στής να τοπο­θε­τεί­ται έμμι­σθος, επι­κε­φα­λής πρό­ε­δρος σε οποια­δή­ποτε ανε­ξάρ­τητη αρχή ή σε άλλες θέσεις; Χάθηκαν στελέχη που είναι τεχνο­κρά­τες, οικο­νο­μο­λό­γοι, αξιό­λο­γοι νομικοί με πείρα που έχουν θητεύ­σει και σε άλλα αξιώ­ματα, δεν μπορούν να ασκή­σουν αυτά τα καθή­κο­ντα; Γιατί να είναι οι συντα­ξιού­χοι δικα­στές; Και με ποια κρι­τή­ρια επι­λέ­γο­νται εκτός του κομ­μα­τι­κού;

Αυτά που σας αναφέρω τα έχει ήδη δηλώσει ο πρό­ε­δρος της Ένωσης Δικα­στών και Εισαγ­γε­λέων κ. Χρι­στό­φο­ρος Σεβα­στί­δης, ζητώ­ντας να στα­μα­τή­σουν αυτού του είδους οι διο­ρι­σμοί που έχουν κομ­μα­τικά κρι­τή­ρια.

• Η αλήθεια είναι πως είχε δημιουρ­γη­θεί και πρό­σφατα ένα ζήτημα με την πρώην Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, ενώ συνήθως οι πρό­ε­δροι σε διά­φο­ρες τέτοιες θέσεις, επι­λέ­γο­νται από τις κυβερ­νή­σεις.

Είναι πάντα στην ευχέ­ρεια της εκά­στοτε κυβέρ­νη­σης να επι­λέ­γει τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου, τον εισαγ­γε­λέα του Αρείου Πάγου, τον πρόεδρο του ΣτΕ, τον πρόεδρο του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου, τον πρόεδρο του Νομικού Συμ­βου­λίου του Κράτους. Βεβαίως, θέλω να πω ότι προ­σω­πικά δηλώνω την εκτί­μησή μου στα πρόσωπα των τριών δικα­στών, του κ. Βασίλη Πέππα, της κας Ξένης Δημη­τρίου και του κ. Σακελ­λα­ρίου με τους οποίους όχι μόνον γνω­ρι­ζό­μα­στε, αλλά συν­διορ­γα­νώ­νουμε συνέ­δρια και ημε­ρί­δες, συνερ­γα­ζό­μα­στε και συζη­τάμε τους προ­βλη­μα­τι­σμούς μας. Πολλές φορές και οι ίδιοι προ­σπα­θούν να βρουν τρόπους να βελ­τιώ­σουν την καθη­με­ρι­νό­τητα των δικα­στών, των δικη­γό­ρων, της λει­τουρ­γίας των δικα­στη­ρίων. Κατα­λα­βαί­νετε πως αυτοί οι προ­βλη­μα­τι­σμοί και οι θέσεις, μας απα­σχο­λούν και βεβαίως θέλουμε κι εμείς ως δικη­γό­ροι αλλά και οι ίδιοι οι δικα­στές να βρεθούν λύσεις σε τέτοια ζητή­ματα που είναι πολύ σοβαρά.