Βαρθολομαίος: Oνειδος για το ανθρώπινο γένος να υπάρχουν παιδιά πρόσφυγες

Στο προ­σφυ­γικό ζήτημα εστιά­ζει το χρι­στου­γεν­νιά­τικο μήνυμά του ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης Βαρ­θο­λο­μαίος.

Ακο­λου­θεί το μήνυμά του:

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἡ γλυ­κύ­της τῆς Ἁγίας Νυκτὸς τῶν Χρι­στου­γέν­νων περι­βάλ­λει καὶ πάλιν τὸν κόσμον. Καὶ ἐν μέσῳ τῶν ἀνθρω­πί­νων καμάτων καὶ πόνων, τῆς κρίσεως καὶ τῶν κρίσεων, τῶν παθῶν καὶ τῶν ἐχθρο­τή­των, τῶν ἀνη­συ­χιῶν καὶ τῶν ἀπο­γοη­τεύ­σεων, προ­βάλ­λει μὲ τὴν ἰδίαν ὡς καὶ ἄλλοτε γοη­τείαν, πραγ­μα­τι­κὸν καὶ σύγ­χρο­νον ὅσον ποτέ, τὸ μυστή­ριον τῆς ἐναν­θρω­πή­σεως τοῦ Θεοῦ, προ­τρε­πό­με­νον ἵνα «δικαιο­σύ­νην μάθωμεν οἱ ἐνοι­κο­ῦντες ἐπὶ τῆς γῆς» (πρβλ. Ἠσ. κς΄, 9), ὅτι «ἐτέχθη ἡμῖν σήμερον Σωτήρ» (Λουκ. β΄, 11).

Ἀτυχῶς, ὅμως, κατὰ τὴν ἐποχήν μας, πολλοὶ ἄνθρω­ποι σκέπτο­νται ὅπως ὁ ἐκτε­λε­στὴς ἐκεῖνος τῶν νηπίων Ἡρώδης, ὁ ἄνομος καὶ ἀδί­στα­κος, καὶ ἐξο­λο­θρε­ύουν τοὺς συναν­θρώ­πους των διὰ ποι­κίλων τρόπων. Ὁ στρε­βλω­μένος ἀπὸ τὴν ἐγω­κε­ντρι­κότητά του νοῦς τοῦ ἐξου­σια­στοῦ τοῦ κόσμου τούτου, ὁ ὁποῖος προ­σω­πο­ποιε­ῖται εἰς τὸ φονικὸν πρό­σω­πον τοῦ Ἠρώδου, εἶδε παρα­δόξως κίν­δυ­νον διὰ τὴν ὑπόστα­σίν του τὴν γέν­νη­σιν ἑνὸς ἀθώου Παιδίου. Καὶ ὡς καταλ­λη­λότε­ρον τρόπον διὰ τὴν προ­φύλα­ξιν τῆς κοσμι­κῆς ἐξου­σίας του ἀπὸ τὸν κίν­δυ­νον, τὸν ὁποῖον ἐνέπνεεν εἰς αὐτόν –κατὰ τὴν ἄποψίν του- ἡ γέν­νη­σις τοῦ Παιδίου, ἐπέλεξε τὴν ἐξο­λό­θρευ­σίν του.

Διὰ νὰ σωθῇ ἀπὸ τὰς φονικὰς δια­θέσεις τὸ Βρέφος Ἰησοῦς, διὰ τὸ ὁποῖον ὡμί­λη­σαν οἱ Ἄγγελοι, ἠνα­γκάσθη νὰ φύγῃ εἰς Αἴγυ­πτον, κατα­στὰν οὕτω, θὰ ἐλέ­γο­μεν μὲ τὴν ὁρο­λο­γίαν τῆς ἐποχῆς μας, «πολι­τι­κὸς πρόσφυξ», ὁμοῦ μετὰ Μαρίας τῆς Μητρὸς Αὐτοῦ, τῆς Ὑπε­ρα­γίας Θεο­τό­κου, καὶ τοῦ μνή­στο­ρος Ἰωσήφ.

Εἰς τὴν ἐποχήν μας, θεω­ρου­μένην ὡς ἐποχὴν προόδου, πολλὰ παιδία ἀνα­γκάζο­νται νὰ κατα­στοῦν πρόσφυ­γες ἀκο­λου­θο­ῦντα τοὺς γονεῖς των διὰ νὰ σώσουν τὴν ζωήν των, τὴν ὁποίαν ὑπο­βλέπουν ποι­κι­λώνυ­μοι ἐχθροί των. Τὸ γεγονὸς τοῦτο, ἀπο­τε­λεῖ ὄνειδος διὰ τὸ ἀνθρώ­πι­νον γένος.

Διὸ καὶ ἐπὶ τῇ Γεν­νή­σει τοῦ Παιδίου Ἰησοῦ, τοῦ ἀλη­θι­νοῦ λυτρω­τοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν, δια­κη­ρύτ­το­μεν ἀπὸ τοῦ Ἁγιω­τά­του Ἀπο­στο­λι­κοῦ καὶ Πατριαρ­χι­κοῦ Οἰκου­με­νι­κοῦ Θρόνου ὅτι αἱ κοι­νω­νίαι πᾶσαι πρέπει νὰ ἐξα­σφα­λίσουν τὴν ἀσφαλῆ ἀνάπτυ­ξιν τῶν παιδίων καὶ νὰ σεβα­σθοῦν τὸ δικαί­ωμά των εἰς τὴν ζωήν, εἰς τὴν παι­δείαν καὶ εἰς τὴν κανο­νι­κὴν ἀνά­πτυ­ξίν των, τὴν ὁποίαν ἠμπορεῖ νὰ ἐξα­σφα­λίσῃ ἡ ἀνα­τροφὴ καὶ δια­παι­δα­γώ­γη­σίς των ἐντὸς τοῦ πλαι­σίου τῆς παρα­δο­σια­κῆς οἰκο­γε­νείας, μὲ βάσιν τὰς ἀρχὰς τῆς ἀγάπης, τῆς φιλαν­θρω­πίας, τῆς εἰρήνης, τῆς ἀλλη­λεγ­γύης, ἀγαθῶν τὰ ὁποῖα κομίζει εἰς ἡμᾶς σήμερον ὁ δι᾿ ἡμᾶς σαρ­κω­θεὶς Κύριος.

Ὁ τεχθεὶς Σωτὴρ καλεῖ ὅλους νὰ ἀπο­δε­χθῶμεν τὸ μήνυμα τοῦτο τῆς σωτη­ρίας τῶν ανθρώ­πων. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι εἰς τὴν μακρὰν ἀνθρω­πίνην ἱστο­ρίαν οἱ λαοὶ ἐπραγ­μα­το­πο­ίη­σαν πολλὰς μετα­κι­νήσεις καὶ ἐποι­κι­σμούς. Ἠλπίζο­μεν ὅμως ὅτι, μετὰ τοὺς δύο παγκο­σμίους πολέμους καὶ τὰς περὶ τῆς εἰρήνης δια­κη­ρύξεις ἐκκλη­σια­στι­κῶν καὶ πολι­τι­κῶν ἡγετῶν καὶ ὀργα­νι­σμῶν, αἱ σύγ­χρο­νοι κοι­νω­νίαι θὰ ἠδύνα­ντο νὰ ἐξα­σφα­λίσουν τὴν εἰρη­νι­κὴν δια­βίω­σιν τῶν ἀνθρώπων εἰς τὰς χώρας των. Ἀτυχῶς, τὰ γεγο­νότα δια­ψε­ύδουν την ἐλπίδα, διότι μεγάλαι μᾶζαι ἀνθρώ­πων τὴν πρὸ τῆς ἀπειλῆς τῆς ἐξο­λο­θρεύ­σεώς των ἀνα­γκάζο­νται νὰ λάβουν τὴν πικρὰν ὁδὸν τῆς προ­σφυ­γιᾶς.

Ἡ δια­μορ­φου­μένη αὕτη κατά­στα­σις, μὲ τὸ διαρκῶς ὀγκού­με­νον κῦμα τῶν προ­σφύ­γων, αὐξάνει τὰς εὐθύνας ἡμῶν, ὅσων ἔχομεν εἰσέτι τὴν εὐλο­γίαν νὰ ζῶμεν εἰρη­νι­κῶς καὶ μὲ κάποιαν ἄνεσιν, νὰ μὴ μένωμεν ἀναί­σθη­τοι ἐνώπιον τοῦ καθη­με­ρι­νοῦ δρά­μα­τος χιλιά­δων συναν­θρώ­πων μας, ἀλλὰ νὰ ἐκφρά­σω­μεν εἰς αὐτοὺς τὴν ἔμπρα­κτον ἀλλη­λεγ­γύην καὶ ἀγάπην μας, μὲ τὴν βεβαιό­τητα ὅτι κάθε εὐερ­γε­σία πρὸς αὐτοὺς ἀπο­βαί­νει εἰς τὸ πρό­σω­πον τοῦ τεχθέ­ντος καὶ σάρκα λαβό­ντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ὄχι ὡς βασι­λεύς, ὄχι ὡς ἐξου­σια­στής, ὄχι ὡς δυνά­στης, ὄχι ὡς πλού­σιος, ἀλλὰ ἐτέχθη ὡς γυμνὸν καὶ ἀνυ­πε­ρά­σπι­στον Βρέφος, εἰς σμικρὸν σταῦλον, ἄνευ ἑστίας, ὅπως ζοῦν αὐτὴν τὴν στιγμὴν χιλιά­δες συναν­θρώ­πων μας, καὶ ἠνα­γκά­σθη ἐκ τῶν πρώτων ἐτῶν τῆς ἐπι­γείου ζωῆς Του νὰ ξενι­τευθῇ εἰς χώραν μακράν, διὰ νὰ σωθῇ ἐκ τοῦ μίσους τοῦ Ἡρώδου. Τῶν νηπίων τῶν σημε­ρι­νῶν προ­σφύ­γων, θὰ ἐλέ­γο­μεν, τὸ ἀθῷον αἷμα ἡ γῆ καὶ ἡ θάλασσα πίνουν, τοῦ δὲ Ἡρώδου ἡ ἀνα­σφα­λὴς ψυχή «τὸ κρῖμα ἐδέξατο».

Αὐτὸ τὸ τεχθὲν καὶ εἰς Αἴγυ­πτον πορευό­με­νον Θεῖον Βρέφος εἶναι ὁ πραγ­μα­τι­κὸς ὑπε­ρα­σπι­στὴς τῶν σημε­ρι­νῶν προ­σφύ­γων, τῶν διω­κο­μέ­νων ὑπὸ τῶν συγ­χρό­νων Ἡρωδῶν. Αὐτό, τὸ Βρέφος Ἰησοῦς, ὁ Θεὸς ἡμῶν, «ἐγένετο τοῖς ἀσθε­νέ­σιν ὡς ἀσθενής» (πρβλ. Α΄ Κορ.θ΄, 22), σύμ­μορ­φον πάντων ἡμῶν, τῶν ἀδυ­νά­των, τῶν ἐξου­θε­νη­μέ­νων, τῶν κιν­δυ­νευό­ντων, τῶν προ­σφύ­γων.

Ἡ συμπα­ρά­στα­σις καὶ ἡβο­ή­θεια ἡμῶν πρὸς τοὺς διω­κο­μέ­νους καὶ ἐκτο­πι­ζο­μέ­νους συναν­θρώ­πους μας, ἀνε­ξαρ­τή­τως φυλῆς, γένους καὶ θρη­σκείας, θὰ εἶναι διὰτὸν τεχθέ­ντα Κύριον δῶρα πολυ­τι­μό­τερα τῶν δώρων τῶν μάγων, θησαυ­ροὶ τιμιώ­τε­ροι «χρυσοῦ καὶ λιβάνου καὶ σμύρνης» (πρβλ. Ματθ.β΄, 11), πλοῦτος πνευ­μα­τι­κὸς ἀνα­φαί­ρε­τος καὶ μόνιμος, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ φθαρῇ

ὅσοι αἰῶνες καὶ ἐὰν παρέλ­θουν, ἀλλὰ θὰ μᾶς ἀναμένῃ εἰς τὴν βασι­λείαν τῶν Οὐρανῶν.

Ἂς προ­σφέ­ρω­μεν ἕκαστος ὅ,τι δυνά­μεθα εἰς τὸν ἐν τῷ προσώπῳ τῶν προ­σφύ­γων ἀδελφῶν μας ὁρώ­με­νον Κύριον. Ἂς προ­σφέ­ρω­μεν εἰς τὸν ἐν Βηθλεὲμ τικτό­με­νον σήμερον μικρὸν Χριστὸν αὐτὰ τὰ τίμια δῶρα τῆς ἀγάπης, τῆς θυσίας καὶ τῆς φιλαν­θρω­πίας, μιμού­με­νοι τὴν Αὐτοῦ εὐσπλαγ­χνίαν, καὶ ἂς προ­σκυ­νή­σω­μεν Αὐτὸν μετὰ τῶν ἀγγέλων, τῶν μάγων, τῶν ἁπλοϊ­κῶν­ποι­μέ­νων, κρά­ζο­ντες τό «δόξα ἐν ὑψί­στοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώ­ποις εὐδοκία» (Λουκ. β΄, 14), σὺν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις.

Ἡ χάρις καὶ τὸ πλού­σιον ἔλεος τοῦ πρό­σφυ­γος Βρέφους Ἰησοῦ εἴησαν μετὰ πάντων ὑμῶν!

Χρι­στού­γεννα ‚βιε΄

† Ὁ Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως