Νίκος Γερονικόλας: Η κακοήθεια επιστρέφει πάντα στους εμπνευστές της!

Σε ανα­κοί­νω­ση της  Πα­ρά­τα­ξης Αρχή Ορ­γά­νω­σης για το Νησί της Ρόδου ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

Υπάρ­χουν στιγ­μές που η δη­μό­σια ζωή δεν απο­κα­λύ­πτει μόνο πρά­ξεις, αλλά ακτι­νο­γρα­φεί χα­ρα­κτή­ρες και ψυχές.

Η πρό­σφα­τη στάση του Αντι­δή­μαρ­χου Πρό­νοιας δεν συ­νι­στά απλή πο­λι­τι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση. Απο­τε­λεί στιγ­μή ηθι­κής έκ­πτω­σης, που γεννά το ερώ­τη­μα όχι τι έκανε, αλλά ποιος είναι.

Τη στιγ­μή που ο λόγος γί­νε­ται κα­θρέ­φτης της ψυχής, ο Αντι­δή­μαρ­χος επέ­λε­ξε την ει­ρω­νεία, την απα­ξί­ω­ση και την προ­σβο­λή σε βάρος του Θα­νά­ση Μπα­ρά­κα, μέ­λους του Δ.Σ. που ο ίδιος προ­ε­δρεύ­ει.

Η προ­σβο­λή του προς έναν συ­νά­δελ­φο με πο­λυ­ε­τή πα­ρου­σία στην Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, προς έναν Χρυσό Πα­ρα­ο­λυ­μπιο­νί­κη που ύψωσε τη ση­μαία της Ελ­λά­δας, δεν έχει πο­λι­τι­κή εξή­γη­ση.

Έχει μόνο έλ­λειμ­μα εν­συ­ναί­σθη­σης και μια στρε­βλή αντί­λη­ψη εξου­σί­ας που βλέ­πει αν­θρώ­πους ως αριθ­μούς και όχι ως ψυχές.

Κι όμως η προ­σβο­λή αυτή δεν πλή­γω­σε τον Πα­ρα­ο­λυ­μπιο­νί­κη.

Πλή­γω­σε την ίδια την έν­νοια της Πρό­νοιας.

Πλή­γω­σε το φως που οφεί­λει να φέρει όποιος έχει ευ­θύ­νη απέ­να­ντι στις ευά­λω­τες ομά­δες του τόπου.

Τι είναι πραγ­μα­τι­κή κα­κο­ή­θεια

Ο Αντι­δή­μαρ­χος μάς κα­τη­γό­ρη­σε για κα­κο­ή­θεια.

Όμως η πραγ­μα­τι­κή κα­κο­ή­θεια δεν βρί­σκε­ται στα λόγια μας.

Βρί­σκε­ται στις πρά­ξεις του:

• Κα­κο­ή­θεια είναι να απο­δέ­χε­σαι πε­ρι­κο­πές μισού εκα­τομ­μυ­ρί­ου ευρώ από την Πρό­νοια.

• Να πα­ρου­σιά­ζεις ως ομαλή λει­τουρ­γία τις κα­θυ­στε­ρή­σεις μι­σθών.

• Να λες ότι όλα είναι πλη­ρω­μέ­να όταν ερ­γα­ζό­με­νοι αγω­νιούν για το αυ­το­νό­η­το: να πλη­ρω­θούν.

• Να ισχυ­ρί­ζε­σαι ότι δεν λεί­πει τί­πο­τα, όταν παι­διά σε ΚΔΑΠ περ­νούν την ημέρα με ένα κρύο σά­ντουιτς.

• Να βλέ­πεις αριθ­μούς εκεί όπου υπάρ­χουν άν­θρω­ποι.

Αυτή είναι η κα­κο­ή­θεια.

H ηθική νάρκη πάνω στην οποία χτί­ζε­ται μια ολό­κλη­ρη στάση διοί­κη­σης.

Δεν είναι κα­κο­ή­θεια η αλή­θεια που απο­κα­λύ­πτου­με.

Είναι κα­κο­ή­θεια η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που επι­χει­ρεί να κρύ­ψει.

Ηθική αντί­θε­ση δύο κό­σμων

Την ώρα που ο Αντι­δή­μαρ­χος επι­λέ­γει ει­ρω­νεία, αδια­φο­ρία και υπε­ρά­σπι­ση πε­ρι­κο­πών,

ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, ο άν­θρω­πος που στά­θη­κε πο­λι­τι­κός του προϊ­στά­με­νος,

εκ­δί­δει δή­λω­ση που απο­τε­λεί μά­θη­μα αν­θρω­πιάς.

Κι εδώ ανα­δει­κνύ­ε­ται η χα­ώ­δης δια­φο­ρά αντί­λη­ψης:

Ο Αντι­δή­μαρ­χος επέ­λε­ξε την απο­μά­κρυν­ση από τις αξίες αυτές.

Επέ­λε­ξε τη λει­τουρ­γία χωρίς ευαι­σθη­σία.

Την εξου­σία χωρίς αν­θρω­πιά.

Η Πρό­νοια δεν είναι τί­τλος είναι δια­κο­νία

Η Πρό­νοια είναι λει­τούρ­γη­μα.

Είναι θε­σμι­κή φι­λαν­θρω­πία.

Είναι η κα­θη­με­ρι­νή αγκα­λιά του Δήμου προς τον αδύ­να­μο, τον ηλι­κιω­μέ­νο, το παιδί, τον άν­θρω­πο σε κρίση.

Η Πρό­νοια δεν είναι,

• σλό­γκαν στα μι­κρό­φω­να,

• δι­καιο­λο­γία μετά τα τε­τε­λε­σμέ­να,

• ερ­γα­λείο για να κρύ­βεις αδυ­να­μί­ες.

Και πάνω από όλα:

Δεν είναι χώρος για αν­θρώ­πους που δεν νιώ­θουν.

Ο ρόλος του Αντι­δή­μαρ­χου Πρό­νοιας απαι­τεί καρ­διά.

Απαι­τεί εν­συ­ναί­σθη­ση.

Απαι­τεί πα­ρου­σία.

Απαι­τεί σε­βα­σμό.

Όχι υπεκ­φυ­γή.

Όχι αδια­φο­ρία.

Η δική μας στάση στο πλευ­ρό του αν­θρώ­που

Ως Αρχή Ορ­γά­νω­σης για το Νησί της Ρόδου:

θα συ­νε­χί­σου­με να απο­κα­λύ­πτου­με την αλή­θεια,

θα υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε κάθε ερ­γα­ζό­με­νο, κάθε παιδί, κάθε οι­κο­γέ­νεια,

θα απαι­τού­με σε­βα­σμό και ευ­θύ­νη προς τους δη­μό­τες,

θα στε­κό­μα­στε απέ­να­ντι στη θε­σμι­κή και ηθική υπο­χώ­ρη­ση.

Γιατί η Πρό­νοια δεν είναι η προ­έ­κτα­ση ενός γρα­φεί­ου.

Είναι η προ­έ­κτα­ση της αν­θρώ­πι­νης ψυχής.

Και η Ρόδος αξί­ζει λει­τουρ­γούς με ψυχή

όχι δια­χει­ρι­στές αριθ­μών.

Νι­κό­λα­ος Ι. Γε­ρο­νι­κό­λας

Επι­κε­φα­λής Δη­μο­τι­κού Συν­δυα­σμού – Αρχή Ορ­γά­νω­σης για το νησί μας