Η “σιωπηλή” στήριξη Ντράγκι στην Αθήνα

Ο κ. Ντρά­γκι, όπως έδει­ξαν οι δη­λώ­σεις του χθες από την Μάλτα, ετοι­μά­ζε­ται και για ένα δεύ­τε­ρο “ό,τι χρεια­στεί” τον Δε­κέμ­βριο. Αυτό αφορά στο τι θα χρεια­σθεί να κάνει πέρα από τα συ­νη­θι­σμέ­να της όρια δρά­σης της η ΕΚΤ για να διευ­κο­λύ­νει ευρώ στο δύ­σβα­το μο­νο­πά­τι του την επό­με­νη πε­ρί­ο­δο.

Με την δια­φο­ρά ότι αυτή την φορά το “ότι χρεια­σθεί” δεν μπο­ρεί να έχει τον ίδιο ρόλο με την πρώτη. Οι αγο­ρές άκου­σαν τον κ. Ντρά­γκι την πρώτη φορά και τον πί­στε­ψαν. Και εκεί­νος αντα­πο­κρί­θη­κε όταν χρειά­σθη­κε με το πρό­γραμ­μα “πο­σο­τι­κής χα­λά­ρω­σης”.

Τώρα ενα δεύ­τε­ρο “ότι χρεια­σθεί”, όπως διευ­κρί­νι­σε χθες μάλ­λον θα έχει την μορφή μιας επέ­κτα­σης του ήδη ισχύ­ο­ντος προ­γράμ­μα­τος.

Μπο­ρεί αυτό να είναι η απά­ντη­ση στο πρό­βλη­μα; Ορι­σμέ­νοι ανα­λυ­τές απά­ντη­σαν χθες στο ερώ­τη­μα ανα­στρέ­φο­ντάς το : εξαρ­τά­ται από το ποιο θα είναι το πρό­βλη­μα.

Μέχρι στιγ­μής το πρό­βλη­μα είναι η αδυ­να­μία της οι­κο­νο­μί­ας της Ευ­ρω­ζώ­νης να ση­κώ­σει το κε­φά­λι μέσα από μία “φυ­σιο­λο­γι­κή” ανά­καμ­ψη τιμών και ζή­τη­σης (δη­λα­δή ενα φυ­σιο­λο­γι­κό κύκλο ανά­καμ­ψης της οι­κο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας).

Αυτό όμως σύμ­φω­να με τις χθε­σι­νές ανα­κοι­νώ­σεις δεν φαί­νε­ται στον ορί­ζο­ντα των εκτι­μή­σε­ων της ΕΚΤ. Και αυτό κάνει τον κ. Ντρά­γκι εξαι­ρε­τι­κά ανή­συ­χο.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό.

Η με­γά­λη με­τα­βλη­τή στην διε­θνή νο­μι­σμα­τι­κή και συ­ναλ­λαγ­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή πα­ρα­μέ­νει αυτή των απο­φά­σε­ων της Fed και της κας Γιέλ­λεν όσο αφορά το τι θα κάνει με τα αμε­ρι­κα­νι­κά επι­τό­κια, δη­λα­δή με το αν θα βρε­θεί τε­λι­κά ένα ση­μείο ισορ­ρο­πί­ας ανά­με­σα στην εσω­τε­ρι­κή και εξω­τε­ρι­κή οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή των ΗΠΑ μέσω των επι­το­κί­ων του δο­λα­ρί­ου.

Και εκεί τα ερω­τή­μα­τα εν­σω­μα­τώ­νουν τις με­τα­βλη­τές μιας ασθμαί­νου­σας πα­γκό­σμιας οι­κο­νο­μί­ας σε ση­μείο που να υπο­χρε­ώ­νουν το ΔΣ της Fed να πα­ρα­μέ­νει δι­χα­σμέ­νο για το αν μπο­ρεί ή όχι να ξε­κι­νή­σει την επι­χεί­ρη­ση “ξε­φού­σκω­μα” των τριών προ­γραμ­μά­των πο­σο­τι­κής χα­λά­ρω­σης που έχει υλο­ποι­ή­σει ο κ. Μπερ­νάν­κι μέχρι και το 2013. Και αυτή η πλευ­ρά του προ­βλή­μα­τος απα­σχο­λεί “κε­ντρι­κά” τους τρα­πε­ζί­τες της ΕΚΤ.

Άλ­λω­στε να μη ξε­χνά­με ότι ο κ. Ντρά­γκι πήρε την με­γά­λη από­φα­ση – παρά τις γερ­μα­νι­κές αντιρ­ρή­σεις – να ξε­κι­νή­σει την δική του “πο­σο­τι­κή χα­λά­ρω­ση” αμέ­σως μόλις η Ουά­σιγ­κτον έκλει­σε τις στρό­φιγ­γες της Fed ξε­κι­νώ­ντας το δικό της tappering που έληξε πριν ένα χρόνο.

Θα πε­ρι­μέ­νει λοι­πόν ο κ. Ντρά­γκι τον Δε­κέμ­βριο όχι μόνο για να δεί τα νού­με­ρα στον πλη­θω­ρι­σμό και την εσω­τε­ρι­κή κα­τα­να­λω­τι­κή δα­πά­νη στην Ευ­ρω­ζώ­νη αλλά να δεί πάνω από όλα το πως η Fed θα συ­νε­χί­σει και σε ποιά κα­τεύ­θυν­ση την δική της νο­μι­σμα­τι­κή πο­λι­τι­κή για να δρο­μο­λο­γή­σει το δικό του δεύ­τε­ρο “ότι χρεια­σθεί”…

Και η Αθήνα που βρί­σκε­ται σ’ όλο αυτό;

Μέσα σε ένα τέ­τοιο διε­θνές πε­ρι­βάλ­λον πλή­ρες αβε­βαιό­τη­τας οι κε­ντρι­κές τρά­πε­ζες και οι τρα­πε­ζί­τες το τε­λευ­ταίο που θα ήθε­λαν να δουν είναι απρό­βλε­πτα “ατυ­χή­μα­τα” στο τρα­πε­ζι­κό τους σύ­στη­μα. Και ένα τέ­τοιο “ατύ­χη­μα” σε μία βε­βα­ρη­μέ­νη πε­ριο­χή της Ευ­ρω­ζώ­νης και του τρα­πε­ζι­κού συ­στή­μα­τος όπως η ελ­λα­δι­κή θα ήταν το τε­λευ­ταίο που θα χρεια­ζό­ταν ο πρό­ε­δρος της ΕΚΤ πριν φτά­σει ο Δε­κέμ­βρης.

Για τον λόγο αυτό άλ­λω­στε ο κ. Ντρά­γκι κα­τέ­στη­σε σαφές με – δύο φορές – δη­μό­σιες δη­λώ­σεις του ότι η ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση των ελ­λη­νι­κών τρα­πε­ζών θα πρέ­πει να κα­θα­ρί­σει πάση θυσία μέσα στο 2015. Και για να μη αφή­σει κα­νέ­να πε­ρι­θώ­ριο σε όλες τις πλευ­ρές για τις προ­θέ­σεις και τις απαι­τή­σεις της ΕΚΤ όσο αφορά το χρο­νο­διά­γραμ­μα ξε­κα­θά­ρι­σε ότι η ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση είναι πα­ράλ­λη­λη και ανε­ξάρ­τη­τη από την “αξιο­λό­γη­ση” του προ­γράμ­μα­τος δια­δι­κα­σία.

Η ΕΚΤ έχει την δική της αξιο­λό­γη­ση, τό­νι­σε σε απά­ντη­σή του σε ερώ­τη­ση ελ­λή­νων ευ­ρω­βου­λευ­τών ο πρό­ε­δρος της ΕΚΤ και εν­νο­ού­σε βέ­βαια αυτή των stress test, για τα οποία η συ­ζή­τη­ση δεν έχει ακόμα κλεί­σει, κυ­ρί­ως για το πως θα μεί­νουν οι ιδιώ­τες επεν­δυ­τές στο με­το­χι­κό τους κε­φά­λαιο.

Αυτός ο δια­χω­ρι­σμός – αν και υπήρ­χε στην αρ­χι­κή συμ­φω­νία του προ­γράμ­μα­τος – είναι η “βο­ή­θεια” του κ. Ντρά­γκι στην Αθήνα.

Βέ­βαια δεν έχει να κάνει με την πρό­θε­ση ελα­στι­κό­τη­τας από την πλευ­ρά της ΕΚΤ προς την Κυ­βέρ­νη­ση, έχει να κάνει με το ότι ο κ. Ντρά­γκι δεν θέλει μπε­λά­δες μέχρι το τέλος του έτους στην Ελ­λά­δα και αυτό μπο­ρεί να το εξα­σφα­λί­σει με τα 25 δισ. ευρώ του δα­νεί­ου, τα δέκα εκ των οποί­ων είναι ήδη στην άκρη στον ει­δι­κό λο­γα­ρια­σμό του ESM.

Για τα υπό­λοι­πα και την πε­ρι­βό­η­τη “αξιο­λό­γη­ση” η ευ­θύ­νη είναι των … “Θε­σμών”.

Capital.gr