Χαιρετισμός κ. Χαρ. Κόκκινου στην ημερίδα του Συλλόγου Ατόμων με Σκλήρυνση κατά Πλάκας (ΣΑμΣΚΠ)

Η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση δίπλα σ’ αυ­τούς που μά­χο­νται κα­θη­με­ρι­νά για να δια­τη­ρή­σουν το αγαθό της υγεί­ας

Ο Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Δω­δε­κα­νή­σου κ. Χα­ρά­λα­μπος Κόκ­κι­νος αντα­πο­κρι­νό­με­νος σε πρό­σκλη­ση, πα­ρα­βρέ­θη­κε στην ενη­με­ρω­τι­κή ημε­ρί­δα του Συλ­λό­γου Ατό­μων με Σκλή­ρυν­ση κατά Πλά­κας (ΣΑμ­ΣΚΠ) την Κυ­ρια­κή 18 Οκτω­βρί­ου 2015 σε ξε­νο­δο­χείο των Αθη­νών. Την ημε­ρί­δα απα­σχό­λη­σαν θέ­μα­τα που αφο­ρούν τις Νε­ό­τε­ρες Προ­κλή­σεις στη θε­ρα­πεία της Πολ­λα­πλής Σκλή­ρυν­σης καθώς και τη σύγ­χρο­νη στρα­τη­γι­κή της απο­κα­τά­στα­σης στον πά­σχο­ντα από Σκλή­ρυν­ση Κατά Πλά­κας.

Ο κ. Χ. Κόκ­κι­νος στο χαι­ρε­τι­σμό του τό­νι­σε ότι: «Τέ­τοιες εκ­δη­λώ­σεις τις έχου­με ανά­γκη όλοι μας, απο­τε­λούν ένα χρή­σι­μο «γνω­στι­κό ερ­γα­λείο», αφού μας δίνει τη δυ­να­τό­τη­τα να μά­θου­με την πρό­ο­δο της ια­τρι­κής επι­στή­μης και των ερευ­νών για τη συ­γκε­κρι­μέ­νη πά­θη­ση και να εξα­χθούν αι­σιό­δο­ξα μη­νύ­μα­τα. Επι­ση­μαί­νω τη φράση «αι­σιό­δο­ξα μη­νύ­μα­τα» διότι αφε­νός οι πά­σχο­ντες από την ασθέ­νεια δε στα­μα­τούν τη ζωή τους, αλλά την αλ­λά­ζουν και αφε­τέ­ρου η ια­τρι­κή επι­στή­μη με αλ­μα­τώ­δεις ρυθ­μούς στη­ρί­ζει αυ­τούς τους αν­θρώ­πους και η πρό­ο­δος των ια­τρι­κών ερευ­νών κι­νεί­ται σε θε­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση για την αντι­με­τώ­πι­ση της ασθέ­νειας.

Οφεί­λω να επι­ση­μά­νω την ανά­γκη συ­νερ­γα­σί­ας των ασθε­νών με τους για­τρούς τους και την ορ­γα­νω­μέ­νη Πο­λι­τεία. Δυ­στυ­χώς τα τε­λευ­ταία χρό­νια οι πο­λι­τι­κές των πε­ρι­κο­πών μεί­ω­σαν την πα­ρου­σία του κοι­νω­νι­κού κρά­τους. Στο πο­λύ­τι­μο αγαθό της υγεί­ας δε χω­ρούν πε­ρι­κο­πές. Η εκά­στο­τε Κυ­βέρ­νη­ση οφεί­λει να στη­ρί­ξει τις κοι­νω­νι­κά ευαί­σθη­τες ομά­δες και το αγαθό της δη­μό­σιας υγεί­ας. Από την πλευ­ρά της η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση είναι στα­θε­ρά ενερ­γή και ανα­πλη­ρώ­νει την κε­ντρι­κή εξου­σία με δρά­σεις που δια­σφα­λί­ζουν την κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή, τη δη­μό­σια υγεία και εμ­φα­νί­ζουν το κοι­νω­νι­κό και αν­θρώ­πι­νο πρό­σω­πο που πρέ­πει να έχει κάθε μορ­φής εξου­σία.

Εύ­χο­μαι δύ­να­μη, ψυ­χραι­μία και θε­τι­κή ψυ­χο­λο­γία στους ασθε­νείς, να συ­νε­χί­σουν οι για­τροί τις έρευ­νες που απο­δί­δουν θε­τι­κά τα τε­λευ­ταία χρό­νια και εκ­φρά­ζω τη βε­βαιό­τη­τα ότι και η συ­γκε­κρι­μέ­νη ασθέ­νεια σε λίγα χρό­νια θα είναι επαρ­κώς ή πλή­ρως αντι­με­τω­πί­σι­μη.»