ΠτΔ στη δεξίωση για την 48η Επέτειο Αποκατάστασης της Δημοκρατίας: Διχαστικός λόγος και λαϊκισμός αμφισβητούν τις αρχές της δημοκρατίας

Με ανά­κρουση του εθνικού ύμνου ξεκί­νησε η δεξίωση για την 48η επέτειο από την Απο­κα­τά­σταση της Δημο­κρα­τίας, στο Προ­ε­δρικό Μέγαρο.

Η φετινή δεξίωση στον κήπο του Προ­ε­δρι­κού Μεγάρου περι­λαμ­βά­νει διευ­ρυ­μένη λίστα προ­σκε­κλη­μέ­νων και έντονη εκπρο­σώ­πηση από την Κοι­νω­νία των Πολιτών.

Η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου υπο­δέ­χε­ται, όπως κάθε χρόνο, τους πολι­τι­κούς αρχη­γούς, μέλη της κυβέρ­νη­σης και της Βουλής, τους αρχη­γούς των Ενόπλων Δυνά­μεων, αντι­στα­σια­κούς, δικα­στι­κούς, δημο­σιο­γρά­φους, αλλά και εκπρο­σώ­πους της Κοι­νω­νίας των Πολιτών και φορέων με ιδιαί­τερη κοι­νω­νική δράση και προ­σφορά, τους οποίους επι­σκέ­πτε­ται και στη­ρί­ζει.

Κατά του διχα­στι­κού λόγου και του λαϊ­κι­σμού που δεν βοηθούν τη δημο­κρα­τία κατα­φέρ­θηκε η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου στην ομιλία της.

Η κα Σακελ­λα­ρο­πού­λου υπο­γράμ­μισε ότι η θέση της Ελλάδας κατά της ρωσικής εισβο­λής στην Ουκρα­νία συνιστά από­δειξη πίστης στη σύγ­χρονη δημο­κρα­τία, ενώ δεν παρέ­λειψε να ανα­φερ­θεί και στην τρα­γω­δία της ημι­κα­τε­χό­με­νης Κύπρου, αλλά και στην απουσία της Φώφης Γεν­νη­ματά.

Ακο­λου­θεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας της ΠτΔ στη δεξίωση:

«Η σημε­ρινή ημέρα έχει ιδιαί­τερο συμ­βο­λικό απο­τύ­πωμα και βάρος για τη δημο­κρα­τία μας. Είμαστε ευγνώ­μο­νες στους αγω­νι­στές κατά της δικτα­το­ρίας, σε αυτούς που έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή τους για την ελευ­θε­ρία όλων μας. Πολλοί βρί­σκο­νται εδώ, ανάμεσά μας, ως ελά­χι­στη ένδειξη χρέους και ευχα­ρι­στίας εκ μέρους της Πολι­τείας. Η τιμή που τους απο­δί­δε­ται δεν έχει μόνον ιστο­ρική αξία, αλλά και παι­δα­γω­γική λει­τουρ­γία: μας υπεν­θυ­μί­ζει ότι η υπε­ρά­σπιση της δημο­κρα­τίας είναι διαρκής και απο­τε­λεί το πιο υψηλό μας καθήκον. Φέτος, δυστυ­χώς, στην εκδή­λωσή μας, έχουμε μια μεγάλη απουσία, αυτή της Φώφης Γεν­νη­ματά.

Σε κάθε επέτειο, η μνήμη μας επι­στρέ­φει στην κυπριακή τρα­γω­δία. Βιώ­νουμε ξανά την απο­τρό­παιη τουρ­κική εισβολή και τη βαθιά πληγή της εθνικής απώ­λειας. Η λύση του Κυπρια­κού ζητή­μα­τος, στη βάση των απο­φά­σεων του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας των Ηνω­μέ­νων Εθνών και του ευρω­παϊ­κού κεκτη­μέ­νου, συνιστά την απόλυτη προ­τε­ραιό­τητά μας. Ελλάδα και Κύπρος παρα­μέ­νουν ατα­λά­ντευτα προ­ση­λω­μέ­νες στην κατεύ­θυνση της επα­νέ­νω­σης της νήσου και της απο­μά­κρυν­σης των δυνά­μεων κατοχής. Καμία υπο­χώ­ρηση δεν χωρεί στην τουρ­κική επι­θε­τι­κό­τητα και αδιαλ­λα­ξία, καθώς και σε κάθε από­πειρα δημιουρ­γίας τετε­λε­σμέ­νων στο Αιγαίο και την Ανα­το­λική Μεσό­γειο.

Σαράντα οκτώ χρόνια μετά, μια άλλη βάναυση παρα­βί­αση του διε­θνούς και ανθρω­πι­στι­κού δικαίου, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρα­νία, στοι­χειώ­νει τις μέρες και τις συνει­δή­σεις μας. Το ουκρα­νικό δράμα προ­σβάλ­λει κατά­φωρα τον πυρήνα του πολι­τι­σμού μας. Απέ­να­ντι στον αυταρ­χικό ρωσικό ανα­θε­ω­ρη­τι­σμό, η καθαρή και απο­φα­σι­στική μας θέση είναι μια από­δειξη πίστης στη σύγ­χρονη δημο­κρα­τία. Δεν είναι η ώρα για συμ­ψη­φι­σμούς και εκλο­γι­κεύ­σεις, που υπο­τι­μούν την ευρω­παϊκή μας ταυ­τό­τητα και τη συμπό­ρευσή μας με τις ανα­πτυγ­μέ­νες και προ­ο­δευ­τι­κές χώρες του πλανήτη.

Η οικο­νο­μική κρίση και η παν­δη­μία του κορω­νοϊού επέ­δρα­σαν σωρευ­τικά και δοκί­μα­σαν τα όριά μας, υλικά και ψυχικά. Οι κρίσεις δημιουρ­γούν νέες κανο­νι­κό­τη­τες και ευνοούν φυγό­κε­ντρες τάσεις, εντός και εκτός Ευρώπης. Ο λαϊ­κι­σμός ριζώνει στις αντι­φά­σεις και τις ανι­σό­τη­τες, αμφι­σβη­τώ­ντας ανοικτά τις βασικές αρχές της φιλε­λεύ­θε­ρης δημο­κρα­τίας. Υπο­νο­μεύει τη διά­κριση των εξου­σιών και την ισορ­ρο­πία του πολι­τεύ­μα­τος. Τα θεσμικά αντί­βαρα, όμως, είναι θεμέλια του Κράτους Δικαίου και δεν υπο­τάσ­σο­νται στις πλειο­ψη­φίες και τους εφή­με­ρους συσχε­τι­σμούς. Η δικαιο­σύνη δεν απο­νέ­με­ται με βάση το κοινό περί δικαίου αίσθημα, αλλά σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους. Οι δικα­στές απο­λαμ­βά­νουν τις εγγυ­ή­σεις του λει­τουρ­γή­μα­τός τους και οφεί­λουν να είναι ανε­ξάρ­τη­τοι και αμε­ρό­λη­πτοι, δια­φυ­λάσ­σο­ντας το κύρος και την απο­στολή τους. Κρί­νο­νται για τις απο­φά­σεις τους, δεν στο­χο­ποιού­νται. Ο διχα­στι­κός λόγος αδικεί τη δημόσια σφαίρα και δεν υπη­ρε­τεί τη δημο­κρα­τία μας.

Η ενδε­χό­μενη ενερ­γειακή ανε­πάρ­κεια, καθώς και η ακρί­βεια των τρο­φί­μων και των κατα­να­λω­τι­κών αγαθών, εντεί­νουν την ανα­σφά­λεια και καθι­στούν ανα­γκαία τη στήριξη των πολλών τον χειμώνα που ακο­λου­θεί. Η κοι­νω­νική μας συνοχή και ανθε­κτι­κό­τητα προ­ϋ­πο­θέ­τουν παρεμ­βά­σεις ανα­δια­νο­μής και ανά­πτυ­ξης, ιδίως για τους νέους, που πλήτ­το­νται από την ανεργία, και τις ευά­λω­τες ομάδες. Η προ­λη­πτική δράση στην προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος και η εμπέ­δωση της οικο­λο­γι­κής μας συνεί­δη­σης απο­κτούν υπαρ­ξιακή σημασία για την πατρίδα μας. Η σκέψη μας είναι αυτές τις στιγμές στους πυρό­πλη­κτους συναν­θρώ­πους μας και στην απο­κα­τά­σταση των ζημιών που υπέ­στη­σαν, καθώς και στα στελέχη του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού, που βρέ­θη­καν στην πρώτη γραμμή και επέ­δει­ξαν ηρωισμό και αυτα­πάρ­νηση.

Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο δυνα­τό­τη­τες και αντι­θέ­σεις, μεγάλες ελευ­θε­ρίες και ισχυ­ρούς κατα­να­γκα­σμούς. Η συνύ­παρξή μας εδραιώ­νε­ται στην ανε­κτι­κό­τητα και τη συμπε­ρί­ληψη, την ευχέ­ρεια όλων μας να δια­μορ­φώ­νουμε και να πετυ­χαί­νουμε τα σχέδιά μας. Στη γιορτή μας δίνουν το παρών προ­σω­πι­κό­τη­τες που ενσαρ­κώ­νουν το άνοιγμα της δημο­κρα­τίας στην κοι­νω­νία. Συμπο­λί­τες μας που συμ­βο­λί­ζουν την υπέρ­βαση του εαυτού για χάρη του συνόλου, όπως τα πλη­ρώ­ματα των Canadair, που επι­τε­λούν το έργο της αερο­πυ­ρό­σβε­σης. Είναι μαζί μας πρω­το­πό­ροι επι­στή­μο­νες στους τομείς του Περι­βάλ­λο­ντος, της Υγείας, της Γενε­τι­κής και της Βιο­λο­γίας. Δια­κε­κρι­μέ­νοι επαγ­γελ­μα­τίες από τον παρα­γω­γικό τομέα της οικο­νο­μίας. Κάτοι­κοι των ακρι­τι­κών μας νησιών και μαθητές που διέ­πρε­ψαν στις Πανελ­λή­νιες Εξε­τά­σεις. Ρομά που έσπασαν τον απο­κλει­σμό, πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες, οι οποίοι κατά­φε­ραν να ενσω­μα­τω­θούν, άτομα με ανα­πη­ρία, άστεγοι. Δεν νοού­νται στη δημο­κρα­τία ορατοί και αόρατοι πολίτες, άνθρω­ποι και συλ­λο­γι­κό­τη­τες χωρίς φωνή και εκπρο­σώ­πηση, εγκλω­βι­σμέ­νοι σε δια­κρί­σεις και στε­ρε­ό­τυπα. Μόνο κίνητρα και ίσες ευκαι­ρίες για τον καθένα, για τη βελ­τί­ωση και την εξω­στρέ­φεια, μακριά από αδρά­νειες και στρε­βλώ­σεις του παρελ­θό­ντος. Η Ελλάδα δια­τη­ρεί τις κατα­κτή­σεις της μετα­πο­λί­τευ­σης, ενώ, την ίδια στιγμή, μεταρ­ρυθ­μί­ζε­ται, συντο­νί­ζε­ται με τις εξε­λί­ξεις και τις απαι­τή­σεις της εποχής. Είναι ισότιμο μέλος της ευρω­παϊ­κής οικο­γέ­νειας και σχε­διά­ζει, από κοινού με τους εταί­ρους της, τις πολι­τι­κές του μέλ­λο­ντος.

Στις δημο­κρα­τίες τίθε­νται σήμερα σκληρά διλήμ­ματα και δύσκο­λες επι­λο­γές, σε ένα αβέβαιο και απει­λη­τικό διεθνές περι­βάλ­λον. Σε αυτές τις κρί­σι­μες συν­θή­κες, προέχει η ενότητα, η ανα­ζή­τηση των συναι­νέ­σεων και των συγκλί­σεων για το καλό του τόπου μας. Από εκεί αντλούν οι Έλληνες τη δύναμη και τη δημιουρ­γι­κό­τητά τους, όπως έχουν απο­δεί­ξει δια­χρο­νικά. Η δημο­κρα­τική μας πεποί­θηση δεν αφορά μόνο την πολι­τειακή μας οργά­νωση. Είναι το κοινό μας βίωμα, ο αδια­πραγ­μά­τευ­τος τρόπος της ζωής μας».