Ομιλία του Δημάρχου Ρόδου στην Εκδήλωση Μνήμης για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων της Ρόδου

Ομιλία του Δημάρ­χου Ρόδου στην Εκδή­λωση Μνήμης για το Ολο­καύ­τωμα των Εβραίων της Ρόδου:

Σεβα­σμιό­τατε, Άγιοι Πατέρες,

Αγαπητέ Πρόεδρε David Σαλτιέλ, Κύριε Περι­φε­ρειάρχα, Κοι Βου­λευ­τές

Εξο­χό­τατε Πρέσβη, της Ομο­σπον­δια­κής Δημο­κρα­τίας της Γερ­μα­νίας,

Κυρίες & Κύριοι,

Σήμερα, κλί­νουμε ευλα­βικά το γόνυ, στη μνήμη των 1.600 Εβραίων συμπα­τριω­τών μας, που έπεσαν θύματα της ναζι­στι­κής βαρ­βα­ρό­τη­τας. Άντρες, γυναί­κες, παιδιά, γέρο­ντες, αθώες ψυχές. Που μαρ­τύ­ρη­σαν, στα συρ­μα­το­πλέγ­ματα και τα κρε­μα­τό­ρια, τής φρίκης, που στιγ­μά­τι­σαν την ιστορία, του 20ου αιώνα.

Σήμερα, η Ρόδος θυμάται, και θρηνεί. Κλαίει για τα παιδιά της. Γι’ αυτό το κακό που ήρθε από μακριά, και σκέπασε, το φως του ήλιου μας. Το φως, της συνύ­παρ­ξης αιώνων. Πλάι στην εκκλη­σιά, το τζαμί, και δίπλα του, η Συνα­γωγή. Αυτό το πνεύμα, της αρμο­νι­κής συμ­βί­ω­σης, που έκανε τον τόπο μας να ανθίζει, και να καρ­πο­φο­ρεί, να είναι από τα μεγα­λύ­τερα εμπο­ρικά κέντρα, στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο, και άσβη­στος Φάρος Πολι­τι­σμού.

Κι όμως! Όταν, ο αντι­ση­μι­τι­σμός αιώνων, βρήκε την πιο απο­τρό­παια έκφρασή του, στην παρά­νοια των ναζί, όλα άλλαξαν. Άνοιξε, η πελώρια μαύρη τρύπα του μίσους, και κατάπιε την ιστο­ρική Εβραϊκή Ισραη­λι­τική κοι­νό­τητα του νησιού μας, η οποία μετρούσε αιώνες, συνε­χούς παρου­σίας στη Ρόδο. Με τερά­στια συμβολή, στη δια­μόρ­φωση της φυσιο­γνω­μίας της. Είναι ανε­πού­λωτο το τραύμα, που άφησε, στη συλ­λο­γική μας συνεί­δηση, εκείνος, ο μαύρος Ιούλης του 44.

Γι’ αυτό, Θρη­νούμε! Γι’ αυτό, Δεν ξεχνάμε. Γι’ αυτό παρα­μέ­νουμε, σε ιστο­ρική εγρή­γορση. Να μην ξανα­συμ­βεί. Ποτέ, Πουθενά και για Κανέναν Λόγο.

Σε αυτό το ιστο­ρικό καθήκον, ο Δήμος Ρόδου, είναι δια­χρο­νικά, στην πρώτη γραμμή. Διότι σήμερα, μαζί με τους μαρ­τυ­ρή­σα­ντες συμπο­λί­τες μας, θυμό­μα­στε και τον πρώτο Δήμαρχο, της ελεύ­θε­ρης Ρόδου, τον αεί­μνη­στο Γαβριήλ Χαρίτο.

Από τα πρώτα πράγ­ματα που έκανε, ανα­λαμ­βά­νο­ντας, τον Αύγου­στο του 1946, τα καθή­κο­ντά του, ήταν να ονο­μά­σει την πλατεία της Εβραϊ­κής συνοι­κίας, της Παλιάς Πόλης της Ρόδου, σε «Πλατεία, Εβραίων Μαρ­τύ­ρων». Η ομόφωνη απόφαση, τού τότε πρώτου Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου, απο­τέ­λεσε, την πρώτη επίσημη ανα­γνώ­ριση, του Εβραϊ­κού Ολο­καυ­τώ­μα­τος, στην Ελλάδα. Και πήρε, άλλη μια πρω­το­βου­λία, ο τότε Δήμαρ­χος: Να ανα­λά­βει την ευθύνη, σε τοπικό επίπεδο, για την απρό­σκο­πτη διορ­γά­νωση, των συνο­μι­λιών που έγιναν, τον Απρίλιο του 1949, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, και παγί­ω­σαν, τα πρώτα σύνορα του Ισραήλ. Κι αυτό έγινε, στο τότε στο εμβλη­μα­τικό «Ξενο­δο­χείο των Ρόδων». Τα έφερε μάλιστα έτσι, ο χρόνος, ώστε, η ανα­βί­ωση αυτού του ιστο­ρι­κού Ξενο­δο­χείου, να γίνει, από τον αεί­μνη­στο Enrico Aidan, την προ­σφορά του οποίου, αξίζει να θυμό­μα­στε, και να τιμάμε, μια μέρα σαν τη σημε­ρινή.

Αυτή είναι, η αυτο­διοι­κη­τική παρά­δοση της Ρόδου μας, που φτάνει μέχρι τις μέρες μας, και με αξίωσε ο καλός Θεός, να υπηρετώ κι εγώ, σήμερα. Ο Δήμος μας, Ήταν, Είναι και θα Είναι, στην πρώτη γραμμή, κατά του Ρατσι­σμού, της Μισαλ­λο­δο­ξίας, του Εκφο­βι­σμού και της Ξενο­φο­βίας. Γι’ αυτό έχουμε στο κέντρο της πολι­τι­κής μας τη Φιλο­ξε­νία. Για την Αρμο­νική, Κοι­νω­νική Συνύ­παρξη.

Φιλο­ξε­νία, είναι η Ιστορία, ο Πολι­τι­σμός μας, η Περη­φά­νια μας. Η Φιλο­ξε­νία, προωθεί τις αξίες, της κοι­νω­νίας, που θέλουμε να ζούμε. Μιας κοι­νω­νίας ανοι­χτής, με σεβασμό στη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα του άλλου, με κατα­νό­ηση, και μακριά από προ­κα­τα­λή­ψεις, και στε­ρε­ό­τυπα.

Γι’ αυτό, και ο του­ρι­σμός, ας μη το ξεχνάμε αυτό, είναι και μια μορφή, άμεσης Διπλω­μα­τίας των Λαών, των Ίδιων. Κι έχουμε ανάγκη, σήμερα, στον κόσμο μας, αυτήν την άμεση διπλω­μα­τία των λαών: καθώς θέλουμε ένα κόσμο για Όλους, ένα κόσμο Ειρήνης, και Ευη­με­ρίας.

Αυτό είναι το μήνυμα της Ρόδου, που Θυμάται. Της Ρόδου που λέει «Ποτέ ξανά» και είναι στην πρω­το­πο­ρία για μια ειρη­νική βιώσιμη ανά­πτυξη, με επί­κε­ντρο τον Άνθρωπο και τις αξίες της φιλο­ξε­νίας. Αυτή είναι η ασπίδα μας, σε κάθε νοσταλγό τού τότε, που κινεί­ται στη σκιά, περι­μέ­νο­ντας την ευκαι­ρία, να ξανα­φέ­ρει το σκοτάδι.

Είναι Δέσμευση Τιμής, και Μνήμης για τους Συμπο­λί­τες μας που Χάθηκαν, εξαι­τίας του Μισαν­θρω­πι­σμού. Ας είναι αιώνια η μνήμη τους!