Κ. Σακελλαροπούλου: Η συμπαράστασή μας στην Κύπρο είναι απόλυτη. Το ίδιο και η αποφασιστικότητά μας απέναντι στην τουρκική παραβατικότητα και επιθετικότητα

Μήνυμα ενό­τη­τας και ελπίδας για το μέλλον της χώρας, εξόδου από την υγειο­νο­μική κρίση με υπευ­θυ­νό­τητα και αλλη­λεγ­γύη αλλά και απο­φα­σι­στι­κό­τη­τας έναντι της τουρ­κι­κής παρα­βα­τι­κό­τη­τας και επι­θε­τι­κό­τη­τας, απηύ­θυνε η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας, Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου, κατά την ομιλία της στη δεξίωση για την 47η επέτειο της Απο­κα­τά­στα­σης της Δημο­κρα­τίας, στον κήπο του Προ­ε­δρι­κού Μεγάρου.

Όπως τόνισε η κυρία Σακελ­λα­ρο­πού­λου, «η φιλε­λεύ­θερη δημο­κρα­τία δεν απο­τε­λεί για τους Έλληνες απλά μια πολι­τειακή σύμβαση, αλλά βίωμα καθη­με­ρινό, πολι­τικό και προ­σω­πικό» και προ­σέ­θεσε ότι «σήμερα είναι μια ημέρα τιμής για τους αγω­νι­στές της δημο­κρα­τίας. Αφιε­ρω­μένη σε εκεί­νους που δεν συμ­βι­βά­στη­καν με τη δικτα­το­ρία και δια­κιν­δύ­νευ­σαν ακόμη και τη ζωή τους για την ελευ­θε­ρία όλων μας. Η μνήμη και το παρά­δειγμά τους μαρ­τυ­ρούν ότι η δημο­κρα­τία δεν είναι ποτέ δεδο­μένη. Η απο­κα­τά­στασή της, τον Ιούλιο του 1974, στάθηκε το εφαλ­τή­ριο για την επού­λωση των πληγών του παρελ­θό­ντος, την ομα­λό­τητα και την ευη­με­ρία μας».

Υπεν­θύ­μισε, επίσης, ότι η επέ­τειος δεν μας γεμίζει μόνο με συναι­σθή­ματα χαράς και υπε­ρη­φά­νειας, καθώς η τρα­γω­δία της Κύπρου παρα­μέ­νει το πιο μεγάλο τραύμα του Ελλη­νι­σμού. Ωστόσο, τόνισε ότι «με αδελ­φική συνερ­γα­σία και ακλό­νητη προ­σή­λωση στη διεθνή νομι­μό­τητα κατα­βάλ­λουμε κάθε δυνατή προ­σπά­θεια για τη λύση του Κυπρια­κού, στη βάση των απο­φά­σεων του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας των Ηνω­μέ­νων Εθνών και του ευρω­παϊ­κού κεκτη­μέ­νου. Η Ελλάδα δεν πρό­κει­ται να δεχθεί τετε­λε­σμένα και επε­κτα­τι­κές ενέρ­γειες. Καμία υπο­χώ­ρηση δεν χωρεί στις απα­ρά­δε­κτες εξαγ­γε­λίες της Τουρ­κίας για την περί­κλει­στη πόλη της Αμμο­χώ­στου. Η συμπα­ρά­στασή μας στην Κύπρο είναι απόλυτη. Το ίδιο και η απο­φα­σι­στι­κό­τητά μας απέ­να­ντι στην τουρ­κική παρα­βα­τι­κό­τητα και επι­θε­τι­κό­τητα».

Ακο­λού­θως, υπο­γράμ­μισε ότι το βλέμμα μας, όμως, δεν είναι στραμ­μένο μονάχα στο παρελ­θόν και στα γεγο­νότα που σημά­δε­ψαν την έλευση της Μετα­πο­λί­τευ­σης. Όπως είπε, «έχουμε τη χαρά να υπο­δε­χό­μα­στε και να απο­δί­δουμε τιμή σε συμπο­λί­τες μας που συμ­βο­λί­ζουν τη δυνα­μική του τόπου μας στον 21ο αιώνα. Προ­έρ­χο­νται από όλο το κοι­νω­νικό φάσμα και έχουν κατα­βο­λές και ιστο­ρίες δια­φο­ρε­τι­κές. Τους ενώνει, εν τέλει, η υπέρ­βαση του εγώ για χάρη του εμείς, η ακού­ρα­στη και πολλές φορές σιωπηλή προ­σφορά τους στην πατρίδα και σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Είναι εκείνοι που στη διάρ­κεια της παν­δη­μίας μας κρά­τη­σαν όρθιους. Ειδικοί επι­στή­μο­νες και λοι­μω­ξιο­λό­γοι, διευ­θυ­ντές Μονάδων Εντα­τι­κής Θερα­πείας, υπεύ­θυ­νοι σε εμβο­λια­στικά κέντρα. Θα ήθελα να σφίξω το χέρι όλων των παιδιών που προ­σπά­θη­σαν στις πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις – τους εκπρο­σω­πούν η Σοφία και ο Δημή­τρης. Ανάμεσά μας βρί­σκο­νται γιατροί στις ακρι­τι­κές περιο­χές, εργα­ζό­με­νοι σε δομές για τα ασυ­νό­δευτα ανήλικα, νέοι άνθρω­ποι που δρα­στη­ριο­ποιού­νται για την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος, εθε­λο­ντές αιμο­δό­τες, επι­χει­ρη­μα­τίες και οινο­ποιοί που συν­δυά­ζουν την παρά­δοση και την και­νο­το­μία».

Ειδι­κό­τερα, επι­σή­μανε ότι «στα πρόσωπά τους ζωντα­νεύει η Ελλάδα που ορα­μα­τι­ζό­μα­στε: εξω­στρε­φής και δημιουρ­γική, με πνεύμα ελευ­θε­ρίας και αλλη­λεγ­γύης. Με ενσυ­ναί­σθηση και αφο­σί­ωση στο γενικό συμ­φέ­ρον. Μακριά από αντι­λή­ψεις οπι­σθο­δρο­μι­κές και μορφές εργα­λειο­ποί­η­σης που προ­σβάλ­λουν την αξιο­πρέ­πειά μας. Η πολι­τεία μας δεν δια­λέ­γε­ται με την πολι­τική βία, ούτε ανέ­χε­ται την έμφυλη κατα­πί­εση και τις δια­κρί­σεις σε βάρος των ευά­λω­των και μειο­ψη­φι­κών ομάδων. Κάθε θύμα εκμε­τάλ­λευ­σης, κάθε χαμένη ευκαι­ρία για τις ζωές των ανθρώ­πων, είναι και μια οδυνηρή απο­τυ­χία της συνύ­παρ­ξής μας».

Ανα­φε­ρό­μενη στην ανα­γκαιό­τητα του εμβο­λια­σμού, υπο­γράμ­μισε ότι «η δημο­κρα­τία δεν προάγει μόνο τα ατομικά δικαιώ­ματα» και σημεί­ωσε ότι «η ενάρετη άσκηση της ιδιό­τη­τας του πολίτη προ­ϋ­πο­θέ­τει την από­σταση από τον ιδιο­τελή εγωισμό και την ανα­γνώ­ριση του καθο­λι­κού. Η ελευ­θε­ρία μας δεν είναι απε­ριό­ρι­στη και δεν εμπε­ριέ­χει τη βλάβη των τρίτων. Η ισχύς της βρί­σκε­ται εντός και όχι εκτός του νόμου. Στην υγειο­νο­μική κρίση, συνει­δη­το­ποι­ή­σαμε πόσο επι­δρούν οι πράξεις και οι απο­φά­σεις μας στους συναν­θρώ­πους μας. Οι υπο­χρε­ώ­σεις μας στο κοι­νω­νικό σύνολο είναι η άλλη όψη των δικαιω­μά­των μας».

Μάλιστα, σημεί­ωσε ότι «καθώς το τέταρτο κύμα εμφα­νί­ζε­ται ακόμη πιο μετα­δο­τικό, αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε τη σπου­δαιό­τητα και την επεί­γουσα ανάγκη του μαζικού εμβο­λια­σμού. Δεν υπάρχει καμία αμφι­ση­μία και αμφι­βο­λία: το τέλος της παν­δη­μίας δεν είναι πια ζήτημα καλής τύχης ή μετα­φυ­σι­κής· είναι δική μας επιλογή και ευθύνη».

Μιλώ­ντας για τις μεγάλες αλλαγές που έφερε στη χώρα μας η Μετα­πο­λί­τευση, υπο­στή­ριξε ότι η ελλη­νική κοι­νω­νία μετα­σχη­μα­τί­στηκε. «Έγινε πιο ανοικτή και πλου­ρα­λι­στική, ενσω­μά­τωσε νέες ιδέες, ήθη και δικαιώ­ματα. Οι Έλληνες ταξί­δε­ψαν, σπού­δα­σαν και προ­ό­δευ­σαν. Η πατρίδα μας κατά­φερε, ως μέλος της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, να εμπε­δώ­σει τη θέση της στον ανα­πτυγ­μένο κόσμο. Η ευρω­παϊκή ενο­ποί­ηση υπήρξε δια­χρο­νικά ο πιο στα­θε­ρός και κρί­σι­μος παρά­γο­ντας για την οικο­νο­μία και την κοι­νω­νική μας συνοχή. Διόλου τυχαία, σε πείσμα ακόμη και των πιο δια­λυ­τι­κών κρίσεων, η ευρω­παϊκή μας ταυ­τό­τητα είναι ισχυρή και επι­κρα­τούσα» συμπλή­ρωσε.

Ωστόσο, παρα­τή­ρησε ότι οι μεγάλες προ­κλή­σεις και οι δοκι­μα­σίες μας, η παν­δη­μία και η κλι­μα­τική αλλαγή, το μετα­να­στευ­τικό και προ­σφυ­γικό ζήτημα, η δίκαιη ανά­πτυξη και η άμβλυνση των ανι­σο­τή­των, ξεπερ­νούν τα εθνικά σύνορα και σημεί­ωσε ότι «στην εποχή της δια­κιν­δύ­νευ­σης και της ανα­σφά­λειας, η θέση μας δεν στη­ρί­ζε­ται στην εσω­στρέ­φεια και τον εξαι­ρε­τι­σμό. Ανοί­γε­ται σε ορί­ζο­ντες δια­κρα­τι­κούς και διε­θνείς, καθώς και στα ευρη­μα­τικά δίκτυα της κοι­νω­νίας των πολιτών, που φέρουν την ανα­νέ­ωση των δημό­σιων πολι­τι­κών».

Τέλος, τόνισε ότι στα 200 χρόνια της σύγ­χρο­νης ιστο­ρίας μας, δια­τη­ρή­σαμε αναλ­λοί­ωτα τα θεμε­λιώδη χαρα­κτη­ρι­στικά της εθνικής μας ταυ­τό­τη­τας και σημεί­ωσε ότι «στην Επα­νά­σταση του 1821 εντο­πί­ζε­ται η μήτρα του δημο­κρα­τι­κού και φιλε­λεύ­θε­ρου κεκτη­μέ­νου μας, το αξιακό περί­γραμμα του νεο­ελ­λη­νι­κού μας βίου».

Κατα­λή­γο­ντας, υπο­γράμ­μισε ότι «παρά τα λάθη και τις διαι­ρέ­σεις, οι Έλληνες διέ­κρι­ναν, στις κρί­σι­μες στιγμές, το ουσιώ­δες και το αληθές και οικο­δό­μη­σαν μια συμπε­ρι­λη­πτική πολι­τική κοι­νω­νία. Μια κοι­νω­νία που επι­θυ­μούμε να είναι γεν­ναιό­δωρη και την ίδια στιγμή απαι­τη­τική, ως ένα συλ­λο­γικό σχέδιο ελευ­θε­ρίας και ευθύνης. Όχι μόνο για τις παρού­σες, αλλά και για τις μελ­λο­ντι­κές γενιές, στις οποίες θα λογο­δο­τή­σουμε. Οι βάσεις της Δημο­κρα­τίας μας είναι ισχυρές και οι προ­ο­πτι­κές της ευοί­ω­νες. Αρκεί όλοι μας, η πολι­τική ηγεσία και ο καθένας ξεχω­ρι­στά, να κρατάμε αμείωτη την εμπι­στο­σύνη μας σε αυτή».