Που πάει με no make up look;

Σεξι­στική επίθεση άλλη μια φορά σε γυναίκα πολι­τικό, σε μια γυναίκα και μητέρα, γιατί…τόλμησε να κάνει δηλώ­σεις χωρίς μακι­γιάζ, με ένα απλό μπλου­ζάκι. Γιατί δεν βάφτηκε, γιατί δεν πήγε στο κομ­μω­τή­ριο, για το σωμα­τό­τυπο της «είναι αδύνατη, παίρνει ναρ­κω­τικά». Ρατσι­σμός, σεξι­στι­κός οχετός, ύβρεις, επι­βε­βαί­ωση ότι η γυναίκα σήμερα δεν έχει τη θέση που της αξίζει. Και αν μία  νέα πολι­τι­κός δε «μασάει» στην τοξι­κό­τητα και έχει το θάρρος αλλά και το βήμα να απα­ντή­σει, υπάρ­χουν εκα­τομ­μύ­ρια άλλες γυναί­κες που έρχο­νται, καθη­με­ρινά, αντι­μέ­τω­πες με τον κακο­ποι­η­τικό λόγο και απο­δέ­χο­νται τελικά, ότι αυτός μπορεί να εξα­κο­λου­θή­σει να χρη­σι­μο­ποιεί­ται προ­κει­μέ­νου να μειωθεί η σπου­δαιό­τητά τους. Είναι η πλειο­ψη­φία των σύγ­χρο­νων γυναι­κών. Γυναί­κες με ψεγάδια, γυναί­κες που παλεύ­ουν, γυναί­κες που είναι και μανες, γυναί­κες που μοχθούν. Επι­τυ­χη­μέ­νες που τολμούν να  συν­δυά­σουν δουλειά, καριέρα, πολι­τική και μητρό­τητα χωρίς να σκέ­φτο­νται κάθε μέρα πώς θα είναι η εικόνα τους. Που μπορούν να νιώθουν αυτο­πε­ποί­θηση να βγουν χωρίς μακι­γιάζ. Ο σεξι­σμός στην πολι­τική είναι δια­κομ­μα­τι­κός, αλλά σε συγκε­κρι­μέ­νους χώρους ενδη­μι­κός. Το πάχος του Πάγκα­λου και του Βενι­ζέ­λου, τα μπέζ σακάκια της Ντόρας, το ντύσιμο της Μαρέβας, της Μπετυς και της Κερα­μέως, τα φου­στά­νια της Μενδώνη, το σουτιέν και το ραντάκι της Δόμνας Μιχαη­λί­δου, το no make up look που υιο­θέ­τησε η Έφη Αχτσιό­γλου στην τελευ­ταία της on camera εμφά­νιση. Μία εμφά­νιση στην οποία μιλούσε για πολι­τική, αλλά που η πολι­τική ήταν η τελευ­ταία που αφο­ρούσε τους ακρο­α­τές της. Ενας ανοι­χτός δια­κομ­μα­τι­κός βόθρος που πρέπει να κλείσει επι­τέ­λους και να κοιτάει ο καθένας τη δουλειά του. Ήταν παρή­γορο το ότι στο πλευρό της κυρίας Αχτσιό­γλου στά­θη­καν μέλη της κυβέρ­νη­σης. Οι αντι­δρά­σεις ήταν πολλές, ως όφειλαν κι είναι αυτό η μόνη ελπίδα όταν βλέπεις ότι κάθε φορά που νομί­ζεις ότι έχουν ειπωθεί όσο έπρεπε πια τα αυτο­νό­ητα και πάμε παρα­κάτω. Αλλά, ποιος αισιο­δο­ξεί; Ο εκχυ­δαϊ­σμός του δημό­σιου λόγου έχει γερές βάσεις – και ευθύ­νο­νται οι πάντες: Πολι­τι­κοί, ΜΜΕ, πολίτες…