Επικυρώθηκε η απόλυση νοσηλεύτριας που απουσίαζε 285 μέρες από την εργασία της στο Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου

Με την υπ’ αριθμ. 145/2024 από­φα­ση της Πε­ντα­με­λούς Συν­θέ­σε­ως του Γ’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας απορ­ρί­φθη­κε η προ­σφυ­γή που άσκη­σε μια κά­τοι­κος της Ρόδου κατά της 2ης Υγειο­νο­μι­κής Πε­ρι­φέ­ρειας Πει­ραιώς και Αι­γαί­ου και του Γε­νι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου για την ακύ­ρω­ση της από 22.6.2016 από­φα­σης του Πρω­το­βαθ­μί­ου Πει­θαρ­χι­κού Συμ­βου­λί­ου της Διοί­κη­σης της 2ης Υγειο­νο­μι­κής Πε­ρι­φέ­ρειας Πει­ραιώς και Αι­γαί­ου και της από 24.10.2014 πρά­ξης του διοι­κη­τή του Γε­νι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου.

Με τις συ­γκε­κρι­μέ­νες πρά­ξεις επε­βλή­θη στην προ­σφεύ­γου­σα, υπάλ­λη­λο κλά­δου ΤΕ Νο­ση­λευ­τών του Γε­νι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου η πει­θαρ­χι­κή ποινή της ορι­στι­κής παύ­σης για τα πει­θαρ­χι­κά πα­ρα­πτώ­μα­τα της αδι­καιο­λό­γη­της απο­χής από την εκτέ­λε­ση των κα­θη­κό­ντων της και της πα­ρά­βα­σης κα­θή­κο­ντος.

Οπως έκρι­νε το ΣτΕ, η προ­σφεύ­γου­σα απου­σί­α­σε από την εκτέ­λε­ση των κα­θη­κό­ντων της επί 236 ημέ­ρες συ­νε­χώς, από 13.1.2014 έως και 5.9.2014, οπότε απο­φα­σί­σθη­κε από το Δ.Σ. του Γ.Ν. Ρόδου η πα­ρα­πο­μπή της στο αρ­μό­διο Πει­θαρ­χι­κό Συμ­βού­λιο, χωρίς το εν λόγω διά­στη­μα μα­κράς και αδιά­λει­πτης απου­σί­ας να κα­λύ­πτε­ται με τη χο­ρή­γη­ση άδειας από την Υπη­ρε­σία της και παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες, προ­φο­ρι­κές και γρα­πτές, επι­ση­μάν­σεις που της απευ­θύν­θη­καν σχε­τι­κά με την υπο­χρέ­ω­σή της να επι­στρέ­ψει άμεσα στα κα­θή­κο­ντά της και τις επα­πει­λού­με­νες πει­θαρ­χι­κές συ­νέ­πειες εάν δεν το έπρατ­τε το τα­χύ­τε­ρο.

Η προ­σφεύ­γου­σα, η οποία είχε ήδη εγκα­τα­στα­θεί στο εξω­τε­ρι­κό, συ­νέ­χι­σε να απέ­χει από τα κα­θή­κο­ντά της και πέραν της ως άνω ημε­ρο­μη­νί­ας, συ­μπλη­ρώ­νο­ντας, μέχρι την πα­ρα­πο­μπή της στο Πει­θαρ­χι­κό Συμ­βού­λιο με το 24-10-2014 έγ­γρα­φο του διοι­κη­τή του νο­σο­κο­μεί­ου, 285 ημέ­ρες συ­νε­χούς απου­σί­ας άνευ αδεί­ας, ου­δέ­πο­τε δε πα­ρου­σιά­σθη­κε στο Γ.Ν. Ρόδου προ­κει­μέ­νου να προ­σφέ­ρει τις υπη­ρε­σί­ες της, ούτε εξέ­φρα­σε σχε­τι­κή πρό­θε­ση, μέχρι και την συ­νε­δρί­α­ση του αρ­μο­δί­ου Πει­θαρ­χι­κού Συμ­βου­λί­ου της 22.6.2016, στην οποία, αν και εκλή­θη νο­μί­μως και εμπρο­θέ­σμως, δεν πα­ρέ­στη.

Με τα δε­δο­μέ­να αυτά, όπως έκρι­νε το ΣτΕ στοι­χειο­θε­τεί­ται, κατά την κρίση του Δι­κα­στη­ρί­ου, το απο­δο­θέν στην προ­σφεύ­γου­σα πει­θαρ­χι­κό πα­ρά­πτω­μα της κατ’ άρθρο 107 παρ. 1 περ. ι΄ αδι­καιο­λό­γη­της απο­χής από την εκτέ­λε­ση των κα­θη­κό­ντων της επί διά­στη­μα πολύ με­γα­λύ­τε­ρο των 22 ερ­γα­σί­μων ημε­ρών συ­νε­χώς ή των 30 ερ­γα­σί­μων ημε­ρών στη διάρ­κεια ενός έτους.

Η πει­θαρ­χι­κή ευ­θύ­νη της προ­σφεύ­γου­σας, όπως κρί­θη­κε, δεν αναι­ρεί­ται από την εκ μέ­ρους της υπο­βο­λή των προ­α­να­φερ­θει­σών αι­τή­σε­ων για λήψη άδειας άνευ απο­δο­χών, δε­δο­μέ­νου ότι δεν εδι­καιού­το να απου­σιά­σει από τα κα­θή­κο­ντά της χωρίς προη­γού­με­νη έγκρι­ση της αι­τη­θεί­σης άδειας (για τη χο­ρή­γη­ση της οποί­ας η διοί­κη­ση έχει, κατά νόμον, δια­κρι­τι­κή ευ­χέ­ρεια, κα­τό­πιν στάθ­μι­σης των υπη­ρε­σια­κών ανα­γκών και της σο­βα­ρό­τη­τας των λόγων, τους οποί­ους επι­κα­λεί­ται ο αι­τού­με­νος την άδεια υπάλ­λη­λος), ούτε συ­ναρ­τά­ται προς το νό­μι­μο ή μη της πα­ρά­λει­ψης της διοί­κη­σης του Γ.Ν. Ρόδου να ει­σα­γά­γει το αί­τη­μα της προ­σφεύ­γου­σας στο συ­γκρο­τη­θέν τε­λι­κώς, με την από 11-4-2014 από­φα­ση του υπουρ­γού Υγεί­ας, Υπη­ρε­σια­κό Συμ­βού­λιο – σε χρόνο κατά τον οποίο η προ­σφεύ­γου­σα είχε ήδη κλη­θεί σε απο­λο­γία, λόγω συ­μπλή­ρω­σης εξή­ντα (60) ερ­γα­σί­μων ημε­ρών συ­νε­χούς άνευ αδεί­ας απου­σί­ας από την Υπη­ρε­σία της.

Πε­ραι­τέ­ρω, το ΣτΕ, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη τη βα­ρύ­τη­τα του πα­ρα­πτώ­μα­τος και την εν γένει συ­μπε­ρι­φο­ρά της προ­σφεύ­γου­σας, κρί­νει ότι η επι­βλη­θεί­σα με την προ­σβαλ­λό­με­νη από­φα­ση πει­θαρ­χι­κή ποινή της ορι­στι­κής παύ­σης είναι η προ­σή­κου­σα.