Η αμφισβήτηση

Έχει αρχίσει να ενοχλεί η αμφι­σβή­τηση του Έλληνα προ­ξέ­νου της Μαριού­πο­λης Μανώλη Ανδρου­λάκη.  Μόλις ο πρό­ξε­νος απε­γκλω­βί­στηκε  και μπόρεσε να μας πει την ήδη συντε­λε­σθείσα κατα­στροφή και την τραγική μοίρα που επι­φυ­λάσ­σει στην πόλη ο Πούτιν, άρχισε η αμφι­σβή­τηση της αξιο­πι­στίας του, γιατί άλλο; Γιατί εκπρο­σω­πεί την κυβέρ­νηση. Και για πολλούς «κολ­λη­μέ­νους» ιδε­ο­λη­πτι­κούς για τον λόγο αυτό  αμφι­σβη­τεί­ται η μαρ­τυ­ρία. Η αλήθεια των ανθρώ­πων που βιώνουν τα γεγο­νότα από κοντά δεν μπορεί να είναι υπό αίρεση, ακόμα κι αν αυτή η αλήθεια δεν είναι «πλήρης», ακόμα κι όταν δεν επι­βε­βαιώ­νει ή δεν δια­ψεύ­δει με τρόπο κατη­γο­ρη­μα­τικό τις προ­κα­τα­λή­ψεις μας. Άλλωστε η αλήθεια μιας πόλης ήδη λαβω­μέ­νης και τρο­μο­κρα­τη­μέ­νης απ’ τους βομ­βαρ­δι­σμούς, την ώρα που σωπαί­νει και περι­μέ­νει τους βαρ­βά­ρους, δεν μπορεί πάρα να είναι πάντα μια αλήθεια τραγική και σύνθετη, που ανήκει πάνω απ’ όλα στους ανθρώ­πους της. Αυτό νομίζω προ­σπα­θεί να μας πει ο πρό­ξε­νος την ώρα που τον ρωτάμε για άλλα. Όσο μπο­ρούμε να ακούμε τις φωνές των ανθρώ­πων που ζουν τον πόλεμο.