Νάντια Γιαννακοπούλου: «Η Κυβέρνηση περικυκλωμένη από ένα κύμα αμφισβήτησης»

Κυρία Γιαν­να­κο­πού­λου, να ξεκι­νή­σουμε από τους χει­ρι­σμούς της κυβέρ­νη­σης στο μετα­να­στευ­τικό και κυρίως με αφορμή τις συνε­χι­ζό­με­νες αφίξεις των παρά­τυπα εισερ­χο­μέ­νων αλλο­δα­πών από την Κρήτη. Πάντως, οι κυβερ­νώ­ντες επι­μέ­νουν να θέλουν να ιδρύ­σουν μόνιμη δομή συνα­ντώ­ντας τις αντι­δρά­σεις της τοπικής κοι­νω­νίας. Θα ήθελα το σχόλιό σας.

Ας πούμε ότι το Μετα­να­στευ­τικό είναι πρό­βλημα που θα το βρί­σκουμε μόνιμα ως χώρα μπροστά μας άλλοτε έντονα, άλλοτε σε κάποια ύφεση. Η Μέση Ανατολή και η Αφρική είναι περιο­χές γεμάτες πολε­μι­κές συγκρού­σεις και εμφύ­λιους, υπάρ­χουν περιο­χές με πείνα, ξηρασία. Αυτά είναι τα δεδο­μένα της νέας εποχής και τόσο εμείς, όσο και συνο­λικά η Ευρώπη πρέπει να έχουμε μια ολο­κλη­ρω­μένη μετα­να­στευ­τική πολι­τική. Το πρό­σφατο περι­στα­τικό αύξησης των μετα­να­στευ­τι­κών ροών με καρα­βιές από το Τομπρούκ ήταν προ­φα­νώς μια εργα­λειο­ποί­ηση από την Λιβύη με πρότυπο την Τουρκία, τον Έβρο. Νομίζω ότι η Κυβέρ­νηση ξαφ­νιά­στηκε αν και το περί­μενε, θα έπρεπε να το περι­μέ­νει. Έτσι πήρε πολύ συζη­τή­σι­μες απο­φά­σεις όπως την μη δυνα­τό­τητα κατά­θε­σης αίτησης ασύλου που ήταν και αχρεί­α­στη, αφού το 90% δεν είχαν προ­σφυ­γικό προφίλ και μετά την απόρ­ριψη του αιτή­μα­τος θα έπρεπε να είναι όλα έτοιμα για την επι­στροφή μετα­να­στών σε Αίγυπτο, Πακι­στάν, Μπα­γκλα­ντές που είναι και χώρες με τις οποίες δια­τη­ρούμε καλές σχέσεις. Μην εφη­συ­χά­ζουμε πάντως. Απέ­να­ντι συγκε­ντρώ­νο­νται δύο με τρία εκα­τομ­μύ­ρια και ανά πάσα στιγμή μπο­ρούμε να δούμε κάτι πιο ογκώδες και σοβαρό. Πιστεύω ότι η χώρα πρέπει να είναι έτοιμη με ενιαία αντί­ληψη και όχι ως άθροι­σμα περιο­χών που άλλες μπορεί να επι­βα­ρύ­νο­νται και άλλες όχι. Η Κρήτη είναι ένα μεγάλο νησί και χρειά­ζε­ται σίγουρα μία ή δύο δομές έστω πρό­χει­ρες για την κατα­γραφή των ανθρώ­πων.

Η υπόθεση συν­δέ­ε­ται με το μετα­να­στευ­τικό και τις Θαλάσ­σιες Ζώνες καθώς η κυβέρ­νηση της Λιβύης δεν φαί­νε­ται να θέλει να δώσει περι­θώ­ριο στην διπλω­μα­τία. Είναι λάθος οι χει­ρι­σμοί των κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των της χώρας μας μέχρι τώρα;

Κατα­λα­βαί­νετε με τι έχουμε να κάνουμε. Από την μια υπάρχει η ανα­γνω­ρι­σμένη Κυβέρ­νηση της Λιβύης η οποία μάλλον έχει ξεχα­στεί και δεν έχει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει καν εκλογές και βρί­σκε­ται σε πλήρη και ορατή συνερ­γα­σία με την Τουρκία. Η Λιβύη βλέπει ότι κανείς δεν ανα­γνω­ρί­ζει το παρά­νομο τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νιο και βέβαια δεν ελέγχει ούτε την μισή χώρα. Από την άλλη πλευρά υπάρχει η Λιβύη του Χάφταρ που ανα­ζη­τεί ρόλο, πόρους και εργα­λειο­ποιεί το μετα­να­στευ­τικό. Πιστεύω σε μια πιο επι­θε­τική της τακτική χώρας η οποία έχει ανα­κοι­νώ­σει τους χάρτες της για τις θαλάσ­σιες ζώνες και εκπέ­μπει μήνυμα ότι το μετα­να­στευ­τικό δεν θα εργα­λειο­ποι­η­θεί. Το ίδιο ισχύει και για την Ε.Ε που πρέπει να κάνει σαφές ότι δεν είναι δεκτική σε εκβια­σμούς και ότι έχει περι­θώ­ρια να κάνει την Κυβέρ­νηση της Λιβύης να νιώσει πολύ μα πολύ μακριά από την Ε.Ε αν θέλει να παίζει με Ερντο­γάν.

Στο σκάν­δαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το ΠΑΣΟΚ θα κατα­θέ­σει στη Βουλή πρόταση για σύσταση προ­α­να­κρι­τι­κής για τους Μάκη Βορίδη και Λευτέρη Αυγε­νάκη για την υπόθεση. Πώς θα το δια­χει­ρι­στείτε αυτό το σκάν­δαλο;

Ήδη όπως είχαμε προ­α­ναγ­γεί­λει, κατα­θέ­σαμε πρόταση για την σύσταση Προ­α­να­κρι­τι­κής για τους δύο Υπουρ­γούς, όπως ακριβώς ζητάει η Ευρω­παϊκή Εισαγ­γε­λία και για τους δύο και με τις κατη­γο­ρίες που η Εισαγ­γε­λία ανα­φέ­ρει. Μάλιστα ο Πρό­ε­δρός μας Ν. Ανδρου­λά­κης πρό­τεινε να ψηφίσει η Ν.Δ την Προ­α­να­κρι­τική και θα ψηφί­σουμε και εμείς την Εξε­τα­στική που προ­τεί­νει η Κυβέρ­νηση που υπό­σχε­ται μεγάλες δια­χρο­νι­κές απο­κα­λύ­ψεις αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν θέλει με τίποτα να αγγίξει τους Υπουρ­γούς της. Ξεχνάει, ότι η Βουλή θα πάρει όποια απόφαση πάρει, αλλά οι πολίτες κατα­λα­βαί­νουν όλο και καλύ­τερα αυτό το διαρκές παι­χνίδι υπεκ­φυ­γών και απο­φυ­γής κάθε διε­ρεύ­νη­σης ευθυνών.

Βλέ­πουμε ότι η Νέα Δημο­κρα­τία, παρά τα σκάν­δαλα, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τα Τέμπη, την δυσα­ρέ­σκεια, την ακρί­βεια που στραγ­γα­λί­ζει νοι­κο­κυ­ριά κι επι­χει­ρή­σεις, παρα­μέ­νει πρώτη σε δημο­σκο­πή­σεις -αν και με πάρα πολλές απώ­λειες. Αν δεν λάβει αυτο­δυ­να­μία τις επό­με­νες εθνικές εκλογές, τι σκο­πεύει να κάνει το ΠΑΣΟΚ; Και για ποιο λόγο τα κόμματα της αντι­πο­λί­τευ­σης, κινού­νται σε χαμηλά ποσοστά;

Μην βιά­ζε­στε. Είμαστε δύο χρόνια πριν από τις εκλογές και η Νέα Δημο­κρα­τία αγγίζει δημο­σκο­πικά αραιά και που το 30% και ξανα­ε­πι­στρέ­φει στο 28%-29%, που απέχει από την εκλο­γική της επίδοση από τις Βου­λευ­τι­κές εκλογές περίπου 12.5%. Δεν το λες και λίγο. Πολύ περισ­σό­τερο που εμφα­νί­ζε­ται με μονο­ψή­φια ποσοστά στους νέους και αμφι­σβη­τεί­ται έντονα και από κεντρώ­ους ψηφο­φό­ρους και από τις παρα­γω­γι­κές ηλικίες. Είναι μια Κυβέρ­νηση περι­κυ­κλω­μένη από ένα κύμα αμφι­σβή­τη­σης και το αίτημα αλλαγής ακού­γε­ται όλο και πιο έντονα. Σε αυτό το σημείο υπάρχει το ΠΑΣΟΚ που πρέπει να ανα­δει­χθεί η πρόταση της εναλ­λα­κτι­κής λύσης, η δύναμη της ελπίδας και της νέας προ­ο­πτι­κής. Κρα­τεί­στε το. Από το Φθι­νό­πωρο φέτος πολλά θα αλλά­ξουν.