Νέο μήνυμα του ΠτΔ προς την Τουρκία: Να κάνουμε τη Μεσόγειο και το Αιγαίο γέφυρες καλής γειτονίας

Στην αντι­φώ­νη­σή του προς τις το­πι­κές αρχές, ο Πρ. Παυ­λό­που­λος διε­μή­νυ­σε ότι «η Ελ­λά­δα πο­ρεύ­ε­ται διαρ­κώς όρθια και ζω­ντα­νή, ίδιο “αβύ­θι­στο” κα­ρά­βι, αψη­φώ­ντας τις προ­κλή­σεις και τις δυ­σχέ­ρειες, και με “αλη­γείς” για αυτήν τους ανέ­μους της δη­μιουρ­γί­ας. Για αυτό και οι όποιες οπι­σθο­δρο­μή­σεις της είναι πρό­σκαι­ρες και πα­ρο­δι­κές, δίχως να ανα­κό­πτουν τη ρότα της προς την εκ­πλή­ρω­ση της απο­στο­λής της πα­γκο­σμί­ως, όπως ται­ριά­ζει στην Ιστο­ρία και την με­γά­λη κλη­ρο­νο­μιά του λαού μας και του έθνους μας».

Και στη συ­νέ­χεια της αντι­φώ­νη­σής του, «μέσα σε αυτό το πλαί­σιο βλέ­που­με την θά­λασ­σα ως ένα χώρο ει­ρή­νης και ει­ρη­νι­κής συ­νύ­παρ­ξης και συν­δη­μιουρ­γί­ας, με όλους τους λαούς και ιδίως με τους γεί­το­νές μας. Και τους υπεν­θυ­μί­ζου­με ότι απα­ρά­βα­τος, από την φύση του, όρος αυτής της ει­ρη­νι­κής συ­νύ­παρ­ξης και συν­δη­μιουρ­γί­ας είναι οι κα­νό­νες του διε­θνούς δι­καί­ου, οι οποί­οι θε­σπί­σθη­καν, με βάση την πικρή και επώ­δυ­νη εμπει­ρία των κα­τα­στρο­φι­κών πο­λε­μι­κών συρ­ρά­ξε­ων, για να εμπε­δώ­σουν τα δι­καιώ­μα­τα και τις υπο­χρε­ώ­σεις κάθε Κρά­τους.

Αυτό είναι -κα­τέ­λη­ξε συ­μπε­ρα­σμα­τι­κά ο Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας- και το μή­νυ­μα που στέλ­νου­με από την Άνδρο και στην φίλη και γεί­το­να Τουρ­κία: Βάση της φι­λί­ας και της καλής γει­το­νί­ας, την οποία επι­διώ­κου­με ει­λι­κρι­νώς, είναι το να κά­νου­με τις θά­λασ­σές μας, την Με­σό­γειο και το Αι­γαίο, γέ­φυ­ρες που μας ενώ­νουν και μας εμπνέ­ουν στον δρόμο της δη­μιουρ­γί­ας. Και οι αντη­ρί­δες, πάνω στις οποί­ες στη­ρί­ζο­νται αυτές οι γέ­φυ­ρες, είναι οι δια­τά­ξεις του Διε­θνούς Δι­καί­ου, στο σύ­νο­λό του, με κο­ρω­νί­δα τις Συν­θή­κες που κα­θο­ρί­ζουν τα σύ­νο­ρά μας -ήτοι ιδίως τις Συν­θή­κες της Λω­ζά­νης του 1923 και των Πα­ρι­σί­ων του 1947- καθώς και την Συν­θή­κη του Montego Bay του 1980, ανα­φο­ρι­κά με το Δί­καιο της Θά­λασ­σας, σε ό,τι αφορά την ΑΟΖ. Επα­να­λαμ­βά­νω δε, για μιαν ακόμη φορά, ότι η τε­λευ­ταία δε­σμεύ­ει και την Τουρ­κία -μο­λο­νό­τι δεν έχει προ­σχω­ρή­σει σ’ αυτήν- μέσω των γε­νι­κώς πα­ρα­δε­δεγ­μέ­νων κα­νό­νων του Διε­θνούς Δι­καί­ου που πα­ρά­γει. Όλο αυτό το πλέγ­μα κα­νό­νων του Διε­θνούς Δι­καί­ου είναι πλή­ρες και σαφές, δίχως πε­ρι­θώ­ρια αμ­φι­σβη­τή­σε­ων και, ιδίως, επι­νό­η­σης γκρί­ζων ζωνών. Υπό αυτό το πνεύ­μα ο ελ­λη­νι­κός λαός δίνει το χέρι προς την γεί­το­νά μας Τουρ­κία. Σ’ αυτήν ανή­κει η ευ­θύ­νη να δώσει και το δικό της χέρι. Διότι είναι κάτι πα­ρα­πά­νω από σαφές ότι, εν πάση πε­ρι­πτώ­σει, εμείς, οι Έλ­λη­νες, όπως το έχου­με ιστο­ρι­κώς απο­δεί­ξει με αμά­χη­τα τεκ­μή­ρια, θα υπε­ρα­σπι­σθού­με μέχρι κε­ραί­ας το διε­θνές δί­καιο και τα εξ αυτού απορ­ρέ­ο­ντα δι­καιώ­μα­τά μας, και για δικό μας λο­γα­ρια­σμό αλλά και για λο­γα­ρια­σμό της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης.

Στην αντι­φώ­νη­σή του ο κ. Παυ­λό­που­λος μί­λη­σε επί­σης για τις θρη­σκευ­τι­κές πα­ρα­δό­σεις, όσο και την εφο­πλι­στι­κή πα­ρά­δο­ση της Άν­δρου, με ει­δι­κή ανα­φο­ρά στις οι­κο­γέ­νειες Γου­λαν­δρή και Εμπει­ρί­κου, κά­νο­ντας μνεία στη «Μικρά Αγ­γλία» της Ιω­άν­νας Κα­ρυ­στιά­νη και του Πα­ντε­λή Βούλ­γα­ρη.