ΕΙΔΗΣΕΙΣ

“Μια επιγραφή στη νήσο Ρω …”

news room 5 λεπτά ανάγνωση
Φλεβάρης

του Ιωάννη Φλεβάρη

Μια μέρα περ­πά­τησα στη νήσο Ρω… Άναψα κεράκι στον τάφο της Δέσποι­νας Αχλα­διώτη, της Κυράς της Ρω και προ­σκύ­νησα στο εκκλη­σάκι του Άη Γιώργη στο μικρό λιμάνι. Μετά αφού κοίταξα το απέ­ρα­ντο γαλάζιο του Αιγαίου και της ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου, στάθηκα μπροστά σε μια επι­γραφή. Την κοίταξα, διάβασα τι έγραφε και απο­μα­κρύν­θηκα σιω­πη­λός. Από τότε κάθε φορά που πάω στη Ρω, πηγαίνω εκεί και στέ­κο­μαι μπροστά της ακού­γο­ντας όλα αυτά που θα μου έλεγε αν είχε στόμα και ομιλία.

Ήταν μια από αυτές τις επι­γρα­φές που δεν έχουν κάτι ιδιαί­τερο, που τις βλέ­πουμε συνεχώς μπροστά μας, σε δρόμους, πλα­τείες, γέφυρες, φράγ­ματα, λιμάνια, αρχαιο­λο­γι­κούς χώρους, νοσο­κο­μεία, σχολεία, ακόμα και κατα­με­σής του πιο απο­μα­κρυ­σμέ­νου σημείου.

Όλοι κατά κανόνα την προ­σπερ­νούμε και όποιος κατ’ εξαί­ρεση στρέψει το βλέμμα, δεν εστιά­ζει ιδιαί­τερα στο περιε­χό­μενο και στους αριθ­μούς που ανα­φέ­ρο­νται. Με δυο λόγια είναι μια από τις επι­γρα­φές αυτές, τις ανάξιες λόγου, στην σημε­ρινή παρακ­μιακή πραγ­μα­τι­κό­τητα και στον τρόπο σκέψης που δια­μορ­φώ­θηκε στο μετα­πο­λι­τευ­τικό, βαλ­κα­νικό και από πολλές πλευρές αρνη­τικά ιδιό­μορφο και ιδιαί­τερο νεο­ελ­λη­νικό μας κράτος.

Ποτέ δεν μας έμαθε κανείς, ούτε μας δίδαξε, ούτε μας είπε δυο λόγια για επι­γρα­φές σαν και αυτή που στέ­κε­ται αμίλητη μπροστά μου στα ιερά χώματα της νησιω­τι­κής μας πατρί­δας και της Δωδε­κα­νή­σου μας, στη νησίδα Ρω. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να μας εξη­γή­σει, να μας προ­ε­τοι­μά­σει και να μας εκπαι­δεύ­σει, πώς να την βλέ­πουμε και πώς να προ­σπα­θούμε να τοπο­θε­τη­θούν πολύ περισ­σό­τε­ρες σε όλα τα σημεία του χάρτη.

Αν και στέ­κε­ται η επι­γραφή επι­βλη­τική, έξω από σχολεία και εκπαι­δευ­τικά ιδρύ­ματα σε εμφανές και προ­βε­βλη­μένο σημείο, καλο­φτιαγ­μένη, ευδιά­κριτη, με σημαιά­κια και μεγάλα γράμ­ματα, ποτέ δεν μπήκε μέσα στο σχολείο. Παρέ­μεινε να στέκει στον αυλό­τοιχο και στο δρόμο ίσως επειδή έτσι απλά έπρεπε να μπει. Αλλιώς ούτε καν θα υπήρχε, ούτε θα την φωτο­γρά­φιζα, ούτε και θα στε­κό­μουν μπροστά της.

Είναι η γνωστή επι­γραφή της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και του Ευρω­παϊ­κού Ταμείου Περι­φε­ρεια­κής Ανά­πτυ­ξης που αφορά το επι­χει­ρη­σιακό πρό­γραμμα των νησιών του Αιγαίου. Η συγκε­κρι­μένη γράφει στην ονο­μα­σία του έργου που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε «Απο­κα­τά­σταση – Δια­μόρ­φωση Ακρό­πο­λης Παλαιο­κά­στρου Μεγί­στης και Αρχαίου Οχυρού Ρω». Είναι το ΕΣΠΑ. Αυτό που δεν υπάρχει σαν μάθημα στα σχολεία και που όλοι μας, λίγο πολύ, από τα μαθη­τικά μας χρόνια θεω­ρούμε κάτι δεδο­μένο που με «αυτό­ματο» τρόπο χρη­μα­το­δο­τεί­ται και πραγ­μα­το­ποιεί­ται (…). Γράφει ακόμα για τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και το ποσό στο οποίο ανέρ­χε­ται, τον ανάδοχο που είναι η ΚΒ’ Εφορεία Προϊ­στο­ρι­κών και Κλα­σι­κών Αρχαιο­τή­των και ακόμα πιο κάτω «με την συγ­χρη­μα­το­δό­τηση της Ελλάδας και της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Οι τελευ­ταίες τρεις λέξεις είναι «Στη­ρί­ζει ότι αξίζει».

 

Πήγα και ακού­μπησα την επι­γραφή σα να ήθελα να την χαι­ρε­τίσω. Κούνησα το κεφάλι και έφυγα σκε­πτι­κός. Πριν φύγω χαμο­γέ­λασα ρίχνο­ντας μια τελευ­ταία ματιά γιατί εκεί στο πιο απο­μα­κρυ­σμένο σημείο της Ελλη­νι­κής γης και της Ευρώπης είχε πραγ­μα­το­ποι­η­θεί έργο του ΕΣΠΑ με Ευρω­παϊκή χρη­μα­το­δό­τηση και με βαθύ­τατο συμ­βο­λι­σμό για το που βρί­σκο­νται τα σύνορά μας, η Εθνική μας κυριαρ­χία και η Ελλη­νική ΑΟΖ και πως η Ευρω­παϊκή Ένωση επι­βε­βαιώ­νει την χρη­μα­το­δό­τηση έργων στα ιερά αυτά χώματα.

Το μάθημα του ΕΣΠΑ πρέπει να μπει στα σχολεία. Μπορεί να αλλάξει η νοο­τρο­πία μας μέσα από την εκπαί­δευση και την παιδεία. Είναι δυνατόν να αυξηθεί η απορ­ρο­φη­τι­κό­τητα των Ευρω­παϊ­κών προ­γραμ­μά­των και των σχε­τι­κών κον­δυ­λίων μέσα από την κατεύ­θυνση εξει­δί­κευ­σης του ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού της χώρας αλλά και του Πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης και συνο­λικά της Δημό­σιας Διοί­κη­σης και αντί­στοιχα των στε­λε­χών που εργά­ζο­νται για το κράτος, τις Περι­φέ­ρειες και τους Δήμους.

Είναι επι­βε­βλη­μένο, νομικά και ηθικά, αλλά κυρίως είναι ορθό και δίκαιο να ανα­φέ­ρε­ται η πηγή της χρη­μα­το­δό­τη­σης παντού, σε όλα τα έργα, σε όλες τις Ευρω­παϊ­κές συγ­χρη­μα­το­δο­τή­σεις, σε όλες τις ανα­κοι­νώ­σεις, τα εγκαί­νια και σε κάθε αναφορά για τα έργα που χρη­μα­το­δο­τού­νται. Κάτι δια­φο­ρε­τικό δεν επι­τρέ­πε­ται και πάνω απ’ όλα δεν είναι σωστό, απλά διαιω­νί­ζει την παρω­χη­μένη κοντό­φθαλμη και παλαιο­μι­κρο­πο­λι­τική νοο­τρο­πία που μας οδήγησε ως εδώ, ως το κραχ, την χρε­ο­κο­πία και τα ανοικτά θέματα σε σοβαρά ζητή­ματα και στους περισ­σό­τε­ρους τομείς μηδέ εξαι­ρου­μέ­νων και των Εθνικών θεμάτων.

Στο τελευ­ταίο δημο­ψή­φι­σμα, ψήφισα ναι. Ναι στο Ευρω­παϊκό μέλλον της χώρας και στη συμ­με­τοχή σε όλους τους Ευρω­παϊ­κούς θεσμούς. Το ναι έχασε. Ποτέ δεν αρνή­θηκα την ψήφο μου και δεν μετά­νιωσα ποτέ. Η ήττα κάποιες φορές είναι τιμή. Κέρδισε το όχι. Στη συνέ­χεια το όχι έγινε ναι. Η ιστορία κατα­γρά­φηκε και δεν περι­μέ­νει τον ιστο­ρικό του μέλ­λο­ντος να την κατα­γρά­ψει όπως συνη­θί­ζουν να λένε οι πολλοί. Την ιστορία την ξέρουμε όλοι. Έχει γραφτεί ήδη. Αυτό που δεν έχει γραφεί είναι το «τι μέλλει γεν­νέ­σθαι».

Σέβομαι και τιμώ όσους είπαν όχι, όπως οι περισ­σό­τε­ροι φίλοι μου. Τους λόγους μου τους είπαν και ευστα­θού­σαν σε σημα­ντικό βαθμό, καθώς έτσι ένιωθαν τότε. Ήταν ίσως μια συναι­σθη­μα­τική έκρηξη κατά της απο­λύ­τως εσφαλ­μέ­νης πολύ­πλευ­ρης και πολυ­ε­πί­πε­δης πίεσης που αδι­καιο­λό­γητα μας ασκή­θηκε από παντού. Είπαν όχι, φτάνει ως εδώ. Όλοι το νιώσαμε. Κάποιοι στά­θη­καν σε αυτό. Αυτό είναι το νόημα που κυρίως έχω απο­δώ­σει αλλά όλα πλέον είναι ιστορία.

Σήμερα όλοι μαζί, είτε ξεκι­νάμε από το ναι είτε από το όχι εκείνης της εποχής του πρό­σφα­του χθες, πρέπει ενω­μέ­νοι να βαδί­σουμε μπροστά. Γιατί είμαστε Έλληνες και αγαπάμε την Ελλάδα.

Γράφω αυτές τις γραμμές στην επέτειο της 25η Μαρτίου. Την ώρα αυτή που στέ­κο­μαι μπροστά στην επι­γραφή της Ρω, η Τουρκία έχει απο­κλεί­σει με μία ακόμη Navtex και δεσμεύει την περιοχή του Καστελ­λο­ρί­ζου, ως απά­ντηση στην Ευρω­παϊκή κατα­δίκη των προ­κλη­τι­κών ενερ­γειών της σε Αιγαίο και Κυπριακή ΑΟΖ. Ο υδρο­γρα­φι­κός σταθμός του τουρ­κι­κού Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού εξέδωσε οδηγία προς ναυ­τιλ­λο­μέ­νους, με την οποία απο­κλείει την Μεγίστη και τη Ρω για τη διε­ξα­γωγή άσκησης έρευνας και διά­σω­σης, στις 27 Μαρτίου, από τις 12 το μεση­μέρι έως τις 16:00 το από­γευμα, δημιουρ­γώ­ντας ένταση και αυξη­μένη επι­φυ­λακή στο Αιγαίο.

Το νόημα της 25ης Μαρτίου 1821 είναι δια­χρο­νικό και τα απο­τε­λέ­σματα του νικη­φό­ρου αγώνα των ηρώων μας πρέπει να δια­τη­ρού­νται και να επι­βε­βαιώ­νο­νται στο σήμερα της κάθε στιγμής του ελεύ­θε­ρου βίου μας. Ας γιορ­τά­σουμε την επέτειο της Επα­νά­στα­σης και του σηκωμού του γένους μας, ορί­ζο­ντας τον αγώνα των προ­γό­νων μας ως πρότυπο και ως στόχο, δια­τή­ρη­σης, δια­φύ­λα­ξης και προ­ά­σπι­σης της Εθνικής μας ανε­ξαρ­τη­σίας που ποτέ δεν έπαψε να κιν­δυ­νεύει και γι’ αυτό πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι να σηκώ­σουμε το σπαθί και το όπλο εκείνων που βρο­ντο­φώ­να­ξαν τότε «Ελευ­θε­ρία ή Θάνατος».

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.