Μεγάλη ανατροπή σε αντιδικία μεταξύ εργολάβου και Πολωνού υπεργολάβου

Μεγάλη ανα­τροπή σε υπόθεση, που απα­σχό­λησε και απα­σχο­λεί τα ποινικά και αστικά δικα­στή­ρια της περιο­χής μας και αφορά σε διαφορά μεταξύ εργο­λά­βου, ιδιο­κτήτη μεγάλης κατα­σκευα­στι­κής εται­ρείας, που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στο νησί της Ρόδου κι έχει ανα­λά­βει την ανα­κα­τα­σκευή και ανα­καί­νιση μεγάλων ξενο­δο­χεια­κών μονάδων του νησιού κι ενός Πολωνού υπερ­γο­λά­βου αυτού, σημειώ­θηκε κατόπιν εκδό­σεως απο­φά­σεως του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου.

To δευ­τε­ρο­βάθ­μιο αστικό δικα­στή­ριο έκανε δεκτή την έφεση και τον πρό­σθετο λόγο εφέσεως του Έλληνα εργο­λά­βου, που ασκή­θηκε από τον δικη­γόρο του κ. Κων­στα­ντίνο Διακονή, εξα­φα­νί­ζο­ντας την πρω­το­βάθ­μια απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, δια της οποίας η εργο­λα­βική εται­ρεία ιδιο­κτη­σίας του υπο­χρε­ώ­θηκε να κατα­βά­λει στον Πολωνό υπερ­γο­λάβο νομι­μο­τό­κως το ποσόν των 189.141 ευρώ ως υπό­λοιπο εργο­λα­βι­κής αμοιβής αυτού καθώς και το ποσόν των 10.000 ευρώ ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση λόγω της ηθικής βλάβης, που υπέστη από τη συκο­φα­ντική δυσφή­μιση, που τελέ­σθηκε εις βάρος του.

Ολα ξεκί­νη­σαν, όταν ο Έλληνας εργο­λά­βος ανα­κά­λυψε οικο­νο­μι­κές ατα­σθα­λίες του Πολωνού υπερ­γο­λά­βου καθώς και (σύμφωνα με τον εργο­λάβο) την τέλεση εις βάρος του ποι­νι­κών αδι­κη­μά­των, μεταξύ των οποίων και της κλοπής οικο­δο­μι­κών υλικών της εται­ρείας, προ­κει­μέ­νου να τα χρη­σι­μο­ποι­ή­σει σε έργα, τα οποία δεν είχαν καμία σχέση με την εργο­λα­βική εται­ρεία, με συνέ­πεια να δια­κο­πεί η συνερ­γα­σία τους και να προβεί τόσο ο ίδιος όσο και η εται­ρεία του στην άσκηση εγκλή­σεως εις βάρος του Πολωνού υπερ­γο­λά­βου, η οποία πρό­κει­ται να εκδι­κα­σθεί στο αμέσως επόμενο διά­στημα από τα ποινικά δικα­στή­ρια της περιο­χής μας.

Κατ’ ακο­λου­θίαν περαι­τέρω όλων των ανωτέρω και ο Πολωνός υπερ­γο­λά­βος άσκησε κατά του Έλληνα εργο­λά­βου και της εται­ρείας του αγωγή ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, δια της οποίας ζητούσε να υπο­χρε­ω­θεί ο Έλληνας εργο­λά­βος και η εται­ρεία να του κατα­βά­λουν το ποσόν των 439.511 ευρώ ως οφει­λό­μενο υπό­λοιπο από τη μεταξύ τους σχέση με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής άλλως σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις της αδι­κο­πρα­ξίας, θεω­ρώ­ντας αβά­σι­μες τις αιτιά­σεις του εργο­λά­βου για την τέλεση των αδι­κη­μά­των της κλοπής και της υπε­ξαί­ρε­σης καθώς και το ποσόν των 200.000 ευρώ ομοίως νομι­μο­τό­κως για την υπο­τι­θέ­μενη τέλεση εις βάρος του των αδι­κη­μά­των της συκο­φα­ντι­κής δυσφή­μι­σης και για την προ­σβολή της προ­σω­πι­κό­τη­τάς του.

Επ’ της αγωγής του μάλιστα αυτής εξεδόθη απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου δια της οποίας υπο­χρέ­ωνε την εργο­λα­βική εται­ρεία να κατα­βά­λει στον Πολωνό υπερ­γο­λάβο για υπο­τι­θέ­με­νες οφειλές προς αυτόν το ποσόν των 189.141 ευρώ και αμφό­τε­ρους τους ενα­γο­μέ­νους να του κατα­βά­λουν για ηθική βλάβη λόγω προ­σβο­λής της προ­σω­πι­κό­τη­τάς του το ποσόν των 10.000 ευρώ.

Κατόπιν των ανωτέρω ο Έλληνας εργο­λά­βος και η εται­ρεία του δια του δικη­γο­ρι­κού γρα­φείου του Κων­στα­ντί­νου Διακονή, στο οποίο προ­σέ­φυ­γαν, άσκησε έφεση ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, η οποία έγινε δεκτή εξα­φα­νί­ζο­ντας την πρω­τό­δικη απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου και απορ­ρί­πτο­ντας ως αόριστη την αγωγή του Πολωνού υπερ­γο­λά­βου.