Τη λένε Νικόλ Ελευθεριάδου. Σκέτο!

Πέτυχε το χρυσό γκολ στον μικρό τελικό του Ευρω­παϊ­κού Πρω­τα­θλή­μα­τος Πόλο στέλ­νο­ντας την Εθνική πόλο Γυναι­κών στους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες. Τη λένε Νικόλ Ελευ­θε­ριά­δου. Αν κάποιος δεν γνώριζε το όνομα της, προχθές το έμαθε. Με τον λάθος τρόπο. Η Νικόλ Ελευ­θε­ριά­δου δεν ήταν η παί­κτρια που έδωσε το χρυσό εισι­τή­ριο στην Εθνική για τους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες αλλά για μερίδα των ΜΜΕ, ήταν «το κορίτσι του Σάσα Βεζέν­κοφ». Θεω­ρή­θηκε φυσικό, πως στους τίτλους δεν ήταν ανα­γκαίο να μπει το όνομα μίας εκ των κορυ­φαίων αθλη­τριών,  γιατί το όνομα του μπα­σκε­τμπο­λί­στα πουλάει περισ­σό­τερο. Ακόμη κι αν έχεις κατα­κτή­σει 8 πρω­τα­θλή­ματα Ελλάδας, 3 Πρω­τα­θλή­ματα Ευρώπης  και ένα Κύπελλο Κυπελ­λού­χων Ευρώπης. Ακόμη κι αν ήσουν μέλος της ελλη­νι­κής εθνικής ομάδας που κέρδισε το αση­μέ­νιο μετάλ­λιο στο Ευρω­παϊκό Πρω­τά­θλημα του 2018 στη Βαρ­κε­λώνη και το χάλκινο μετάλ­λιο στους Ευρω­παϊ­κούς Αγώνες του 2015 στο Μπακού.Ακόμη κι αν έχεις κερ­δί­σει χρυσά, αση­μέ­νια και χάλκινα μετάλ­λια σε διά­φο­ρες διαρ­γα­νώ­σεις.  Κι όμως, με όλο αυτό το παλμαρέ δια­κρί­σεων και τίτλων, στα μόλις 25 της χρόνιαμ είναι «το κορίτσι του Βεζέν­κοβ». Αυτό είναι το σπου­δαιό­τερο επί­τευγμα που μας έχει ορίσει η ωραία μας πατριαρ­χική κοι­νω­νία. Αυτή που ένα βήμα κάνει μπροστά και δέκα πίσω. Που η γυναίκα ετε­ρο­προσ­διο­ρί­ζε­ται, είτε με διά­κριση, είτε χωρίς. Όπως συμ­βαί­νει στην επαρχία που ακόμα οι γυναί­κες είναι η Κώσταινα και η Γιώρ­γαινα. Λες και δεν έχουν δικό τους όνομα και ταυ­τό­τητα. Αραγε, το κατα­λα­βαί­νουν εκείνοι που το δημιουρ­γούν πόσο σεξι­στικό είναι; Πόσο υπο­τι­μη­τικό για μια γυναίκα να βάζεις μπροστά και πάνω από όλα με ποιον σχε­τί­ζε­ται και όχι ποια είναι και τι κάνει; Εν προ­κει­μένω να βάζεις σε δεύτερο πλάνο πολύ μεγάλα αθλη­τικά κατορ­θώ­ματα και επι­τυ­χίες της; Από κάτι τέτοια, δια­πι­στώ­νεις πώς η κοι­νω­νία ιεραρ­χεί τους ανθρώ­πους. Με ένα πατριαρ­χικό μοντέλο, το οποίο δια­τη­ρεί­ται ακόμα και δίνει τον ρυθμό, βάζο­ντας γελοίες ετι­κέ­τες στα μέτωπα. Κι ύστερα πέφτουμε από τα σύννεφα σοκα­ρι­σμέ­νοι γιατί κάποιοι δέρνουν ή σκο­τώ­νουν, τα «κτήματά» τους.