Τη λένε Νικόλ Ελευθεριάδου. Σκέτο!

Πέ­τυ­χε το χρυσό γκολ στον μικρό τε­λι­κό του Ευ­ρω­παϊ­κού Πρω­τα­θλή­μα­τος Πόλο στέλ­νο­ντας την Εθνι­κή πόλο Γυ­ναι­κών στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες. Τη λένε Νικόλ Ελευ­θε­ριά­δου. Αν κά­ποιος δεν γνώ­ρι­ζε το όνομα της, προ­χθές το έμαθε. Με τον λάθος τρόπο. Η Νικόλ Ελευ­θε­ριά­δου δεν ήταν η παί­κτρια που έδωσε το χρυσό ει­σι­τή­ριο στην Εθνι­κή για τους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες αλλά για με­ρί­δα των ΜΜΕ, ήταν «το κο­ρί­τσι του Σάσα Βε­ζέν­κοφ». Θε­ω­ρή­θη­κε φυ­σι­κό, πως στους τί­τλους δεν ήταν ανα­γκαίο να μπει το όνομα μίας εκ των κο­ρυ­φαί­ων αθλη­τριών,  γιατί το όνομα του μπα­σκε­τμπο­λί­στα που­λά­ει πε­ρισ­σό­τε­ρο. Ακόμη κι αν έχεις κα­τα­κτή­σει 8 πρω­τα­θλή­μα­τα Ελ­λά­δας, 3 Πρω­τα­θλή­μα­τα Ευ­ρώ­πης  και ένα Κύ­πελ­λο Κυ­πελ­λού­χων Ευ­ρώ­πης. Ακόμη κι αν ήσουν μέλος της ελ­λη­νι­κής εθνι­κής ομά­δας που κέρ­δι­σε το αση­μέ­νιο με­τάλ­λιο στο Ευ­ρω­παϊ­κό Πρω­τά­θλη­μα του 2018 στη Βαρ­κε­λώ­νη και το χάλ­κι­νο με­τάλ­λιο στους Ευ­ρω­παϊ­κούς Αγώ­νες του 2015 στο Μπα­κού.Ακόμη κι αν έχεις κερ­δί­σει χρυσά, αση­μέ­νια και χάλ­κι­να με­τάλ­λια σε διά­φο­ρες διαρ­γα­νώ­σεις.  Κι όμως, με όλο αυτό το παλ­μα­ρέ δια­κρί­σε­ων και τί­τλων, στα μόλις 25 της χρό­νιαμ είναι «το κο­ρί­τσι του Βε­ζέν­κοβ». Αυτό είναι το σπου­δαιό­τε­ρο επί­τευγ­μα που μας έχει ορί­σει η ωραία μας πα­τριαρ­χι­κή κοι­νω­νία. Αυτή που ένα βήμα κάνει μπρο­στά και δέκα πίσω. Που η γυ­ναί­κα ετε­ρο­προσ­διο­ρί­ζε­ται, είτε με διά­κρι­ση, είτε χωρίς. Όπως συμ­βαί­νει στην επαρ­χία που ακόμα οι γυ­ναί­κες είναι η Κώ­σται­να και η Γιώρ­γαι­να. Λες και δεν έχουν δικό τους όνομα και ταυ­τό­τη­τα. Αραγε, το κα­τα­λα­βαί­νουν εκεί­νοι που το δη­μιουρ­γούν πόσο σε­ξι­στι­κό είναι; Πόσο υπο­τι­μη­τι­κό για μια γυ­ναί­κα να βά­ζεις μπρο­στά και πάνω από όλα με ποιον σχε­τί­ζε­ται και όχι ποια είναι και τι κάνει; Εν προ­κει­μέ­νω να βά­ζεις σε δεύ­τε­ρο πλάνο πολύ με­γά­λα αθλη­τι­κά κα­τορ­θώ­μα­τα και επι­τυ­χί­ες της; Από κάτι τέ­τοια, δια­πι­στώ­νεις πώς η κοι­νω­νία ιε­ραρ­χεί τους αν­θρώ­πους. Με ένα πα­τριαρ­χι­κό μο­ντέ­λο, το οποίο δια­τη­ρεί­ται ακόμα και δίνει τον ρυθμό, βά­ζο­ντας γε­λοί­ες ετι­κέ­τες στα μέ­τω­πα. Κι ύστε­ρα πέ­φτου­με από τα σύν­νε­φα σο­κα­ρι­σμέ­νοι γιατί κά­ποιοι δέρ­νουν ή σκο­τώ­νουν, τα «κτή­μα­τά» τους.