Μάρτηδες…

Έχουν περάσει τόσοι Μάρ­τη­δες, τόσες γιορτές αφιε­ρω­μέ­νες στη γυναίκα και κάθε που πλη­σιά­ζει η μέρα αυτή, κάνεις ένα βήμα πίσω να δεις τι άλλαξε. Γυναί­κες στην Ελλάδα δολο­φο­νού­νται και κακο­ποιού­νται από τους συντρό­φους τους. Άντρες που τους ενώνει ένα και μόνο πράγμα: Το μίσος στην ιδέα της ελευ­θε­ρίας της γυναί­κας μακριά τους, η απώλεια της εξου­σίας τους πάνω στα κορμιά τους. Το γεγονός ότι εν έτει 2024 έχουμε ακόμα να λύσουμε θέματα σεξι­σμού, στε­ρε­ο­τύ­πων, έμφυλης βίας δεν τιμά κανέναν απο­λύ­τως. Ενας ακόμη Μάρτης, υπο­γραμ­μί­ζει δυστυ­χώς τη συνε­χι­ζό­μενη απο­τυ­χία της κοι­νω­νίας μας να προ­στα­τεύει απο­τε­λε­σμα­τικά όλα τα μέλη της. Οι γυναί­κες στην Ελλάδα, όπως και αλλού, δεν θα έπρεπε να ζουν με τον φόβο της βίας, ειδικά από εκεί­νους που εμπι­στεύ­ο­νται Οσο τέτοια εγκλή­ματα συνε­χί­ζο­νται, δεν βλέπω λόγο για γιορτές και λου­λού­δια, παρά μόνον για περι­συλ­λογή. Η 8η Μαρτίου είναι μια υπεν­θύ­μιση πως ο αγώνας μας συνε­χί­ζε­ται. Δεν φτάνουν μόνο οι νομο­θε­τι­κές ρυθ­μί­σεις. Το πρό­βλημα είναι κοινό, αφορά το σύνολο της κοι­νω­νίας. Για να δημιουρ­γή­σουμε ασφα­λέ­στερα περι­βάλ­λο­ντα για τις γυναί­κες, δεν αρκούν οι  αυστη­ρό­τε­ρες ποινές. Χρειά­ζε­ται μία πολι­τι­σμική μετα­τό­πιση που θα αμφι­σβη­τή­σει τις φαύλες έμφυλες νόρμες, ώστε να εξα­λεί­ψει από τη ρίζα τους τον μισο­γυ­νι­σμό και τον τοξικό ανδρι­σμό που τρο­φο­δο­τούν αυτή τη βία. Και τότε θα έχουμε λόγο για να γιορ­τά­σουμε… Και ΟΧΙ δεν θα γιορ­τάσω με φίλες σε ταβέρ­νες το φύλο μου, θα ανα­ρω­τηθώ μόνο ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ. Ας αντι­στα­θούμε σε ότι μάς υπο­βι­βά­ζει, μάς κακο­ποιεί, μάς δολο­φο­νεί. Κι όχι μόνο αύριο, κάθε ημέρα. Μέχρι τότε, ο αγώνας είναι και θα είναι, καθη­με­ρι­νός.