Μητέρα με δυο παιδιά αναγκάζεται να κοιμάται σε αυτοκίνητο γιατί στερείται στέγης!

Αντί­στρο­φα μετρά ο χρό­νος για μια νεαρή μη­τέ­ρα με δύο ανή­λι­κα κο­ρι­τσά­κια, πριν βρε­θεί στο δρόμο, καθώς μέχρι την Πα­ρα­σκευή θα πρέ­πει να εγκα­τα­λεί­ψει το σπίτι στο οποίο φι­λο­ξε­νεί­ται προ­σω­ρι­νά χωρίς όμως να έχει πού να πάει.

Όπως εξή­γη­σε η μη­τέ­ρα, μι­λώ­ντας στη «δη­μο­κρα­τι­κή», πριν από με­ρι­κές ημέ­ρες, ανα­γκά­στη­κε να εγκα­τα­λεί­ψει το σπίτι συγ­γε­νι­κού προ­σώ­που στο οποίο διέ­με­νε στα τε­λευ­ταία χρό­νια με τα δύο ανή­λι­κα παι­διά της, φι­λο­ξε­νή­θη­κε σε φι­λι­κό σπίτι για κά­ποιες ημέ­ρες, στη συ­νέ­χεια δια­νυ­κτέ­ρευ­σε δύο βρα­διές σε αυ­το­κί­νη­το και εν συ­νε­χεία βρήκε προ­σω­ρι­νή στέγη στο σπίτι, όπου τώρα δια­μέ­νει, αλλά θα πρέ­πει να το εγκα­τα­λεί­ψει μέχρι το τέλος της εβδο­μά­δας.

«Θα φύγω στο τέλος της εβδο­μά­δας και δεν έχω πού να πάω. Το πι­θα­νό­τε­ρο είναι πως θα δια­νυ­κτε­ρεύω στο αυ­το­κί­νη­το με τα παι­διά. Είμαι μο­νο­γο­νέ­ας, ζω με έναν μισθό εγώ και τα παι­διά μου και δεν υπάρ­χει δυ­να­τό­τη­τα από τα χρή­μα­τα αυτά να κα­λυ­φθούν τα έξοδα για την ενοι­κί­α­ση ενός σπι­τιού. Ο πα­τέ­ρας των παι­διών δεν βοη­θά­ει οι­κο­νο­μι­κά και ο δικός μου μι­σθός δεν φτά­νει για να κα­λύ­ψω τα δύο μι­σθώ­μα­τα που πρέ­πει να κα­τα­βά­λω για να μπο­ρέ­σω να νοι­κιά­σω ένα σπίτι. Δυ­σκο­λεύ­ο­μαι ήδη για να κα­λύ­ψω τις βα­σι­κές ανά­γκες των παι­διών μου τα οποία είναι ηλι­κί­ας 8 και 4 ετών», λέει η 34χρονη μη­τέ­ρα.

Όπως έκανε γνω­στό, χάρις στην κι­νη­το­ποί­η­ση κά­ποιων φίλων, εξα­σφά­λι­σε ελά­χι­στα τρό­φι­μα και ένα κουτί γάλα για τα παι­διά αλλά αυτά δεν επαρ­κούν.

Η 34χρονη, όπως λέει, ανα­γκά­ζε­ται να απευ­θύ­νε­ται σε γνω­στούς και φί­λους σε μια προ­σπά­θεια να εξα­σφα­λί­σει λίγα τρό­φι­μα για τις επό­με­νες ημέ­ρες αλλά το με­γα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα που κα­λεί­ται να αντι­με­τω­πί­σει είναι η στέγη. «Εχω έναν μισθό, καθώς βρήκα ερ­γα­σία πριν από με­ρι­κούς μήνες, αλλά δυ­στυ­χώς δεν έχω καμία άλλη βο­ή­θεια από που­θε­νά, πλην το επί­δο­μα Α21 (140 ευρώ μη­νιαί­ως) που παίρ­νω από το κρά­τος. Χρειά­ζο­μαι κάπου να μείνω μέχρι να πάρω μια οι­κο­νο­μι­κή ανάσα, μπορώ να δια­θέ­σω κά­ποια λίγα χρή­μα­τα, μέχρι να μπο­ρέ­σω να σταθώ στα πόδια μου. Τα έξοδα είναι πολλά και δεν μπορώ να τα κα­λύ­ψω. Αν υπο­θέ­σου­με ότι θα δώσω 600 ευρώ μπρο­στά, ένα ενοί­κιο 300 ευρώ και μια εγ­γύ­η­ση τότε δεν θα μπορώ για το υπό­λοι­πο του μήνα να κα­λύ­ψω ούτε τις βα­σι­κές μας ανά­γκες. Δυ­στυ­χώς όπως είναι σή­με­ρα τα πράγ­μα­τα, η λύση της δια­μο­νής μας στο αυ­το­κί­νη­το είναι μο­νό­δρο­μος. Αυτή τη στιγ­μή έχω ένα κουτί γάλα, δεν ξέρω τι θα πιει αύριο το παιδί. Υπάρ­χουν φορές που ζη­τια­νεύω για να σταθώ λίγο στα πόδια μου», λέει η 34χρονη στη «δη­μο­κρα­τι­κή».

Όπως είπε η μη­τέ­ρα των δύο κο­ρι­τσιών, από τον μισθό της δίνει κάθε μήνα δόση 95 ευρώ για το αυ­το­κί­νη­το στο οποίο και θα δια­νυ­κτε­ρεύ­ουν από το τέλος της εβδο­μά­δας, αν δεν βρε­θεί προ­σω­ρι­νή στέγη.

Η ίδια ζη­τά­ει μέσω της «δη­μο­κρα­τι­κής», να βρε­θεί στέγη μέχρι να μπο­ρέ­σει να στα­θεί στα πόδια της διότι δια­φο­ρε­τι­κά θα πρέ­πει να επι­λέ­ξει αν θα δια­θέ­σει χρή­μα­τα για να βρει ένα σπίτι με τα δύο κο­ρί­τσια της ή αν θα δια­σφα­λί­σει το φα­γη­τό και τα τρέ­χο­ντα έξοδα και θα κοι­μού­νται στο αυ­το­κί­νη­το με τον χει­μώ­να να είναι μπρο­στά. «Και τα δύο δεν μπορώ να τα κα­λύ­ψω προς το παρόν. Ή θα κα­λύ­ψω τη στέγη ή την σί­τι­σή μας η οποία κι αυτή είναι πε­ριο­ρι­σμέ­νη. Τις τε­λευ­ταί­ες μέρες δια­σφα­λί­ζου­με το φα­γη­τό μας με όσα μπό­ρε­σαν να μου δώ­σουν λίγοι φίλοι αλλά τε­λειώ­νουν κι αυτά…».

Οπως είπε, δεν υπάρ­χει δυ­να­τό­τη­τα φι­λο­ξε­νί­ας σε συγ­γε­νι­κό ή φι­λι­κό σπίτι και επί­σης δεν υπάρ­χει δυ­να­τό­τη­τα επι­στρο­φής στο σπίτι όπου διέ­με­νε μέχρι πρό­τι­νος με συγ­γε­νι­κό της πρό­σω­πο και πολύ φο­βά­ται, όπως εξο­μο­λο­γή­θη­κε, ότι η ώρα που θα μεί­νει κυ­ριο­λε­κτι­κά άστε­γη η ίδια και τα παι­διά της πλη­σιά­ζει. «Δεν ξέρω και τι θα πω στα παι­διά, πώς να τους εξη­γή­σω ότι θα πρέ­πει να μεί­νου­με στο αυ­το­κί­νη­το. Σή­με­ρα, αύριο, θα πρέ­πει να φύ­γου­με από δω, είναι κι αυτή προ­σω­ρι­νή λύση. Λίγοι φίλοι με βοη­θά­νε και ο πα­τέ­ρας μου κάτι ελά­χι­στα, πε­ρί­που 20 ευρώ τον μήνα που μου δίνει αν μπο­ρέ­σει να τα δώσει κι αυτά. Δυ­στυ­χώς, είναι οι επο­χές δύ­σκο­λες για μια μαμά μόνη με δύο μικρά παι­διά. Οι μέρες περ­νά­νε και εγώ δεν ξέρω τι θα γίνω στο τέλος της εβδο­μά­δας που θα πρέ­πει να αφήσω αυτό το σπίτι».

Τα στοι­χεία της 34χρο­νης μη­τέ­ρας, η οποία χρειά­ζε­ται στή­ρι­ξη μέχρι να κα­τα­φέ­ρει να ορ­θο­πο­δή­σει και να στη­ρί­ξει τα δύο παι­διά της 8 και 4 ετών, καθώς πρό­σφα­τα βρήκε ερ­γα­σία, είναι στη διά­θε­ση της «δη­μο­κρα­τι­κής» για όποιον επι­θυ­μεί να βοη­θή­σει, πριν ανα­γκα­στεί να κα­τα­φύ­γει στην έσχα­τη λύση όπως λέει, που είναι η δια­μο­νή τους στο αυ­το­κί­νη­το.