Πέρασαν κιόλας 20 χρόνια…!

Πέρασαν κιόλας 20 χρόνια, τόσο γρήγορα όσο κυλάει η άμμος στην κλε­ψύ­δρα, σαν μία εικόνα να περνάει από μπροστά σου… Ήταν το 1997 όταν απο­φοι­τή­σαμε από το «Καζούλ­λειο» (2ο Λύκειο Ρόδου), ήταν το 2007 όταν βρε­θή­καμε ξανά στο Olympic Palace και ήταν την περα­σμένη Κυριακή όταν οι ανα­μνή­σεις ξανα­γύ­ρι­σαν και μας θύμισαν τις παι­δι­κές μας τρέλες, την ωραία ανε­με­λιά και τις πλάκες μας στα θρανία. 20 χρόνια μετά οι από­φοι­τοι του… 1997 συνα­ντή­θη­καν ξανά, πιο ώριμοι, οι περισ­σό­τε­ροι παντρε­μέ­νοι με παιδιά, πιο κατα­στα­λαγ­μέ­νοι αλλά πάντα με μία παιδική διάθεσή, σαν αυτοί που έκρυβαν τότε.

Είπαμε, ο χρόνος είναι πάντα ο χει­ρό­τε­ρος εχθρός, αλλά όταν νιώθεις σαν παιδί και έχεις τη διάθεσή να ανα­πο­λή­σεις τις όμορφες στιγμές, τότε όλα μοιά­ζουν πιο όμορφα και πιο ρομα­ντικά. Κάπως έτσι λοιπόν νιώσαμε όλοι μας, την περα­σμένη Κυριακή εκεί στο Naval στη νέα Μαρίνα. Πέρασαν 20 χρόνια από τότε, από το 1997 και 10 από το πρώτο ραντε­βού το 2007. Περίπου 50 συμ­μα­θη­τές, που παρα­μέ­νουν όμως φίλοι έχοντας δια­τη­ρή­σει από τότε την παιδική φιλία (δεν υπάρχει ωραιό­τερο πράγμα) συνα­ντή­θη­καν και είχαν πολλά πράγ­ματα να πουν και προ­πά­ντων να θυμη­θούν.

Κάποιοι δεν μπό­ρε­σαν να έρθουν, κάποιοι είναι μόνιμοι κάτοι­κοι εξω­τε­ρι­κού και κάποιοι ζουν εκτός Ρόδου, όμως φρό­ντι­σαν να στεί­λουν το δικό τους μήνυμα και να είναι νοερά μαζί μας. Το ίδιο και δύο συμ­μα­θη­τές μας, που «έφυγαν» τόσο νωρίς και τόσο άδικα από τη ζωή, ο Χρύ­σαν­θος Σακελ­λα­ρί­δης και η Τσα­μπίκα Αυγου­στή. Είμαστε σίγου­ροι, ότι κι αυτοί κάπου εκεί τριγύρω ήταν και μας παρα­κο­λου­θού­σαν… Ξέρετε πολλές φορές όσα χρόνια κι αν περά­σουν, οι μαθη­τι­κές ανα­μνή­σεις πάντα θα μας συνο­δεύ­ουν… Τρέλες, έρωτες, φάρσες, παι­χνί­δια, μαθή­ματα και τόσα πολλά άλλα, τα οποία «φρε­σκά­ραμε» για να δημιουρ­γή­σουμε έναν εκπλη­κτικό «μικρό­κο­σμο», που έμοιαζε με μία κρυ­στάλ­λινη σφαίρα, να έχει στα­μα­τή­σει τότε στο 1997. Στο πρώτο reunion το 2007 η «ψυχή» της εκδή­λω­σης ήταν η Ανθούλα Χρι­στο­δού­λου, που είναι μόνιμος κάτοι­κος του Σίδνεϊ και δεν μπόρεσε να είναι παρούσα, ωστόσο τη διορ­γά­νωση ανέ­λα­βαν και έφεραν σε πέρας δύο άλλα κορί­τσια. Ο λόγος για την Χρι­στίνα Κοντί­τση και την Νάνσυ Κων­στα­ντι­νίδη, οι οποίες ξεκί­νη­σαν αυτή την όμορφη ιδέα, που έγινε πραγ­μα­τι­κό­τητα με προ­σπά­θεια και κόπο, αλλά πάνω απ’ όλα με ευχά­ρι­στη διάθεσή. Ήταν τόσα πολλά αυτά που θυμη­θή­καμε και τόσες πολλές οι όμορφες ιστο­ρίες, που η ώρα έμοιαζε με… δευ­τε­ρό­λε­πτα. Τώρα βέβαια, οι προ­τε­ραιό­τη­τες έχουν αλλάξει φυσικά και οι συζη­τή­σεις δια­φο­ρο­ποιού­νται με βασικό επί­κε­ντρο τα παιδιά, τις δου­λειές και τα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουν οι νέοι. Όμως αυτή η αύρα ενθου­σια­σμού, τα χαμό­γελα και οι ανα­μνή­σεις ήταν τόσο δυνατά συναι­σθή­ματα, που πραγ­μα­τικά γύρισαν το ρολόι του μυαλού μας, πολύ πίσω. Τα λόγια και οι εικόνες ταυ­τί­στη­καν απόλυτα με τις ανα­μνή­σεις του 1997 και τα όνειρα του καθενός. Μετά από 20 χρόνια πολλά άλλαξαν και πολλά παρα­μέ­νουν ίδια. Αυτό που δεν άλλαξε όμως είναι το να νιώθεις παιδί στη ψυχή, να απο­λαμ­βά­νεις την κάθε στιγμή και τη φυσιο­λο­γική εξέλιξη των πραγ­μά­των.

Ήμασταν 17, βρε­θή­καμε στα 27 και τώρα πατή­σαμε τα 37 και συνε­χί­ζουμε… Τώρα πλέον η λέξη «μπαμπάς» και «μαμά» μοιάζει με την όμορφη και γλυκιά καθη­με­ρι­νό­τητα για τους περισ­σό­τε­ρους. Είναι περί­εργο γιατί κάποτε ήμασταν συμ­μα­θη­τές και κάναμε τα δικά μας όνειρα έχοντας την αγωνία για το μέλλον. Είναι όμως όμορφο το να απο­λαμ­βά­νεις την κάθε στιγμή, αυτή που σου προ­σφέ­ρει η ζωή, έχοντας όμως πάντα στο μυαλό σου, όλες τις ωραίες εικόνες και ανα­μνή­σεις από τα παιδικά σου χρόνια. Είναι όμορφο, γοη­τευ­τικό και ρομα­ντικό να επα­να­φέ­ρεις στη μνήμη σου, εικόνες και στιγμές που σου έχουν μείνει χαραγ­μέ­νες στο μυαλό σου και θα σε συνο­δεύ­ουν για όλα τα χρόνια. Είναι άκρως δελε­α­στικό να βλέπεις και να συζητάς με ανθρώ­πους ώριμους πια, με τους οποίους συμπο­ρεύ­θη­κες για πολλά χρόνια και αντάλ­λα­ξες μαζί τους χαρές, λύπες, προ­βλη­μα­τι­σμούς και όνειρα. Κάθε φορά έχει τη δική της μαγεία και κάθε φορά θα έρχεται να μας θυμίζει, ότι αυτό που μένει στη ζωή είναι οι όμορφες και γλυκές ανα­μνή­σεις. Όπως τότε, δηλαδή… Γιατί ο χρόνος μπορεί να κυλάει βασα­νι­στικά, αλλά για το πίσω μέρος του μυαλού μας, στα­μά­τησε στο 1997, τότε που τελεί­ωσε ένας όμορφος και παι­δι­κός κόσμος και ξεκί­νησε μία άλλη επίσης, το ίδιο γοη­τευ­τική και δύσκολη περι­πέ­τεια! Καλά να είμαστε, όλοι… Ραντε­βού το 2027!