Ενώπιον του Πενταμελούς Εφετείου η υπόθεση του ασφαλιστικού συμβούλου με τις εικονικές επενδύσεις

Ενώπιον του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου έχουν προ­γραμ­μα­τι­στεί για την 25η Σεπτεμ­βρίου 2017 τρείς δίκες με κατη­γο­ρού­μενο ένα 44χρονο ασφα­λι­στικό σύμ­βουλο της Ρόδου, που έχει κατα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως με βαρύ­τα­τες ποινές.

Στην πρώτη υπόθεση έχει κριθεί συγκε­κρι­μένα ένοχος, χωρίς ελα­φρυ­ντικά, για απάτη σε βάρος επεν­δυ­τών στην πόλη της Ρόδου και κατα­δι­κά­στηκε σε ποινή κάθειρ­ξης 8 ετών με ανα­σταλ­τικό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα με τους περιο­ρι­στι­κούς όρους της απα­γό­ρευ­σης εξόδου από τη χώρα, της εμφά­νι­σης του δύο φορές κάθε μήνα στο αστυ­νο­μικό τμήμα του τόπου κατοι­κίας του και της κατα­βο­λής χρη­μα­τι­κής εγγύ­η­σης ύψους 15.000 ευρώ.

Η υπόθεση κινή­θηκε κατόπιν εγκλή­σεων 20 ατόμων από τους οποίους φέρεται, να αφαί­ρεσε στην ασφα­λι­στική εται­ρεία, στην οποία εργα­ζό­ταν, με το πρό­σχημα επεν­δύ­σεων σε αμοι­βαία κεφά­λαια υψηλής κερ­δο­φο­ρίας, το συνο­λικό ποσό των 1.753.736,31 ευρώ.

Τα θύματα ισχυ­ρί­ζο­νται ότι ο μηνυό­με­νος τους χορη­γούσε εικο­νικά αμοι­βαία κεφά­λαια. Η ασφα­λι­στική εται­ρεία δια­τεί­νε­ται ότι τα ποσά που εξα­σφά­λιζε ο ασφα­λι­στι­κός σύμ­βου­λος, για τα πλαστά αμοι­βαία κεφά­λαια που κατάρ­τιζε, τα δια­χει­ρι­ζό­ταν μέσω τρά­πε­ζας με την οποία δεν συνερ­γα­ζό­ταν και δεν ήταν ο θεμα­το­φύ­λα­κας των νόμιμων αμοι­βαίων της θυγα­τρι­κής εται­ρείας του ασφα­λι­στι­κού ομίλου στον οποίο εργα­ζό­ταν.

Ο ίδιος απο­λο­γού­με­νος υπο­στή­ριξε ότι οι φερό­με­νοι ως θύματά του, του είχαν δανεί­σει τα χρήματα, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι δεν είχε πρόθεση να εξα­πα­τή­σει και να βλάψει κανέναν, ότι δεν έχει ιδιο­ποι­η­θεί χρήματα και ότι έχει δια­συρ­θεί με την υπόθεση αυτή.

Ισχυ­ρί­στηκε συγκε­κρι­μένα ότι το έτος 1998 και ενώ η ελλη­νική χρη­μα­τα­γορά ανθούσε ανέλαβε να προ­ω­θή­σει τα αμοι­βαία κεφά­λαια της ασφα­λι­στι­κής εται­ρείας και να δια­μορ­φώ­σει ένα ισχυρό επεν­δυ­τικό χαρ­το­φυ­λά­κιο με κέρδη για τους πελάτες του.

Για μια διετία προ­ω­θούσε επεν­δυ­τικά προ­ϊ­ό­ντα στους πελάτες του με βάση τις κατευ­θυ­ντή­ριες οδηγίες της εται­ρείας. Τον Σεπτέμ­βριο του 2000 όταν συντε­λέ­στηκε η πτώση του Χρη­μα­τι­στη­ρίου οι απώ­λειες των αμοι­βαίων έφταναν, όπως υπο­στή­ριξε, το 70% και οι πελάτες του ζητού­σαν την εξαγορά τους.

Ακο­λού­θησε, όπως ισχυ­ρί­στηκε, ρητές εντολές της εται­ρείας για τη δια­τή­ρηση των πελατών και απο­φά­σισε να τους πείσει να μετα­φέ­ρουν τις επεν­δύ­σεις τους σε ομο­λο­γιακά αμοι­βαία κεφά­λαια.

Υπο­στή­ριξε παρα­πέρα ότι τον Μάρτιο του 2001 έλαβε εκ νέου εντολές από δύο στελέχη της εται­ρείας να μετα­φέ­ρει τα κεφά­λαια των πελατών του από ομο­λο­γιακά σε μετο­χικά. Ξέσπασε στην πορεία νέα χρη­μα­το­πι­στω­τική κρίση, όπως είπε, με απώ­λειες της τάξεως του 90%.

Ισχυ­ρί­στηκε ότι λόγω των σχέσεων που είχε ανα­πτύ­ξει με τους πελάτες του απο­φά­σισε όχι μόνο να τους επι­στρέ­ψει το κεφά­λαιο της επέν­δυ­σης αλλά και να καλύψει τις απώ­λειές τους.

Ξεκί­νησε, όπως είπε, να καλύ­πτει τις απώ­λειες αυτές που ανέρ­χο­νταν σε αρκετά εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ αρχικά εξ ιδίων χρη­μά­των, ενώ στη συνέ­χεια προ­σέ­φυγε σε τρα­πε­ζικό δανει­σμό.

Αυτό διήρ­κεσε μέχρι το 2006 και τότε προ­σέ­φυγε στην εται­ρεία διότι είχε περιέλ­θει σε οικο­νο­μική αδυ­να­μία, οπότε έλαβε δάνειο απ΄αυ­τήν ύψους 891.344 ευρώ(!!) για το οποίο ενε­γράφη προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης σε ακίνητο της μητέρας του.

Το ποσό του δανείου αυτού δια­τέ­θηκε, όπως υπο­στη­ρί­ζει, για την κάλυψη απώ­λειας 4 πελατών. Ο κατη­γο­ρού­με­νος δια­τεί­νε­ται παρα­πέρα ότι έκτοτε ενε­πλάκη σε ένα φαύλο κύκλο και ανα­γκά­στηκε να κατα­φεύ­γει ακόμη και σε τοκο­γλυ­φι­κές δανειο­δο­τή­σεις και να πλη­ρώ­νει παρά­λο­γες απαι­τή­σεις πελατών του.

Στις άλλες δύο υπο­θέ­σεις, που έχουν προ­γραμ­μα­τι­στεί να εξε­τα­στούν, έχει κατα­δι­κα­στεί μετά από μηνύ­σεις που υπέβαλε ένα ανδρό­γυνο από το Παρα­δείσι, σε ποινές κάθειρ­ξης 10 και 11 ετών με ανα­σταλ­τικό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα υπό τους περιο­ρι­στι­κούς όρους της κατα­βο­λής χρη­μα­τι­κής εγγύ­η­σης ύψους 1000 ευρώ, της απα­γό­ρευ­σης εξόδου από τη χώρα και της εμφά­νι­σης του μια φορά κάθε μήνα στο αστυ­νο­μικό τμήμα του τόπου κατοι­κίας του.

Ο ασφα­λι­στι­κός σύμ­βου­λος κρίθηκε συγκε­κρι­μένα ένοχος κακουρ­γη­μα­τι­κής πλα­στο­γρα­φίας και υπε­ξαί­ρε­σης, ενώ σε ποινή φυλά­κι­σης 4 και 5 ετών αντι­στοί­χως με ανα­στολή, κατα­δι­κά­στηκε συγ­γε­νικό του πρόσωπο, τρα­πε­ζι­κός υπάλ­λη­λος, που κρίθηκε ένοχος άμεσης συνέρ­γειας σε εξα­κο­λου­θη­τική υπε­ξαί­ρεση.