Το πασχαλινό μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη

Το δικό του μήνυμα για το φετινό Πάσχα στέλνει ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης Βαρ­θο­λο­μαίος.

Ο Πανα­γιώ­τα­τος μέσα από αυτό τονίζει πως, “ο εορ­τα­σμός του Πάσχα δεν είναι για τους Ορθο­δό­ξους μία προ­σω­ρινή από­δραση από την εγκό­σμιο πραγ­μα­τι­κό­τητα και τις αντι­φά­σεις της”, διευ­κρι­νί­ζο­ντας συγ­χρό­νως πως “Πάσχα είναι η βιω­μα­τική βεβαιό­της ότι ο Χριστός είναι η ελευ­θε­ρο­ποιός αλήθεια”.

Όπως επι­ση­μαί­νει ωστόσο ο πόλεμος, “όχι μόνο δεν λύνει προ­βλή­ματα αλλά δημιουρ­γεί νέα και πολυ­πλο­κό­τερα. Σπείρει διχασμό και μίσος, μεγε­θύ­νει το χάσμα μεταξύ των λαών”, κατα­λή­γει.

Ανα­λυ­τικά το πασχα­λινό μήνυμα του Οικου­με­νι­κού Πατριάρχη

Δια­τρέ­ξα­ντες τόν δόλιχον τῶν ἀσκη­τι­κῶν ἀγώνων τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσ­σα­ρα­κο­στῆς καί βιώ­σα­ντες ἐν κατα­νύ­ξει τά σεπτά Πάθη τοῦ Κυρίου, ἔμπλεοι νῦν τοῦ ἀϊδίου φωτός τῆς λαμπρο­φό­ρου Αὐτοῦ Ἐγέρ­σεως, ὑμνο­ῦμεν καί δοξο­λο­γο­ῦμεν τό ὑπε­ρου­ρά­νιον ὄνομα Αὐτοῦ, ἀνα­βο­ῶντες τό κοσμο­χαρ­μό­συ­νον «Χριστός Ἀνέστη!».

Ἀνά­στα­σις εἶναι ὁ πυρήν τῆς πίστεως, τῆς εὐσε­βείας, τοῦ πολι­τι­σμοῦ καί τῆς ἐλπίδος τῶν Ὀρθο­δό­ξων. Ἡ ζωή τῆς Ἐκκλη­σίας, εἰς τήν θεαν­θρω­πί­νην μυστη­ρια­κήν καί λατρευ­τι­κήν, πνευ­μα­τι­κήν, ἠθικήν καί ποι­μα­ντι­κήν ἔκφρα­σίν της καί εἰς τήν καλήν μαρ­τυ­ρίαν περί τῆς ἐλθού­σης ἐν Χριστῷ χάριτος καί τῆς προσ­δο­κω­μέ­νης «κοινῆς ἀνα­στά­σεως», ἐνσαρ­κώ­νει καί ἀντα­να­κλᾷ τήν συντρι­βήν τοῦ κράτους τοῦ θανάτου διά τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀνα­στά­σεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν, καί τήν ἀπε­λευ­θέ­ρω­σιν τοῦ ἀνθρώ­που ἐκ τῆς «δου­λείας τοῦ ἀλλο­τρίου». Ἀνά­στα­σιν μαρ­τυ­ροῦν οἱ Ἅγιοι καί οἱ Μάρ­τυ­ρες τῆς πίστεως, τό δόγμα, τό ἦθος, ἡ κανο­νική δομή καί λει­τουρ­γία τῆς Ἐκκλη­σίας, οἱ ἱεροί ναοί, τά μονα­στή­ρια καί τά σεπτά προ­σκυ­νή­ματά μας, ὁ ἔνθεος ζῆλος τοῦ ἱεροῦ κλήρου, ἡ ἀπρο­ϋ­πό­θε­τος ἀφιέ­ρω­σις τοῦ ἔχειν καί τοῦ εἶναι τῶν μοναχῶν εἰς τόν Χριστόν, τό ὀρθό­δο­ξον φρόνημα τῶν πιστῶν καί ἡ ἐσχα­το­λο­γική ὁρμή συνόλου τοῦ ἐκκλη­σια­στι­κοῦ τρόπου τοῦ βίου.

Ὁ ἑορ­τα­σμός τοῦ Πάσχα δέν εἶναι διά τούς Ὀρθο­δό­ξους μία προ­σω­ρινή ἀπό­δρα­σις ἀπό τήν ἐγκό­σμιον πραγ­μα­τι­κό­τητα καί τάς ἀντι­φά­σεις της, ἀλλά δια­τρά­νω­σις τῆς ἀκλο­νή­του πίστεως, ὅτι ὁ πατήσας θανάτῳ τόν θάνατον Λυτρω­τής τοῦ ἀδα­μιαίου γένους εἶναι ὁ Κύριος τῆς ἱστο­ρίας, ὁ ἀεί «μεθ᾽ ἡμῶν» καί «ὑπέρ ὑμῶν» Θεός τῆς ἀγάπης. Πάσχα εἶναι ἡ βιω­μα­τική βεβαιό­της, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἡ ἐλευ­θε­ρο­ποιός Ἀλήθεια, τό θεμέ­λιον, ὁ ὑπαρ­κτι­κός ἄξων καί ὁρίζων τῆς ζωῆς μας. «Χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰωάν. ιε´, 5). Οὐδεμία περί­στα­σις, «θλῖψις ἤ στε­νο­χω­ρία ἤ διωγμός ἤ λοιμός ἤ γυμνό­της ἤ κίν­δυ­νος ἤ μάχαιρα» (Ρωμ. η´, 35) δύναται νά χωρίσῃ τούς πιστούς ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή ἡ ἀκλό­νη­τος πεποί­θη­σις ἐμπνέει καί ἐνι­σχύει τήν δημιουρ­γι­κό­τητά μας καί τήν βού­λη­σιν νά καθι­στά­μεθα ἐν τῷ κόσμῳ «Θεοῦ συνερ­γοί» (Α᾽Κορ. γ´9). Ἐγγυ­ᾶται, ὅτι ἀπέ­να­ντι εἰς ἀνυ­πέρ­βλητα ἐμπόδια καί ἀδιέ­ξοδα, ἐκεῖ ὅπου κατ᾽ ἄνθρω­πον δέν δια­φαί­νε­ται λύσις, ὑπάρχει ἐλπίς καί προ­ο­πτική. «Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυ­να­μο­ῦντι με Χριστῷ» (Φιλιπ. δ´, 13). Ἐν Χριστῷ ἀνα­στά­ντι γνω­ρί­ζο­μεν ὅτι τό κακόν, ὑπό ὅλας του τάς μορφάς, δέν ἔχει τόν τελευ­τα­ῖον λόγον εἰς τήν πορείαν τῆς ἀνθρω­πό­τη­τος.

Πεπλη­ρω­μέ­νοι εὐγνω­μο­σύ­νης καί χαρᾶς διά τήν ἀπο­δο­θε­ῖσαν ὑπό τοῦ Κυρίου τῆς δόξης τιμήν καί ὑψίστην ἀξίαν εἰς τόν ἄνθρω­πον, θλι­βό­μεθα ἐνώπιον τῆς πολυ­κε­φά­λου βίας, τῆς κοι­νω­νι­κῆς ἀδικίας καί τῆς κατα­πα­τή­σεως τῶν ἀνθρω­πί­νων δικαιω­μά­των εἰς τήν ἐποχήν μας. «Τό φαιδρόν τῆς ἀνα­στά­σεως κήρυγμα» καί τό «Χριστός Ἀνέστη» συνη­χοῦν σήμερον μέ τήν κλαγγήν τῶν ὅπλων, τήν κραυγήν ἀγωνίας τῶν ἀθώων θυμάτων τῆς πολε­μι­κῆς βίας καί τῶν προ­σφύ­γων, μεταξύ τῶν ὁποίων εὑρί­σκο­νται πολυά­ριθμα ἀθῶα παιδία. Διε-πιστώσαμεν ἰδίοις ὄμμασι τά προ­βλή­ματα κατά τήν πρό­σφα­τον ἐπί­σκε­ψίν μας εἰς τήν Πολω­νίαν, ὅπου κατέ­φυ­γεν ὁ κύριος ὄγκος τῶν προ­σφύ­γων ἐξ Οὐκρα­νίας. Συμπά­σχο­μεν μέ τόν εὐσεβῆ καί γεν­να­ῖον Οὐκρα­νι­κόν λαόν, ὁ ὁποῖος αἴρει βαρύν σταυρόν, προ­σευ­χό­μεθα καί ἀγω­νι­ζό­μεθα διά τήν εἰρήνην καί τήν δικαιο­σύ­νην δι᾽ ὅσους τάς στε­ρο­ῦνται. Εἶναι ἀδια­νό­η­τον δι᾽ ἡμᾶς τούς Χρι­στια­νούς νά σιω­πῶμεν ἐνώπιον τῆς καταρ­ρα­κώ­σεως τῆς ἀνθρω­πί­νης ἀξιο­πρε­πείας. Ὁμοῦ μετά τῶν θυμάτων τῶν ἐνόπλων συγκρού­σεων, ὁ «μεγάλος ἡττη­μέ­νος» τῶν πολέμων εἶναι ἡ ἀνθρω­πό­της, ἡ ὁποία εἰς τήν μακράν ἱστο­ρίαν της δέν κατώρ­θωσε νά καταρ­γήσῃ τόν πόλεμον. Ὁ πόλεμος ὄχι μόνον δέν λύει προ­βλή­ματα, ἀλλά δημιουρ­γεῖ νέα καί πολυ­πλο­κώ­τερα. Σπείρει διχα­σμόν καί μῖσος, μεγε­θύ­νει τό χάσμα μεταξύ τῶν λαῶν. Ἡμεῖς πιστεύ­ο­μεν στερρῶς, ὅτι ἡ ἀνθρω­πό­της δύναται νά ζήσῃ χωρίς πολέ­μους καί βίαν.

Ἡ Ἐκκλη­σία τοῦ Χριστοῦ, ἐκ τῆς φύσεώς της, λει­τουρ­γεῖ ὡς παράγων εἰρήνης. Ὄχι μόνον δέεται ὑπέρ τῆς «ἄνωθεν εἰρήνης» καί τῆς «εἰρήνης τοῦ σύμπα­ντος κόσμου», ἀλλά τονίζει τήν σημα­σίαν τῆς ἀνθρω­πί­νης προ­σπα­θείας διά τήν ἑδραί­ω­σίν της. Ἴδιον τοῦ χρι­στια­νοῦ εἶναι πρω­τί­στως «τό εἰρη­νο­ποιεῖν». Ὁ Χριστός μακα­ρί­ζει τούς εἰρη­νο­ποιούς, ὁ ἀγών τῶν ὁποίων εἶναι ἁπτή παρου­σία τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ κόσμῳ καί εἰκο­νί­ζει τήν εἰρήνην τήν «πάντα νοῦν ὑπε­ρέ­χου­σαν» (Φιλιπ. δ´, 7), ἐν τῇ «καινῇ κτίσει», ἐν τῇ εὐλο­γη­μένῃ Βασι­λείᾳ τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύ­μα­τος. Ἡ Ἐκκλη­σία μας, ὡς προ­σφυῶς τονί­ζε­ται εἰς τό κεί­με­νον τοῦ Οἰκου­με­νι­κοῦ Πατριαρ­χείου «Ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς». Τό κοι­νω­νικό ἦθος της Ὀρθο­δό­ξου Ἐκκλη­σίας, «τιμᾷ τούς μάρ­τυ­ρες, οἱ ὁποῖοι προ­σέ­φε­ραν τή ζωή τους γιά τήν εἰρήνην, ὡς μάρ­τυ­ρες τῆς δύναμης τῆς ἀγάπης, τοῦ κάλλους τῆς δημιουρ­γίας στήν ἀρχική καί τελική της μορφή, καί τῆς ἰδε­ώ­δους ἀνθρω­πί­νης συμπε­ρι­φο­ρᾶς, ὅπως τήν ὑπέ­δειξε ὁ Χριστός κατά τή διάρ­κεια τῆς ἐπί­γειας δια­κο­νίας Του» (§ 44).

Τό Πάσχα εἶναι πανή­γυ­ρις ἐλευ­θε­ρίας, χαρᾶς καί εἰρήνης. Ἀνυ­μνο­ῦντες εὐσε­βο­φρό­νως τήν Ἀνά­στα­σιν τοῦ Χριστοῦ καί βιο­ῦντες ἐν αὐτῇ καί τήν ἰδικήν μας συνα­νά­στα­σιν, προ­σκυ­νο­ῦντες δέ ἐν πίστει τό μέγα μυστή­ριον τῆς Θείας Οἰκο­νο­μίας, καί μετέ­χο­ντες τῆς «κοινῆς τῶν ὅλων πανη­γύ­ρεως», ἀπευ­θύ­νο­μεν  ἐκ τῆς ἀεί σταυ­ρο­α­να­στα­σί­μου παν­σέ­πτου καθέ­δρας τῆς Ἐκκλη­σίας Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως πρός πάντας ὑμᾶς, τιμιώ­τα­τοι ἀδελφοί καί προ­σφι­λέ­στατα τέκνα, ἐγκάρ­διον πασχά­λιον χαι­ρε­τι­σμόν, ἐπι­κα­λού­με­νοι ἐφ᾽ ὑμᾶς τήν χάριν καί τό ἔλεος τοῦ νεκρώ­σα­ντος τόν ᾍδην καί χαρι­σα­μέ­νου ἡμῖν τήν αἰώνιον ζωήν Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ παντός.

† Ὁ Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως