Κοινωνική απομόνωση και κοινωνικός αποκλεισμός

Εντεί­νε­ται το φαι­νό­μενο της κοι­νω­νι­κής απο­μό­νω­σης και του κοι­νω­νι­κού απο­κλει­σμού στη Ρόδο. Η δια­πί­στωση μπορεί να φαντά­ζει αδια­νό­ητη για ένα κοσμο­πο­λί­τικο νησί όπως το δικό μας, όπου υπάρχει μεγάλη του­ρι­στική κίνηση, ευμά­ρεια και καλή ποιό­τητα ζωής, ενώ το βιοτικό και οικο­νο­μικό επίπεδο είναι επίσης πολύ καλό. Τα στοι­χεία όμως, άλλα μαρ­τυ­ρούν.

Ο Δήμος Ρόδου πραγ­μα­το­ποί­ησε συνά­ντηση με θέμα την εργα­σιακή συμ­βου­λευ­τική, καθώς είναι σημα­ντικό για όσους είναι άνεργοι, άστεγοι ή αντι­με­τω­πί­ζουν άλλα προ­βλή­ματα κοι­νω­νι­κού απο­κλει­σμού, να μπο­ρέ­σουν να εντα­χθούν στην αγορά εργα­σίας. Αυτή την περίοδο είναι σε εξέλιξη το πρό­γραμμα ‘Στέγαση και Εργασία’ με στόχο την εύρεση οικίας και ένταξη στην αγορά εργα­σίας. Κι αυτό είναι σημα­ντικό καθώς υπάρχει ενδια­φέ­ρον για να βρουν εργασία οι συμπο­λί­τες μας που περνούν δύσκολα.

Την ίδια ώρα, αυξά­νε­ται το ενδια­φέ­ρον και για την νέα δομή που λει­τουρ­γεί για αστέ­γους -την οποία εγκαι­νί­ασε, πριν τα Χρι­στού­γεννα, ο Δήμος Ρόδου. Σύμφωνα με τα νεΌτερα στοι­χεία, καθη­με­ρινά παρου­σιά­ζο­νται αρκετοί συμπο­λί­τες μας (άνδρες και γυναί­κες) που αντι­με­τω­πί­ζουν πρό­βλημα αστε­γίας, ζητώ­ντας βοήθεια και στήριξη.

Θυμί­ζουμε ότι η εν λόγω Δομή είναι ένα τριώ­ροφο κτήριο 600τ.μ. συνο­λικά και με μερικά έξτρα κτήρια. Βρί­σκε­ται στην οδό Στε­φά­νου Καζούλη 44, πλατεία Φώκιαλη.

Στη δομή, απευ­θύ­νο­νται συμπο­λί­τες μας, που βρί­σκο­νται σε δυσμενή οικο­νο­μική κατά­σταση και κυρίως, όσοι ανα­γκά­στη­καν να βγουν από τα σπίτια τους, λόγω δια­κο­πής της ηλε­κτρο­δό­τη­σης ή άλλων οφειλών, κ.λπ. Τα άτομα αυτά, εμφα­νί­ζο­νται και ζητούν την αρωγή των υπη­ρε­σιών για διάφορα προ­βλή­ματα κοι­νω­νι­κού περιε­χο­μέ­νου, ψυχο­λο­γι­κής υπο­στή­ρι­ξης και (κυρίως) ιατρι­κών εξε­τά­σεων.

Δυστυ­χώς, η παρα­τε­τα­μένη οικο­νο­μική κρίση των τελευ­ταίων ετών, καθώς και η παν­δη­μία του κορω­νοϊού επη­ρέ­α­σαν την οικο­νο­μική παρα­γωγή του τόπου, η οποία στη­ρί­ζε­ται κατά μεγάλο βαθμό στην μονο­καλ­λιέρ­γεια του του­ρι­σμού, με απο­τέ­λε­σμα το κοι­νω­νικό φαι­νό­μενο της αστε­γίας να πλήξει την τοπική μας κοι­νω­νία.

Εντύ­πωση προ­κα­λεί παράλ­ληλα, το γεγονός πως το φαι­νό­μενο παρου­σιά­ζε­ται και σε άλλα νησιά –πράγμα που δημιουρ­γεί προ­βλη­μα­τι­σμό και ερω­τη­μα­τικά, καθώς υπάρ­χουν αιτή­ματα για την φιλο­ξε­νία αστέγων που δεν δια­βιούν στην Ρόδο (!).

Τα δεδο­μένα αλλά­ζουν από μέρα σε μέρα, και οι ανάγκες στην κοι­νω­νία της Ρόδου, αυξά­νο­νται συνεχώς. Οι δομές που υπάρ­χουν (για αστέ­γους, ανοικτό κέντρο ημέρας, υπνω­τή­ριο, ξενώνας για κακο­ποι­η­μέ­νες γυναί­κες, κ.λπ.) επι­τε­λούν πολύ σοβαρό έργο –με την αρωγή και την αγαστή συνερ­γα­σία όλων των φορέων και των τοπικών αρχών.

Η εικόνα που περι­γρά­φουν στην «δ» επι­τε­λείς των δομών, είναι πράγ­ματι ανη­συ­χη­τική. Μετά την παν­δη­μία του κορω­νοϊού εμφα­νί­ζο­νται συνεχώς πολλά περι­στα­τικά κοι­νω­νι­κής απο­μό­νω­σης και κοι­νω­νι­κού απο­κλει­σμού στη Ρόδο, ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας, ενώ αυξά­νε­ται και η παρα­βα­τική συμπε­ρι­φορά ανη­λί­κων που δρουν μέσω του δια­δι­κτύου. Δυστυ­χώς, σύμφωνα με τα περι­στα­τικά που κατα­γρά­φο­νται καθη­με­ρινά στην Ρόδο, απαι­τεί­ται η δημιουρ­γία κι άλλων, παρό­μοιων δομών –όπως π.χ. για τα κακο­ποι­η­μένα παιδιά και για τους ηλι­κιω­μέ­νους με ψυχικά νοσή­ματα. Και ο πήχης ήδη έχει μπει πολύ ψηλά, από τις υπη­ρε­σίες και τις δομές που λει­τουρ­γούν, αφού τα περι­στα­τικά που σημειώ­νο­νται είναι πλέον σοβαρά.