Eυνοϊκή ρύθμιση των χρεών 43χρονου που υπήχθη στο νόμο περί υπερχρεωμένων νοικοκυριών

Με απόφαση του Ειρη­νο­δι­κείου Ρόδου έγινε δεκτή η αίτηση ενός 43χρονου κατοί­κου Ρόδου και ρύθμισε τα χρέη του προς την τράπεζα επί μία τριετία χωρίς την υπο­χρέ­ωση περαι­τέρω κατα­βο­λών και εξαι­ρέ­θηκε της εκποί­η­σης η κύρια κατοι­κία του με την υπο­χρέ­ωση κατα­βο­λής για τη διάσωσή της μετά την πάροδο 37 μηνών μηνιαίας δόσης 208 ευρώ για 35 έτη.

Σύμφωνα με την απόφαση ο αιτών ηλικίας 43 ετών, άγαμος δια­μέ­νει μαζί με τη μητέρα του σε ισόγεια κατοι­κία ιδιο­κτη­σίας του. Μέχρι το 2009 εργα­ζό­ταν ως ιδιω­τι­κός υπάλ­λη­λος – βοηθός μάγειρα με σύμβαση εργα­σίας αορί­στου χρόνου καθ΄όλη τη διάρ­κεια του έτους, με ετήσιες απο­δο­χές 8.000 ευρώ, το 2009 όμως με την οικο­νο­μική κρίση που έπληξε την χώρα η επι­χεί­ρηση όπου εργα­ζό­ταν έκλεισε και απο­λύ­θηκε, παρέ­μεινε άνεργος επί δύο έτη το 2011 και το 2012, ενώ από το 2013 ξεκί­νησε να εργά­ζε­ται επο­χιακά ως ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λος, με τα ετήσια έσοδά του να ανέρ­χο­νται έκτοτε στα 3.700 περίπου. ευρώ μέχρι το 2015, στα 4.700 ευρώ περίπου το 2016, κατόπιν στα 4.300 ευρώ περίπου, ενώ το 2020 κατά το οποίο είχε συμ­φω­νη­θεί να εργα­στεί με καθε­στώς μερικής απα­σχό­λη­σης τους μήνες Ιούνιο ως Οκτώ­βριο σε ξενο­δο­χεια­κές εγκα­τα­στά­σεις ως σερ­βι­τό­ρος – μπάρμαν, ανε­στάλη η επι­χει­ρη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα της εται­ρείας λόγω της παν­δη­μίας (Ο αιτών έχει στην κυριό­τητά του ένα δια­μέ­ρι­σμα που απο­τε­λεί την κύρια κατοι­κία του και η αντι­κει­με­νική αξία του ανέρ­χε­ται στα 122.000 ευρώ περίπου).

Το 2007 ο αιτών και η αδελφή του έλαβαν ως συνο­φει­λέ­τες με την εγγύηση της μητέρας τους, για την αγορά και επι­σκευή του ακι­νή­του του και η αδελφή του του δικού της ακι­νή­του όμορης κάθετης ιδιο­κτη­σίας στε­γα­στικά δάνεια 119.000 ευρώ 40ετούς διάρ­κειας και 47.000 ευρώ 40ετούς διάρ­κειας, για την εξα­σφά­λιση των οποίων εγγρά­φηκε στα δύο ακίνητα των συνο­φει­λε­τών προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης ποσού 143.000 ευρώ και 56.400 ευρώ αντί­στοιχα και επι­σκευα­στικό δάνειο 13.000 ευρώ 7ετούς διάρ­κειας. Η απαί­τηση δε από αυτά ανήλθε στα 134.270,40 ευρώ το πρώτο και στα 55.239,87 ευρώ το δεύτερο, ενώ η απαί­τηση από το επι­σκευα­στικό δάνειο στα 8.121,67 ευρώ.

Κατά το χρόνο λήψης των δανείων και τα επόμενα έτη ο αιτών είχε μία σταθερή εργασία με ικα­νο­ποι­η­τι­κές απο­δο­χές, ενώ στην εξυ­πη­ρέ­τηση των δανείων συνει­σέ­φε­ραν οι γονείς του, που διέ­με­ναν μαζί του και η αδελφή του- συνο­φει­λέ­τρια. Το 2009 όμως ο αιτών απο­λύ­θηκε από την εργασία του, παρέ­μεινε για 2 χρόνια άνεργος και έκτοτε δεν κατέ­φερε να ανεύρει μία σταθερή εργασία με τις ίδιες απο­δο­χές, απα­σχο­λού­με­νος επο­χιακά ως ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λος, ενώ και οι γονείς του που είχαν ετήσια εισο­δή­ματα περίπου 24.000 ευρώ βγήκαν στη σύνταξη το 2012 και έλαβαν λόγω των περι­κο­πών αισθητά μικρό­τερη σύνταξη από ό,τι ανέ­με­ναν, με τα εισο­δή­ματά τους να μειώ­νο­νται κατά 9.000 περίπου ευρώ, η δε αδελφή του υπέστη ομοίως μείωση στο μισθό της και από τα 850 ευρώ οι απο­δο­χές της μειώ­θη­καν στα 700 περίπου ευρώ μηνιαίως.

Ετσι το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι ο αιτών από το 2012 δεν είναι πλέον σε θέση να αντα­πο­κρι­θεί στις δανεια­κές του υπο­χρε­ώ­σεις κι έχει περιέλ­θει χωρίς υπαι­τιό­τητά του σε μόνιμη και διαρκή αδυ­να­μία πλη­ρω­μής των ληξι­πρό­θε­σμων χρη­μα­τι­κών οφειλών του και ρύθμισε τα χρέη του προς την τράπεζα επί μία τριετία χωρίς την υπο­χρέ­ωση περαι­τέρω κατα­βο­λών και εξαι­ρέ­θηκε της εκποί­η­σης η κύρια κατοι­κία του με την υπο­χρέ­ωση κατα­βο­λής για τη διάσωσή της μετά την πάροδο 37 μηνών μηνιαίας δόσης 208 ευρώ για 35 έτη.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Εμμα­νουήλ Βλάχος.