Εκλογές εν όψει και φαντασιακή θέσμιση των Δήμων στους κατοίκους!

Το 1982 ορί­ζε­ται και επίσημα ότι οι Δήμοι απο­τε­λούν το βασικό φορέα του θεσμού της «τοπικής αυτο­διοί­κη­σης», μέχρι να φτά­σουμε στην πιο σύγ­χρονη και εξε­λιγ­μένη μορφή ανα­πα­ρα­γω­γής της εξου­σίας, στους λεγό­με­νους Καλ­λι­κρα­τι­κούς και στη συνέ­χεια Καπο­δι­στρια­κούς Δήμους.

Με τη θέσπιση των Καπο­δι­στρια­κών Δήμων – νόμος 3852/2010 (Νέα Αρχι­τε­κτο­νική της Αυτο­διοί­κη­σης και της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης – Πρό­γραμμα Καλ­λι­κρά­της) – υπήρξε μια ελεγ­χό­μενη αύξηση των αρμο­διο­τή­των των δήμων. Δηλαδή, πέρα από τη συλλογή σκου­πι­διών, έκδοση πιστο­ποι­η­τι­κών και επέκταση-πριμοδότηση της κομ­μα­τι­κής επιρ­ροής, οι Δήμοι έχουν επι­πλέον αυξη­μέ­νους οικο­νο­μι­κούς πόρους (;) και περισ­σό­τε­ρες αρμο­διό­τη­τες σε θέματα πολε­ο­δο­μίας, αστυ­νό­μευ­σης, ασφά­λειας, εκπαί­δευ­σης, και… φυσικά «πολι­τι­σμού» (η σαντιγί που καλ­λω­πί­ζει την όποια μορφή επι­βο­λής εξου­σίας!). Οι παρα­πάνω αυξη­μέ­νες αρμοδιότητες-παροχές γίνο­νται στο όνομα της ενί­σχυ­σης του θεσμού της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης…

Οι Καπο­δι­στρια­κοί Δήμοι είναι η μικρο­γρα­φία του συγκε­ντρω­τι­κού κράτους στις κατά τόπους κοι­νω­νίες. Οι σχέσεις υποτέλειας-εξάρτησης των τοπικών κοι­νο­τή­των προς την κεντρική εξουσία παρα­μέ­νουν, μόνο που τώρα δημιουρ­γού­νται επι­πρό­σθε­τες σχέσεις υπο­τέ­λειας των κατοί­κων προς τους ενι­σχυ­μέ­νους τοπι­κούς «άρχο­ντες»! Εξάλλου, ο δήμαρ­χος εξα­κο­λου­θεί να συγκε­ντρώ­νει όλη την τοπική εξουσία στα χέρια του, κατά πολύ αυξη­μένη αυτήν τη φορά.

Οι Καπο­δι­στρια­κοί Δήμοι καλού­νται να καλύ­ψουν την από­σταση μεταξύ της από­μα­κρης κυβέρ­νη­σης, των απρό­σω­πων εταιρειών-εργολάβων και των τοπικών κοι­νω­νιών. Όπου υπήρχαν ή θα υπάρ­ξουν στο μέλλον δίαυλοι επι­κοι­νω­νίας με τους κατοί­κους, γίνο­νται για να ενι­σχυ­θεί η συν­διαλ­λαγή με την εξουσία (ενι­σχυ­μένα συνοι­κιακά συμ­βού­λια, επι­τρο­πές πολιτών για ποικίλα θέματα κ.λπ.). Τελικά για να ανα­πα­ρά­γουν και να νομι­μο­ποιούν οι ίδιοι οι κάτοι­κοι σχέσεις εξου­σίας όλο και πιο κοντά στην καθη­με­ρινή τους ζωή.

Εξάλλου, οι πολίτες δεν έχουν δικαί­ωμα να συμ­με­τέ­χουν εξ ολο­κλή­ρου στις τελικές απο­φά­σεις που αφορούν το Δήμο!

Οι Καπο­δι­στρια­κοί Δήμοι είναι το απο­τέ­λε­σμα του αυταρ­χι­κού, υπερ­τρο­φι­κού, γρα­φειο­κρα­τι­κού και πελα­τεια­κού χαρα­κτήρα του κράτους. Επο­μέ­νως, εξυ­πη­ρε­τούν την απο­συ­γκέ­ντρωση και όχι την απο­κέ­ντρωση του κράτους, με σκοπό να διευ­κο­λυν­θούν οι λει­τουρ­γίες της κεντρι­κής εξου­σίας χωρίς να αμφι­σβη­τεί­ται η ίδια η εξουσία. Αυτό που στην ουσία συνέβη, είναι ότι ο απρό­σω­πος και άκαμ­πτος μηχα­νι­σμός του κράτους μετα­σχη­μά­τισε τη δομή του ώστε να κατα­φέ­ρει μεγα­λύ­τερο έλεγχο της κοι­νω­νίας…

Οι Δήμοι είναι στην ουσία ένας θεσμός-ιμάντας μετα­φο­ράς εντολών και περιο­ρι­σμών από τα κέντρα εξου­σίας προς τους κατά τόπους κατοί­κους. Το πρό­ταγμα της αυτο­νο­μίας σημαί­νει πλήρη αυτο­δια­χει­ρι­ζό­μενη και ανε­ξάρ­τητη οργά­νωση των κοι­νω­νιών. Χωρίς την ανάγκη των ευρω­παϊ­κών πακέτων στή­ρι­ξης, τη συν­διαλ­λαγή με το κράτος για την εκχώ­ρηση περισ­σό­τε­ρων αρμο­διο­τή­των και οικο­νο­μι­κών πόρων, χωρίς την ανάγκη τεχνο­κρα­τών, ειδικών και παντός τύπου δια­με­σο­λα­βη­τών, οι κοι­νό­τη­τες των ανθρώ­πων να απο­γα­λα­κτι­στούν από κάθε μορφή εξου­σίας!

Οι κάτοι­κοι των πόλεων μπορούν να δημιουρ­γή­σουν εκείνες τις ανθρώ­πι­νες σχέσεις αλλη­λεγ­γύης και συντρο­φι­κό­τη­τας, που θα επι­τρέ­ψουν την επαφή μας με το χώρο, με τη φύση, με τη χαμένη μνήμη μας, ώστε να νιώ­σουμε αγάπη για τον τόπο μας. Ούτως ώστε οι τρόποι ανί­χνευ­σης και ικα­νο­ποί­η­σης των αναγκών μας να δημιουρ­γού­νται με βάση τη δική μας τοπική αυτο­νο­μία, ανε­ξάρ­τητη από κάθε ίχνος εξου­σίας, ετε­ρο­κα­θο­ρι­σμού, ανα­πα­ρα­γω­γής της κυριαρ­χίας!

Σήμερα, αντί οι κάτοι­κοι να συνευ­ρί­σκο­νται και να επι­λύ­ουν τα προ­βλή­ματά τους μέσω συλ­λο­γι­κών, διά­φα­νων και συμ­με­το­χι­κών δια­δι­κα­σιών, μέσω τοπικών, απο­κε­ντρω­μέ­νων και κατά γει­το­νιές αυτο­ορ­γα­νω­μέ­νων συνε­λεύ­σεων, κυριαρ­χεί το μοντέλο της ιδιώ­τευ­σης, απά­θειας, εφη­συ­χα­σμού!

Τελικά της απο­στα­σιο­ποί­η­σης! Οι κάτοι­κοι των πόλεων δε δίνουν τη δυνα­τό­τητα στον εαυτό τους να συλ­λο­γι­στεί πάνω στην πόλη και τα προ­βλή­ματά της, στο τι οι ίδιοι θα επι­θυ­μού­σαν να αλλάξει. Κατά βάθος δε γνω­ρί­ζουν την πόλη, δεν τη ζουν και τη σνο­μπά­ρουν! Τη χρη­σι­μο­ποιούν και την κατα­να­λώ­νουν, πλη­ρώ­νουν τα τέλη τους, μερικές φορές γκρι­νιά­ζουν αν και δεν τους συμ­φέ­ρει, αλλά παρι­στά­νο­ντας τους μόνιμα πολυά­σχο­λους και αγχω­μέ­νους, αδια­φο­ρούν για καθετί που βρί­σκε­ται έξω από το στενό ιδιω­τικό τους χώρο.

Είναι τελικά έγκλει­στοι στην ανέξοδη και πλη­κτική ζωή της αδια­φο­ρίας και της ιδιώ­τευ­σης! Οι ειδικοί, οι αρμό­διοι, οι τεχνο­κρά­τες, οι παρά­γο­ντες της τοπικής εξου­σίας, γίνο­νται «οι μόνοι υπεύ­θυ­νοι για τη ζωή και τα προ­βλή­ματα των δήμων»… Μέσα από τον αυτο­διοι­κη­τικό λάκκο των λεόντων

Πηγή: εμπρόςnet