Μάθημα

Eχο­ντας ανα­λά­βει την πρω­θυ­πουρ­γία στη χώρα της στα 37, ηγή­θη­κε με το δικό της μο­να­δι­κό στιλ, συν­δυά­ζο­ντας το συ­ναί­σθη­μα και την αν­θρω­πιά -που συχνά λεί­πει από την πο­λι­τι­κή- με την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και οδη­γώ­ντας τη Νέα Ζη­λαν­δία μέσα από τις Συ­μπλη­γά­δες κρί­σε­ων, η πρω­θυ­πουρ­γός Τζα­σί­ντα Άρ­ντερν απο­φά­σι­σε να πα­ραι­τη­θεί, μετά από πε­ντέ­μι­σι χρό­νια, πα­ρα­δε­χό­με­νη ότι δεν έχει πια ενέρ­γεια και κου­ρά­γιο για να συ­νε­χί­σει. Ήταν άλλη μια φορά που η Τζα­σί­ντα έγρα­ψε ιστο­ρία. «Ξέρω τι χρειά­ζε­ται αυτή η δου­λειά και ξέρω ότι δεν έχω πια αρ­κε­τή ενέρ­γεια για να αντα­πο­κρι­θώ, για την κάνω σωστά. Είναι τόσο απλό». Απλό;; Ποιος άλλος έχει πα­ρα­δε­χτεί ότι δεν αι­σθά­νε­ται ικα­νός να αντα­πε­ξέλ­θει; Αντι­θέ­τως, ο κα­νό­νας είναι πο­λι­τι­κοί που δεν φεύ­γουν με τί­πο­τα από μπρο­στά μας, ακόμα και όταν μοιά­ζουν εξα­ντλη­μέ­νοι, άδειοι και ανί­κα­νοι για οτι­δή­πο­τε. Γοη­τευ­μέ­νοι από την αί­σθη­ση (συχνά και ψευ­δαί­σθη­ση) εξου­σί­ας, δεν πτο­ού­νται από τις απο­τυ­χί­ες τους, επι­μέ­νο­ντας εφ΄ όρου ζωής να διεκ­δι­κούν αξιώ­μα­τα και κά­νο­ντας το παν για να κα­τα­φέ­ρουν να μεί­νουν προ­σκολ­λη­μέ­νοι ισο­βί­ως στις κα­ρέ­κλες τους, κάτι σαν τους δε­σπο­τά­δες που απο­χω­ρούν με το θά­να­το από την επι­σκο­πι­κή έδρα. Είναι πα­ρή­γο­ρο, μα και τόσο σπά­νιο, που υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που απο­φα­σί­ζουν να εγκα­τα­λεί­ψουν θέ­σεις εξου­σί­ας, επει­δή ακρι­βώς προ­βλέ­πουν ότι δεν μπο­ρούν να τις υπη­ρε­τή­σουν όπως πρέ­πει. Που έχουν τα κό­τσια να επι­στρέ­φουν εκεί που βρί­σκο­νταν πριν και που οι απο­φά­σεις και οι πρά­ξεις τους, κα­θο­δη­γού­νται από την προ­σω­πι­κή τους αξιο­πρέ­πεια και υπευ­θυ­νό­τη­τα να κά­νουν καλά ότι κά­νουν. Κι αν δεν μπο­ρούν, ξέ­ρουν να απο­χω­ρούν.  Έτσι κι αλ­λιώς οι άν­θρω­ποι με ικα­νό­τη­τες και αξια­κό σύ­στη­μα, ακόμα κι αν δεν έχουν εξου­σία, πάλι ση­μα­ντι­κά πράγ­μα­τα θα κά­νουν. Το πα­ρά­δειγ­μα της πρω­θυ­πουρ­γού της Νέας Ζη­λαν­δί­ας, είναι ένα θα­νά­σι­μο πλήγ­μα στον επαγ­γελ­μα­τι­κό εγω­ι­σμό που υπάρ­χει γύρω μας – και, φυ­σι­κά, και μέσα μας. Εδωσε ένα μά­θη­μα υψη­λής πο­λι­τι­κής ηθι­κής, αφού είπε ότι ήταν με­γά­λο προ­νό­μιο της, που της έδω­σαν οι ψη­φο­φό­ροι 5,5 χρό­νια στην εξου­σία της χώρας της, «μαζί όμως με το προ­νό­μιο έρ­χε­ται και η ευ­θύ­νη, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της ευ­θύ­νης να ξέ­ρεις πότε είσαι πρό­σω­πο κα­τάλ­λη­λο για να κυ­βερ­νή­σεις και πότε να απο­χω­ρή­σεις».