Θα υποβληθεί έφεση για τα δημόσια ακίνητα από το νομικό συμβούλιο του κράτους

To Eλληνικό Δημόσιο εκπρο­σω­πού­μενο στη Ρόδο από την εκπρό­σωπο του νομικού συμ­βου­λίου του κράτους κ. Μ. Ελευ­θε­ρίου θα υπο­βά­λει έφεση κατά της πρώτης από­φα­σης που εξέδωσε το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την οποία έγινε μερικώς δεκτή αγωγή του για την απο­κα­τά­σταση της ιδιο­κτη­σίας του σε δημόσιο ακίνητο, που υφαρ­πά­χθηκε με την χρήση ανυ­πό­στα­της από­φα­σης εκποί­η­σης, που φέρει πλαστή υπο­γραφή νομάρχη Δωδε­κα­νή­σου.

Το Ελλη­νικό Δημόσιο με την ανα­γνω­ρι­στική αγωγή της κυριό­τη­τας του επί ακι­νή­του στη μερίδα ΚΜ 959 γαιών Κοσκι­νού εστράφη συγκε­κρι­μένα κατά του προϊ­στα­μέ­νου του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου και 7 ιδιωτών,

Με την απόφασή του το δικα­στή­ριο έκρινε αβάσιμη την αγωγή ως προς τον 7ο ενα­γό­μενο, ακύρωσε την υπ’ αρίθμ. 4839/21.06.1996 διάταξη του κτη­μα­το­λο­γι­κού δικαστή με την οποία περι­ήλθε το ακίνητο στην ιδιο­κτη­σία των υπό­λοι­πων και τους δια­τάσ­σει να κατα­βά­λουν ως απο­ζη­μί­ωση στο Ελλη­νικό Δημόσιο το ποσό των 663.440,20 ευρώ!

Ο 7ος ενα­γό­με­νος είναι το άτομο εκείνο που αγόρασε το ακίνητο από τους λοιπούς και το δικα­στή­ριο, απο­δε­χό­μενο τις προ­τά­σεις του δικη­γό­ρου κ. Στ. Στε­φα­νίδη, έκρινε ότι ενήρ­γησε καλό­πι­στα.

Το γεγονός αυτό σήμανε συνα­γερμό στο νομικό συμ­βού­λιο του κράτους καθώς ελλο­χεύει ο κίν­δυ­νος να κριθούν καλό­πι­στοι όλοι οι αγο­ρα­στές ακι­νή­των που υφαρ­πά­χθη­καν με δόλιο τρόπο από την περιου­σία του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου αν τελε­σι­δι­κή­σει η συγκε­κρι­μένη απόφαση ως έχει.

Κατά την κρίση του Δικα­στη­ρίου ο έβδομος ενα­γό­με­νος, προέβη πριν την αγορά του επί­δι­κου ακι­νή­του στον έλεγχο που συνη­θί­ζε­ται κατά τη συναλ­λα­κτική πρα­κτική σε περι­πτώ­σεις μετα­βί­βα­σης ακι­νή­του.

Ειδι­κό­τερα, όπως τονί­ζε­ται στην απόφαση, με δεδο­μένο ότι οι εγγρα­φές στα Κτη­μα­το­λο­γικά βιβλία προσ­δί­δουν τη βεβαιό­τητα τόσο για τον τύπο όσο και για τη νομι­μό­τητα των εγγρα­πτέων πράξεων, και συνα­κό­λουθα τη βεβαιό­τητα ότι οι ανα­γρα­φό­με­νοι ως δικαιού­χοι είναι και πράγ­ματι δικαιού­χοι του εγγρα­πτέου δικαιώ­μα­τος, ο έβδομος ενα­γό­με­νος είχε τη βεβαιό­τητα ότι οι προ­α­να­φε­ρό­με­νοι ενα­γό­με­νοι (δεύτερη έως και έκτος) είχαν δικαί­ωμα κυριό­τη­τας επί του επι­δί­κου.

Όπως προ­κύ­πτει από το προ­σκο­μι­ζό­μενο πιστο­ποι­η­τικό ιδιο­κτη­σίας την ίδια ημέρα, ήτοι στις 21.06.1996 μετα­γρά­φη­καν τόσο η φερό­μενη ως απόφαση του Νομάρχη Δωδε­κα­νή­σου όσο και το υπ’ αριθ. 5591/06.05.1996 συμ­βό­λαιο, με το οποίο μετα­βι­βά­σθηκε το επίδικο στον έβδομο των ενα­γο­μέ­νων.

Από το γεγονός ότι οι δύο ως άνω πράξεις μετα­γρά­φη­σαν την ίδια ημέρα (με προ­γε­νέ­στερη, υπο­χρε­ω­τικά για τη νόμιμη αλλη­λου­χία, μετα­γρα­φείσα την απόφαση του Νομάρχη Δωδε­κα­νή­σου) δεν συνά­γε­ται, δίχως άλλο, ότι ο έβδομος των ενα­γο­μέ­νων γνώριζε ότι η εν λόγω πράξη, με την οποία φερόταν να παρα­χω­ρεί­ται η κυριό­τητα του επί­δι­κου ακι­νή­του στους δεύτερη έως και έκτο των ενα­γο­μέ­νων, στην πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν είχε εκδοθεί από το Νομάρχη Δωδε­κα­νή­σου.

Τούτο διότι το βάρος της νομι­μό­τη­τας της ως άνω πράξης το έφεραν οι προ­α­να­φε­ρό­με­νοι ενα­γό­με­νοι – πωλητές του επί­δι­κου ακι­νή­του και η συγκε­κρι­μένη πρα­κτική, ήτοι η την ίδια ημέρα μετα­γραφή τόσο του συμ­βο­λαίου μετα­βί­βα­σης ενός ακι­νή­του, προς τον- αγο­ρα­στή με την (προ­γε­νέ­στερη) μετα­γραφή της πράξης νομι­μο­ποί­η­σης του πωλητή, είναι γεγονός που παρα­τη­ρεί­ται στις συναλ­λα­γές, όπως για παρά­δειγμα στις περι­πτώ­σεις όπου ο πωλητής έχει απο­κτή­σει την κυριό­τητα ακι­νή­του λόγω κλη­ρο­νο­μι­κής δια­δο­χής, οπότε μετα­γρά­φο­νται την ίδια ημέρα αφ’ ενός η πράξη απο­δο­χής κλη­ρο­νο­μιάς με την οποία αποκτά ο πωλητής την κυριό­τητα του ακι­νή­του αφ’ ετέρου το αγο­ρα­πω­λη­τή­ριο συμ­βό­λαιο με το οποίο μετα­βι­βά­ζε­ται η κυριό­τητα του ακι­νή­του στον αγο­ρα­στή.

Άλλο στοι­χείο, από το οποίο να απο­δει­κνύ­ε­ται ότι ο έβδομος ενα­γό­με­νος είχε γνώση ως προς την ανυ­παρ­ξία της από­φα­σης του Νομάρχη Δωδε­κά­νη­σου, δεν προ­σκο­μί­στηκε ενώπιον του δικα­στη­ρίου.

Σημειώ­νε­ται, ότι οι πράξεις που κατα­τί­θε­νται προς κατα­χώ­ριση στα Βιβλία του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου, διέ­πο­νται, από ειδικό καθε­στώς ελέγχου από τον Προϊ­στά­μενα του Κτη­μα­το­λο­γίου (Κτη­μα­το­λο­γικό Δικαστή) και υπό­κει­νται σε έλεγχο τόσο νομι­μό­τη­τας όσο και ουσίας, με συνέ­πεια από τις εγγρα­πτέες πράξεις να προ­κύ­πτει βεβαιό­τητα τόσο για την νομι­μό­τητα του τίτλου όσο και για το δικαί­ωμα που αυτός ενσω­μα­τώ­νει.

Στην προ­κει­μένη περί­πτωση, η επίμαχη απόφαση του Νομάρχη Δωδε­κα­νή­σου υπο­βλή­θηκε, μετά τον προ­α­να­φε­ρό­μενο έλεγχο, σε μετα­γραφή, χωρίς να απο­δει­χτεί, όπως προ­α­να­φέρ­θηκε, ότι ο έβδομος των ενα­γο­μέ­νων είχε γνώση για το ότι αυτή στην πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν είχε ποτέ εκδοθεί, και ενερ­γώ­ντας με καλή πίστη με βάση την υπ’ αριθ. 4839/21.06.1996 Διάταξη του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Δικαστή με την οποία η ως άνω πράξη κατα­χω­ρή­θηκε στα βιβλία του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου προέβη στην αγορά του επί­δι­κου ακι­νή­του.

Θυμί­ζουμε ότι το συγκε­κρι­μένο ακίνητο εμβαδού 9.375 τ.μ. σύμφωνα με την με αριθμ. 4839/21-6-1996 κτη­μα­το­λο­γική εγγραφή δυνάμει της με αριθμ. ΔΚ 1467/1985/5-9-93 πλαστής από­φα­σης νομάρχη Δωδε­κα­νή­σου και σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις του άρθρου 16 του Ν. 719/77 απο­δό­θηκε στους 6 πρώτους ενα­γό­με­νους.