Ούτε καθυστερήσεις, ούτε λάθη

Η απει­λή της «Όμι­κρον», οδη­γεί, πα­ρα­μο­νές των εορ­τών, στην επα­να­φο­ρά αυ­στη­ρών πε­ριο­ρι­στι­κών μέ­τρων σε πολ­λές ευ­ρω­παϊ­κές χώρες, για να επι­βρα­δυν­θεί στο μέ­γι­στο δυ­να­τό βαθμό η εξά­πλω­σης της υπερ-με­τα­δο­τι­κής νέας πα­ραλ­λα­γής. ενό­ψει της εορ­τα­στι­κής πε­ριό­δου. Ηδη υπο­χρέ­ω­σε από Αυ­στρία και Ολ­λαν­δία, μέχρι Γαλ­λία και Γερ­μα­νία και Δανία και Ιτα­λία σε- κλι­μα­κω­τά- πρό­σθε­τα μέτρα και ανα­βο­λή χρι­στου­γεν­νιά­τι­κων εκ­δη­λώ­σε­ων. «Η κα­τά­στα­ση στην Ευ­ρώ­πη μάς ανη­συ­χεί, μπο­ρεί να οδη­γή­σει και σε μία με­γά­λη παν­δη­μία της Όμι­κρον. Είναι πολύ ση­μα­ντι­κό να τη­ρή­σου­με τα μέτρα που ήδη υπάρ­χουν, όπως οι μά­σκες, το self testing και οι απο­στά­σεις» είπε ο κα­θη­γη­τής Σω­τή­ρης Τσιό­δρας, Παρ’ όλα αυτά η επί­ση­μη ελ­λη­νι­κή αντί­δρα­ση πε­ριο­ρί­ζε­ται σε δια­βε­βαιώ­σεις. Ότι «δεν θα λη­φθούν άλλα ορι­ζό­ντια μέτρα», ότι πά­ντως απο­κλεί­ε­ται γε­νι­κευ­μέ­νο lock-down, όλα αυτά σε φόντο της δια­κη­ρυγ­μέ­νης άπο­ψης ότι «ζούμε μια παν­δη­μία των ανεμ­βο­λί­α­στων» κι η μόνη μας έγνοια  μας, τα Χρι­στου­γεν­νιά­τι­κα ψώνια, εν­θου­σια­σμός που οι εμπο­ρι­κοί δρό­μοι ήταν γε­μά­τοι την Κυ­ρια­κή, και τα δω­μά­τια γε­μά­τα για δια­κο­πές σε χει­μω­νιά­τι­κους προ­ο­ρι­σμούς. Ανά­βου­με φώτα σε χρι­στου­γεν­νιά­τι­κα δέ­ντρα στις πλα­τεί­ες, κά­νου­με μπα­ζάρ, χωρίς φυ­σι­κά μά­σκες, με πρώ­τους και κα­λύ­τε­ρους βου­λευ­τές και πα­ρά­γο­ντες, να φω­το­φρα­φί­ζο­νται αγκα­λια­σμέ­νοι με το πλή­θος (χωρίς μά­σκες επα­να­λαμ­βά­νω). Δεν το λες και πρό­νοια όλο αυτό. Εάν είναι τόσο επι­θε­τι­κή και με­τα­δο­τι­κή, η νέα με­τάλ­λα­ξη μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σει πραγ­μα­τι­κή έκρη­ξη κρου­σμά­των, όπου υπάρ­χει συ­νω­στι­σμός χωρίς τα άκρως απα­ραί­τη­τα μέτρα (κυ­ρί­ως μά­σκες ΚΑΙ σε εξω­τε­ρι­κούς χώ­ρους) απει­λώ­ντας όχι μόνο τη δη­μό­σια υγεία αλλά και την οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα. Ήδη πολ­λοί επι­στή­μο­νες προει­δο­ποιούν ότι η έγκαι­ρη αντι­με­τώ­πι­ση της Όμι­κρον δεν επι­τρέ­πει ούτε κα­θυ­στε­ρή­σεις ούτε λάθη. Κι όλα δεί­χνουν πως έχουν δίκιο. Ο χώρος για «πο­λι­τι­κή» δια­χεί­ρι­ση της παν­δη­μί­ας, με πα­ρα­μέ­τρους πο­λι­τι­κού και εκλο­γι­κού κό­στους, έχει ήδη εξα­ντλη­θεί.