Σκέφτομαι και γράφω

Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγ­μένη, δωσ’ της κλώτσο να γυρίσει, παρα­μύθι ν’ αρχι­νή­σει… Κάποτε, κάποιοι καλοί άνθρω­ποι μαζεύ­τη­καν και έφτια­ξαν έναν κατά­λογο για να κάνουν ευτυ­χι­σμένα τα παιδιά όλου του κόσμου. Από τότε κάθε χρόνο αυτό το γιορ­τά­ζουμε.  Οι καλοί αυτοί άνθρω­ποι μιλάνε αυτή την ημέρα. Την λένε Παγκό­σμια Ημέρα των Δικαιω­μά­των των Παιδιών. Αυτή την ημέρα έχω κατα­λά­βει πως  δεν υπάρ­χουν παιδιά που πεινάνε, που σκο­τώ­νο­νται που κοι­μού­νται σε  χαρ­τό­κουτα, που δεν πάνε σχολείο, που  τα δέρνουν και γενικά γίνο­νται όλα όσα λέει ο κατά­λο­γος. Όλα τα παιδιά, περι­μέ­νουν να ακού­σουν αυτούς τους καλούς ανθρώ­πους και που είναι όλοι πολύ συγκι­νη­μέ­νοι.  Μόλις χτυ­πή­σει το ρολόι μεσά­νυ­χτα, κάποια μάγισσα ( μπορεί να είναι η νονά της Στα­χτο­πού­τας) χτυπάει με το ραβδάκι την ημέρα της γιορτής και γίνεται κολο­κύθα. ‘ Ετσι, τα παιδιά εξα­κο­λου­θούν να διψάνε, να πεινάνε, να μην πηγαί­νουν σχολείο ( μερικά πάνε, αλλά δεν έχουν βιβλία και κρυώ­νουν γιατί δεν έχουν πετρέ­λαιο σε κάτι σχολεία σαν φυλακές), να κοι­μού­νται σε χαρ­τό­κουτα, να ζητια­νεύ­ουν στα φανάρια και κάποια, έλεγε ένας κύριος στην τηλε­ό­ραση, οι γονείς τους να τα «δίνουν» στα παιδικά χωριά SOS γιατί δεν έχουν χρήματα να τους αγο­ρά­σουν φαγητό οι γονείς τους. Εμένα δεν μου αρέσει καθόλου όμως αυτό το παρα­μύθι.  Δεν είναι σαν της Στα­χτο­πού­τας που ξανα­φό­ρεσε κου­ρέ­λια και έγινε η άμαξα κολο­κύθα μόλις χτύπησε μεσά­νυ­χτα, αλλά την έσωσε ο καλός Πρί­γκη­πας και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύ­τερα. ‘ Ισως να έχει δίκιο η μαμά μου που μου λέει ότι δεν υπάρ­χουν Πρί­γκη­πες. Και ο μπαμπάς  μου είπε, πως καλύ­τερα να ακούσω παιδικά τρα­γού­δια σήμερα αντί για παρα­μύ­θια…