Ενας Δωρικός Πρόεδρος

«Δεν υπάρ­χουν ιδέες, υπάρ­χουν μονάχα άνθρω­ποι που κου­βα­λούν τις ιδέες, κι αυτές παίρ­νουν το μπόι του ανθρώ­που που τις κου­βα­λάει.»(Νίκος Καζαν­τζά­κης]

Εφυγε από τη ζωή ο πέμπτος Πρό­ε­δρος της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας μετά τη μετα­πο­λί­τευση, απο­λαμ­βά­νο­ντας καθο­λική αποδοχή για τον τρόπο με τον οποίο υπη­ρέ­τησε και τίμησε το αξίωμα του ανώ­τα­του άρχοντα. Ακέ­ραιος άνθρω­πος και με δωρικό φρόνημα στάθηκε άξιος της πατρί­δας και της τιμής που του επι­φύ­λαξε. Ηθος, αξιο­πρέ­πεια, σοβα­ρό­τητα, σύνεση, μέτρο, ευθύνη. Και ω ναι, την εξαι­ρε­τική χρήση της ελλη­νι­κής γλώσσας. Όλα όσα λείπουν δηλαδή σήμερα από την πολι­τική σκηνή. Το είδος του πολι­τι­κού που ψάχνεις και δεν βρί­σκεις. Τι νομί­ζετε, δηλαδή, ότι χρειά­ζε­ται μία χώρα με θεσμούς; Λιτούς, εγκρα­τείς, σοβα­ρούς ανθρώ­πους, μορ­φω­μέ­νους, έντι­μους, με αίσθημα ευθύνης. Και ας μην κάνουν την καρδιά να φτε­ρου­γί­ζει. Και ας  είναι τόσο γοη­τευ­τι­κοί, όσο ένας δεξιός δικη­γό­ρος στην Πάτρα του 1960. Θα μείνει στη συλ­λο­γική μνήμη κυρίως για την προ­σφώ­νηση του στο επίσημο δείπνο προς τον Μπιλ Κλίντον, όταν, πριν το φαγητό, του έβαλε στο τραπέζι τις ιστο­ρι­κές ευθύνες των ισχυρών της Δύσης έναντι της Ελλάδας.

Ήταν 19 Νοεμ­βρίου 1999 όταν ο Μπιλ Κλίντον, συνο­δευό­με­νος από την σύζυγο του Χίλαρι Κλίντον, βρέθηκε στην Αθήνα. Ο Κωστής Στε­φα­νό­που­λος, εξε­φώ­νησε τότε μία εξαι­ρε­τική ομιλία, ανα­φε­ρό­με­νος στους δεσμούς της Ελλάδας με τις Η.Π.Α και σχο­λιά­ζο­ντας μεταξύ άλλων όλα τα εθνικά θέματα.  Ιδιαί­τερη σημειο­λο­γία έχει το γεγονός πως ο Κωστής Στε­φα­νό­που­λος ανα­φέρ­θηκε διε­ξο­δικά σε ένα μείζον θέμα και εν έτει 1999, αυτό της Συν­θή­κης Της Λωζάν­νης. Με μία προ­φη­τική θα έλεγε κάποιος δόση ο τότε ΠτΔ, ανα­φε­ρό­με­νος στα διεθνή δίκαια τόνισε πως «η διεθνής κοι­νό­της γνω­ρί­ζει πολύ καλά τας δια­τά­ξεις του διε­θνούς δικαίου και των διεθνών συν­θη­κών. Γνω­ρί­ζει το Δίκαιον της Θαλάσ­σης, γνω­ρί­ζει τις ρυθ­μί­σεις της Συν­θή­κης της Λωζάν­νης», ενώ σε άλλο σημείο ανέφερε πως «οι διεκ­δι­κή­σεις επί δια­φό­ρων νήσων και νησίδων του Αιγαίου δεν θα έπρεπε ούτε ως σκέψεις να δια­τυ­πω­θούν, αν η Τουρκία ενθυ­μείτο τις υπο­χρε­ώ­σεις της τις προ­κύ­πτου­σες από τη Συνθήκη της Λωζάν­νης συμ­φώ­νως προς τα άρθρα 12 και 16 της οποίας παρη­τήθη παντός δικαιώ­μα­τος και οποιου­δή­ποτε τίτλου επί νήσων κει­μέ­νων πέραν των τριών μιλλίων από τις ακτές της, με εξαί­ρεση την Ιμβρο, Τένεδο και τη νήσο των Λαγωών» Αλλά υπάρ­χουν και οι λεγό­με­νες δια­φο­ρές στο Αιγαίο. Ο προσ­διο­ρι­σμός των ορίων της υφα­λο­κρη­πί­δος, του μόνου δηλαδή υπαρ­κτού προ­βλή­μα­τος, θα είχε επι­τευ­χθεί εάν η Τουρκία εδέχετο ότι τα νησιά έχουν υφα­λο­κρη­πίδα όπως προ­βλέ­πουν οι δια­τά­ξεις του δικαίου της θαλάσ­σης, το οποίον έχει απο­δε­χθεί και η μεγάλη σας χώρα, οι διεκ­δι­κή­σεις επί δια­φό­ρων νήσων και νησίδων του Αιγαίου δεν θα έπρεπε ούτε ως σκέψεις να δια­τυ­πω­θούν, αν η Τουρκία ενθυ­μείτο τις υπο­χρε­ώ­σεις της τις προ­κύ­πτου­σες από τη Συνθήκη της Λωζάν­νης συμ­φώ­νως προς τα άρθρα 12 και 16 της οποίας παρη­τήθη παντός δικαιώ­μα­τος και οποιου­δή­ποτε τίτλου επί νήσων κει­μέ­νων πέραν των τριών μιλλίων από τις ακτές της, με εξαί­ρεση την Ιμβρο, Τένεδο και τη νήσο των Λαγωών, η απειλή πολέμου δεν επι­τρέ­πε­ται να δια­τυ­πώ­νε­ται σε καμιά περί­πτωση από τις αρχές των Ηνω­μέ­νων Εθνών, πολύ περισ­σό­τερο όταν δια­τυ­πώ­νε­ται εν σχέσει με την άσκηση δικαιώ­μα­τος ανα­γνω­ρι­ζο­μέ­νου από το Δίκαιο της Θαλάσ­σης, όπως είναι η επέ­κταση των χωρικών υδάτων.»

Αντίο Πρόεδρε της παλιάς καλής Ελλάδας των αξιών.