Ποινή κάθειρξης 8 ετών σε δύο μετόχους ξενοδοχειακής επιχείρησης για υπεξαίρεση

Ποινή κάθειρ­ξης 8 ετών με ανα­σταλ­τικό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα υπό τους περιο­ρι­στι­κούς όρους της κατα­βο­λής χρη­μα­τι­κής εγγύ­η­σης ύψους 3.000 ευρώ, της απα­γό­ρευ­σης εξόδου από τη χώρα και της εμφά­νι­σής τους μια φορά κάθε μήνα στο αστυ­νο­μικό τμήμα του τόπου κατοι­κίας τους, επέβαλε χθες το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των, σε δύο μετό­χους γνωστής ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας, ιδιο­κτή­τριας κεντρι­κού ξενο­δο­χείου του νησιού, που κρί­θη­καν ένοχοι υπε­ξαί­ρε­σης αντι­κει­μέ­νου ιδιαί­τερα μεγάλης αξίας, που το είχαν εμπι­στευ­θεί σε αυτούς λόγω της ιδιό­τη­τάς τους ως εντο­λο­δό­χων και δια­χει­ρι­στών ξένης περιου­σίας, η αξία του οποίου υπερ­βαί­νει τα 120.000 €, κατά συναυ­τουρ­γία και κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Το δικα­στή­ριο έπαυσε ορι­στικά την δίωξη σε έναν τρίτο που απε­βί­ωσε.

Η δίωξη σε βάρος τους κινή­θηκε μετά από μήνυση που υπέ­βα­λαν δύο μέτοχοι της ίδιας εται­ρείας καταγ­γέλ­λο­ντας, μεταξύ άλλων, απί­θα­νες μεθο­δεύ­σεις, που οδή­γη­σαν σε κατά­σχεση και πλει­στη­ρια­σμό του ακι­νή­του.

Η εται­ρεία έχει στην ιδιο­κτη­σία της ως κύριο περιου­σιακό της στοι­χείο ξενο­δο­χείο Β’ τάξεως στο «Νιοχώρι» με όλο τον απα­ραί­τητο ξενο­δο­χειακό εξο­πλι­σμό.

Το 2003 υπε­γράφη στη Ρόδο μεταξύ Τρά­πε­ζας και της εται­ρείας σύμβαση πίστω­σης με ανοικτό (αλλη­λό­χρεο) λογα­ρια­σμό για ποσό 150.000 ευρώ και συνο­μο­λό­γηση προ­ση­μεί­ω­σης υπο­θή­κης για ασφά­λιση ποσού 180.000 ευρώ με την υπο­γραφή μόνο ενός εκ των μελών του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου, παρά την επιταγή του κατα­στα­τι­κού της εται­ρείας για ομόφωνη απόφαση. Δύο μέτοχοι ισχυ­ρί­στη­καν ότι η δανειακή σύμβαση είναι άκυρη και ότι συναφής είναι και η παρά­λειψη των υπο­λοί­πων μελών να ασκή­σουν επο­πτεία στο διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο και να απο­τρέ­ψουν την κατάρ­τιση της συμ­βά­σεως.

Με βάση την δανειακή σύμβαση η Τράπεζα εξέδωσε διαταγή πλη­ρω­μής του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου κατά της εται­ρείας με επί­σπευση σε βάρος της πλει­στη­ρια­σμού.

Δύο μέτοχοι δια­τεί­νο­νται ότι για την απο­τροπή του πλει­στη­ρια­σμού τα μέλη του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου δεν φρό­ντι­σαν να απο­πλη­ρώ­σουν την οφειλή τους, αλλά ούτε και επι­χεί­ρη­σαν έστω κάποια ρύθμιση.

Επι­ση­μαί­νουν παρα­πέρα ότι δεν έγινε έγκαιρη συζή­τηση της ανα­κο­πής κατά της δια­τα­γής πλη­ρω­μής, ισχυ­ρι­ζό­με­νοι ότι ασκή­θηκε κατ’ επίφαση.

Μεταξύ άλλων οι δύο μέτοχοι – μηνυτές υπο­στη­ρί­ζουν ότι υπήρξε παρά­βαση δια­τά­ξεων νόμου και κατα­στα­τι­κού για υπο­χρε­ω­τική σύγκληση και διε­νέρ­γεια γενικών συνε­λεύ­σεων, μη τήρηση υπο­χρε­ω­τι­κών βιβλίων, μη (έγκυρος) έλεγχος από ελεγ­κτές, μη έγκριση οικο­νο­μι­κών κατα­στά­σεων από γενική συνέ­λευση, μη κατα­βολή ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών εργα­ζό­με­νων και παρα­βά­σεις της φορο­λο­γι­κής νομο­θε­σίας.

Επι­κα­λού­νται παρα­πέρα πλημ­μέ­λειες στη σύνταξη των οικο­νο­μι­κών κατα­στά­σεων και αναληθή απει­κό­νιση των οικο­νο­μι­κών μεγεθών της εται­ρείας με ταυ­τό­χρονη παρά­λειψη συγκλή­σεως της γενικής συνέ­λευ­σης για έγκριση αυξή­σεως του μετο­χι­κού κεφα­λαίου.

Επι­ση­μαί­νουν μάλιστα ότι η ως άνω δανειακή σύμβαση δεν εμφα­νι­ζό­ταν σε ισο­λο­γι­σμούς της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας. Υπο­στη­ρί­ζε­ται συγκε­κρι­μένα ότι από το 2006 είχε ορι­στικά καταγ­γελ­θεί η ανωτέρω δανειακή σύμβαση με το υπό­λοιπο να έχει κατα­στεί άμεσα απαι­τητό, ενώ εκδό­θηκε βάσει αυτής διαταγή πλη­ρω­μής του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου κατά της εται­ρείας με βάση την οποία επι­σπεύ­σθηκε και ο πλει­στη­ρια­σμός.

Σύμφωνα με τους ισχυ­ρι­σμούς τους το διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο της εται­ρείας, που απαρ­τί­ζουν οι κατη­γο­ρού­με­νοι κι ακόμη ένας που απηλ­λάγη, απέ­κρυψε από τις οικο­νο­μι­κές κατα­στά­σεις την οφειλή, η οποία, όπως υπο­στη­ρί­ζουν, απο­σιω­πά­ται χωρίς εξη­γή­σεις και ενδοια­σμούς ακόμη και στο προ­σάρ­τημα.

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι από την άλλη αρνού­νται τις εις βάρος τους κατη­γο­ρίες.

Όπως ισχυ­ρί­ζο­νται τα προ­βλή­ματα στην εται­ρεία άρχισαν όταν τα εται­ρικά μερίδια ενός εκ των αρχικών μετόχων μετα­βι­βά­στη­καν στα παιδιά του μετά το θάνατό του. Ενε­πλά­κη­σαν, όπως είπαν, αρχικά σε δικα­στι­κούς αγώνες για την ανά­δειξη του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου της εται­ρείας και στην συνέ­χεια σε ποι­νι­κές υπο­θέ­σεις με κατή­γο­ρους τους δύο μετό­χους ως δήθεν πλα­στο­γρα­φή­σα­ντες ισο­λο­γι­σμούς και άλλα στοι­χεία.

Για τις καγη­γο­ρίες αυτές απηλ­λά­γη­σαν δικα­στικά.

Αρνή­θη­καν κατη­γο­ρη­μα­τικά ότι έγινε υπε­ξαί­ρεση, ενώ σε ό,τι αφορά την πλα­στο­γρα­φία υπο­στή­ρι­ξαν ότι ο λογι­στής προ­φα­νώς δεν ήταν εφικτό να θεω­ρή­σει βιβλία και στοι­χεία στην Δ.Ο.Υ λόγω χρεών και κατά συνέ­πεια προέβη σε πρό­χειρη κατα­γραφή στις πίσω σελίδες του βιβλίου Ισο­ζυ­γίου Γενικού και Ανα­λυ­τι­κών Καθο­λι­κών, η οποία δεν είναι σύννομη φορο­λο­γικά και συνιστά παρά­βαση.

Το δικα­στικό συμ­βού­λιο, που εξέτασε την υπόθεση, έκρινε μεταξύ άλλων, πως στο ταμείο της εται­ρείας θα έπρεπε να υπάρ­χουν στις 30 Ιουνίου 2009 (όταν και έληξε η θητεία του εκλε­γέ­ντος από τη γενική συνέ­λευση της 13ης.02.2003 διοι­κη­τι­κού της συμ­βου­λίου), σύμφωνα με την απει­κό­νιση της λογι­στι­κής της κατά­στα­σης στα οικεία βιβλία και στοι­χεία, χρη­μα­τικά δια­θέ­σιμα ύψους 126.895.07 € πλέον χρη­μα­τι­κών δια­θε­σί­μων 31.059,91 €, ήτοι χρη­μα­τικά δια­θέ­σιμα (ή άλλες έστω ισό­πο­σες αξίες) συνο­λι­κού ύψους 157.954,98 €.

Κλη­θέ­ντες, όμως, από την πλειο­ψη­φία του προ­σω­ρι­νού διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου της εται­ρείας, που διο­ρί­σθηκε δυνάμει προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, να δώσουν εξη­γή­σεις για την τύχη του εν λόγω ποσού, οι κατη­γο­ρού­με­νοι απά­ντη­σαν ότι δεν δια­θέ­τουν στα χέρια τους ταμειακό υπό­λοιπο.

Τους κατη­γο­ρού­με­νους εκπρο­σω­πεί ο δικη­γό­ρος κ. Γιάννης Παντε­λί­δης και την πολι­τική αγωγή οι δικη­γό­ροι κ.κ. Στ. Στε­φα­νί­δης και Κ. Ταμπά­κης.