Ο Αντριου Λιβέρης ανακηρύχθηκε «Καστελλορίζιος της Χρονιάς»

«Είναι ένας Καστελ­λο­ρί­ζιος που δια­κρί­νε­ται σε όλους τους τομείς, φιλάν­θρω­πος, υπε­ρή­φα­νος Αυστρα­λο­α­με­ρι­κα­νός Έλληνας» και για αυτό τον επι­λέ­ξαμε λέει ο πρό­ε­δρος της Καστελ­λο­ρι­ζια­κής Αδελ­φό­τη­τας της Βικτώ­ριας (Kastellorizian Association of Victoria), Nik Spartels- Πρό­σφερε 13.5 εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια στο Πανε­πι­στή­μιο του Κουίν­σλαντ

Στα 67 του χρόνια, ο Αντριου Λιβέρης έχει μια πλούσια καριέρα στην αμε­ρι­κα­νική επι­χει­ρη­μα­τική σκηνή, έχοντας δια­τε­λέ­σει, μεταξύ άλλων, πρό­ε­δρος της Dow Chemicals, ενός από τους μεγα­λύ­τε­ρους ομίλους χημικών στον κόσμο. Γιος μετα­να­στών στην Αυστρα­λία από το Καστελ­λό­ριζο, ο Λιβέρης ίδρυσε μαζί με άλλους ομο­γε­νείς στις ΗΠΑ το 2012 το The Hellenic Initiative, έναν μη κερ­δο­σκο­πικό οργα­νι­σμό με σκοπό τη στήριξη της Ελλάδας με πολλούς τρόπους, στον οποίο σήμερα είναι πρό­ε­δρος.

Τώρα ο πρό­ε­δρος της Καστελ­λο­ρι­ζια­κής Αδελ­φό­τη­τας της Βικτώ­ριας (Kastellorizian Association of Victoria), Nik Spartels, ανα­κοί­νωσε ότι ο Αντριου Λιβέρης ανα­κη­ρύ­χθηκε «Καστελ­λο­ρί­ζιος της Χρονιάς».

¨Όπως εξήγησε ο κ. Spartels το επι­χει­ρη­μα­τικό προφίλ του κ. Λιβέρη, ομογενή κροίσου με σημα­ντική παρου­σία στον ενερ­γειακό τομέα και δια­συν­δέ­σεις με Αμε­ρι­κα­νούς προ­έ­δρους, φέρεται να τον ανέ­δειξε και περι­ζή­τητο υπο­ψή­φιο για να συν­δρά­μει στην έξοδο της Αυστρα­λίας από την κρίση της παν­δη­μίας.

Από­δειξη, το γεγονός ότι έχει κληθεί να συμ­με­τά­σχει όχι σε μία αλλά σε δύο σχε­τι­κές ομάδες επί­λε­κτων ειδικών, και συγκε­κρι­μένα ως ειδικός σύμ­βου­λος στην Εθνική Επι­τροπή Συντο­νι­σμού για τον COVID-19 αλλά και ως συμπρό­ε­δρος στην Επι­τροπή Οικο­νο­μι­κής Ανα­συ­γκρό­τη­σης της Βορείου Επι­κρά­τειας.

Ο γεν­νη­μέ­νος στο Ντάρ­γουιν Ελλη­νο­αυ­στρα­λός είναι γνωστός τόσο στην παροι­κία, μέσω κυρίως της φιλαν­θρω­πι­κής του δράσης όντας ένας εκ των ιδρυτών του Hellenic Initiative, αλλά και βέβαια στην ευρύ­τερη και διεθνή για την ακρί­βεια κοι­νό­τητα.

Ο κ. Λιβέρης είχε δια­τε­λέ­σει μέχρι πρό­τι­νος για δεκα­ε­τίες διευ­θύ­νων σύμ­βου­λος του πολυ­ε­θνι­κού αμε­ρι­κα­νι­κού κολοσ­σού στον τομέα πετρε­λαίου και φυσικού αερίου Dow Chemical, ενώ επί του παρό­ντος είναι διευ­θυ­ντής της εται­ρείας DowDuPont που προ­έ­κυψε κατόπιν συγ­χώ­νευ­σης και υπη­ρε­τεί μεταξύ άλλων στο ΔΣ της Saudi Aramco, εται­ρείας αντί­στοι­χου βελη­νε­κούς στη Σαου­δική Αραβία.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται και στην ιστο­σε­λίδα της αυστρα­λια­νής κυβέρ­νη­σης για τα μέλη της Εθνικής Επι­τρο­πής Συντο­νι­σμού για τον COVID-19, ο κ. Λιβερής είναι γνωστός για την “υπε­ρά­σπιση της σημα­ντι­κό­τη­τας της κατα­σκευα­στι­κής βιο­μη­χα­νίας σε παγκό­σμιο επίπεδο”.

Για του λόγου το αληθές, έχει διο­ρι­στεί από τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντό­ναλντ Τραμπ σε αρμόδιο συμ­βού­λιο για την ανα­ζω­ο­γό­νηση του κατα­σκευα­στι­κού τομέα και την οικο­νο­μική ανά­πτυξη, ενώ προη­γου­μέ­νως είχε υπη­ρε­τή­σει και σε σχετική επι­τροπή της δια­κυ­βέρ­νη­σης του προ­κα­τό­χου του Τραμπ, Μπάρακ Ομπάμα.

Η εμπει­ρία του κ. Λιβέρη δεν θα ήταν δυνατόν να μείνει “ανεκ­με­τάλ­λευτη” και από τον τόπο της γεν­νέ­τει­ράς του, τη Βόρεια Επι­κρά­τεια, όπου θα ηγηθεί μαζί με τον πρώην επι­κε­φα­λής υπουργό της, Paul Henderson, της τοπικής Επι­τρο­πής Οικο­νο­μι­κής Ανα­συ­γκρό­τη­σης.

Αξίζει να σημειω­θεί πως παρά το γεγονός ότι γεν­νή­θηκε στο Ντάρ­γουιν και με την οικο­γέ­νειά του έχει βάση το Μίσι­γκαν των ΗΠΑ, ο κ. Λιβέρης δηλώνει με κάθε ευκαι­ρία υπε­ρη­φά­νεια για την ελλη­νική κατα­γωγή του, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας μάλιστα τον εαυτό του σε παλαιό­τερη συνέ­ντευξη στον “Νέο Κόσμο”, “Αυστρα­λο­α­με­ρι­κανό Έλληνα” που πατάει “σε τρεις ηπεί­ρους”.

Ο κ. Spartels ανα­φέρ­θηκε ανα­λυ­τικά στην επι­χει­ρη­μα­τική και φιλαν­θρω­πική δράση του κ. Λιβέρη και στάθηκε ιδιαί­τερα στην δημιουρ­γία του Hellenic Initiative αλλά και στο γεγονός ότι ο ίδιος και η σύζυγός του Paula πρό­σφε­ραν 13.5 εκα­τομ­μύ­ρια στο πανε­πι­στή­μιο του Κου­ϊν­σλαντ για την δημιουρ­γία του Andrew N Liveris Academy for Innovation and Leadership.

Όσον αφορά το The Hellenic Initiative ο Ελλη­νο­αυ­στρα­λός επι­χει­ρη­μα­τίας λέει:

«Ξεκί­νησα το The Hellenic Initiative μαζί με φίλους το 2012. Τότε, αυτό που μας έφερε κοντά ήταν ένα τραύμα. Το τραύμα που είχαμε δια­βά­ζο­ντας συνέ­χεια τα πρω­το­σέ­λιδα και βλέ­πο­ντας τη γη των πατε­ρά­δων μας και των μανάδων μας να την ξεγρά­φουν ως απο­τυ­χη­μένο κράτος. Το κράτος μπορεί να απέτυχε, αλλά η κοι­νω­νία άντεξε. Εργα­ζό­μα­στε τώρα με την ίδια κοι­νω­νία για να για­τρέ­ψουμε τις πληγές της και να χτί­σουμε ένα καλύ­τερο μέλλον για τις γενιές που έρχο­νται, μέσα από το έργο μας με το The Hellenic Initiative.

Τα τελευ­ταία εννιά χρόνια, εργα­στή­καμε με πολλές οργα­νώ­σεις για την ανα­κού­φιση από την κρίση ή για την οικο­νο­μική ανά­πτυξη.

Εχω συνα­ντή­σει πολλούς επι­χει­ρη­μα­τίες, φοι­τη­τές και ηγέτες μη κερ­δο­σκο­πι­κών σωμα­τείων, μέσα από τη δουλειά στο The Hellenic Initiative. Για μένα προ­σω­πικά, και πιστεύω ότι αυτό ισχύει για όλους μας, είναι ένας προ­φα­νής τρόπος να προ­σφέ­ρουμε στον τόπο των πατε­ρά­δων και των μανάδων μας. Να συν­δέ­σουμε τους Ελληνες της Δια­σπο­ράς όχι μόνο με το χωριό τους ή με τις πόλεις, αλλά με την Ελλάδα, με έναν οικου­με­νικό τρόπο. Συχνά λέω στο Δ.Σ. ότι ένα από τα πιο σημα­ντικά μας επι­τεύγ­ματα είναι να φέρουμε όλους αυτούς τους Ελληνες μαζί.

«Ολοι μαζί» είναι το μότο μας και το στη­ρί­ζουμε. Σε αυτά τα δέκα χρόνια, έχουμε ανα­πτυ­χθεί και έχουμε δει αυτό που ξεκι­νή­σαμε στις ΗΠΑ να μετα­πηδά στην Αυστρα­λία, στον Καναδά και τελευ­ταία στο Ηνωμένο Βασί­λειο. Οπως λέω συχνά, είναι μια φωνή με πολλές προ­φο­ρές. Τι φέρνει όλον αυτόν τον κόσμο κοντά; Η Ελλάδα. Ο Ελλη­νι­σμός. Αυτό που ονει­ρευό­μα­στε.

Είναι οι ιστο­ρίες από τους προ­γό­νους μας και οι εικόνες και οι γεύσεις και οι μυρω­διές που εισπνέ­ουμε όταν επι­σκε­πτό­μα­στε τον ευλο­γη­μένο αυτόν τόπο. Την ίδια στιγμή, είναι ένα όχημα για να συν­δέ­σουμε τις επό­με­νες γενιές με αυτά που αγαπάμε. Είμαι παππούς κι εγώ και βλέπω πως άνθρω­ποι διά­φο­ρων ηλικιών νιώθουν ενω­μέ­νοι γύρω από έναν σκοπό, αρκεί να αξίζει. Αυτό είναι το The Hellenic Initiative. Η προ­σπά­θειά μας να συν­δε­θούμε και να στη­ρί­ξουμε αυτούς που το χρειά­ζο­νται περισ­σό­τερο. Είμαι πολύ υπε­ρή­φα­νος που ηγούμαι αυτού του οργα­νι­σμού και που υπηρετώ στο Διοι­κη­τικό του Συμ­βού­λιο. Η Δια­σπορά είναι ένα από τα μυστικά όπλα της Ελλάδας και τώρα αρχί­ζουμε να αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε τη δύναμή της. Δεν θα καθί­σουμε με σταυ­ρω­μένα τα χέρια».

Ο Ελληνας των τριών ηπείρων

Ο Ανδρέας Λιβέρης σε κάθε ευκαι­ρία δηλώνει απε­ρί­φρα­στα ότι είναι περή­φα­νος για τις ελλη­νι­κές του ρίζες. Χαρα­κτη­ρί­ζει τον εαυτό του «Αυστραλο-αμερικανό Ελληνα».

Πατάω σε τρεις ηπεί­ρους λέει χαρα­κτη­ρι­στικά. Και συμπλη­ρώ­νει: «Μεγάλο κατόρ­θωμα για κάποιον που έχει δύο πόδια».

«Θα είμαι πάντα Ελληνας όμως. Αυτή είναι η κλη­ρο­νο­μιά μου. Και παρ’ όλο που άνθρω­ποι με ελλη­νική κατα­γωγή έχουν ενσω­μα­τω­θεί σε πολλές και δια­φο­ρε­τι­κές χώρες και κουλ­τού­ρες – με επι­τυ­χία -, μοι­ρα­ζό­μα­στε αρχές που ξεπερ­νούν τα εθνικά σύνορα», έχει δηλώσει σε παλαιό­τερη συνέ­ντευξή του.

Η αδελφή του έχει επι­στρέ­ψει και ζει στη Ρόδο, όπου και την επι­σκέ­πτε­ται συχνά, όπως και το νησί της κατα­γω­γής του, το Καστε­λό­ριζο.

Η ιστορία ενός αιώνα και τριών γενιών

Ο παππούς του πέθανε όταν ο πατέρας του ήταν μόλις 9 ετών από μια άγνωστη τότε τροπική ασθέ­νεια. Ο πατέρας του ξεκί­νησε ως ξυλουρ­γός, αλλά τον έχασε νωρίς στην εφηβική του ηλικία.

Στα 17 του χρόνια μετα­κό­μισε στο Μπρί­σμπαν, όπου ζούσε η οικο­γέ­νεια της μητέρας του.

Αν και νεαρός ο Ανδρέας Λιβέρης, ως μεγα­λύ­τε­ρος από τις δύο αδερφές του, άρχισε να δου­λεύει περι­στα­σιακά για να εξοι­κο­νο­μή­σει χρήματα.

Σπού­δασε χημικός μηχα­νι­κός με κρατική υπο­τρο­φία στο Πανε­πι­στή­μιο του Κουίν­σλαντ. Πήρε το πτυχίο του το 1975 και παρά το γεγονός ότι του προ­σφέρ­θηκε μία ακόμη υπο­τρο­φία στην Οξφόρδη, εκείνος την απέρ­ριψε ακο­λου­θώ­ντας τη συμ­βουλή του καθη­γητή Ντον Νίκλιν: «Μου σύστησε να δοκι­μάσω την “πραγ­μα­τική ζωή” δηλώνει. «Είχε δίκιο. Ηταν ένας από τους λίγους ανθρώ­πους στη ζωή μου στους οποίους στρά­φηκα για συμ­βου­λές» συμπλη­ρώ­νει.

Η πρώτη του δουλειά ήταν το 1976 στην εται­ρεία που σήμερα ηγείται. Θυμάται ο ίδιος: «Πέρασα από πολλές συνε­ντεύ­ξεις. Ημουν απλά ένας νεαρός φοι­τη­τής και εκείνοι μου μιλού­σαν για το πόσο σημα­ντικό ήταν να προ­σελ­κύ­σουν νέους με υψηλές δυνα­τό­τη­τες και να τους δώσουν ευκαι­ρίες σε μικρή ηλικία».

Εζησε πολλά χρόνια στην Ασία. Στην Ταϊ­λάνδη, ως επι­κε­φα­λής επέ­βλεψε τη δημιουρ­γία της Siam Cement-Dow Group, της μεγα­λύ­τε­ρης κοι­νο­πρα­ξίας της εται­ρείας στην Ασία.

Σε ηλικία 22 ετών δούλευε στο μεγάλο ασια­τικό χωνευ­τήρι του Χονγκ Κονγκ.

«Εκεί έμαθα τη σημασία τού να αντι­λαμ­βά­νε­σαι τις δια­φο­ρε­τι­κές κουλ­τού­ρες και να συνερ­γά­ζε­σαι με την καθεμιά» εξηγεί. Και συμπλη­ρώ­νει: «Στη Δύση το επι­χει­ρείν εξε­λίσ­σε­ται ως επί το πλεί­στον με τρία βασικά κρι­τή­ρια: το νομικό πλαίσιο, τη λογική ή την επι­χει­ρη­μα­τική πρόταση και τη σχέση. Στην Ασία ωστόσο αυτή η σειρά αντι­στρέ­φε­ται και η σχέση γίνεται το πρώ­τι­στο κρι­τή­ριο».

Πάνω απ’ όλα η οικο­γέ­νεια

Οπως δηλώνει ο ίδιος, το μεγα­λύ­τερο πάθος και η βασική του προ­τε­ραιό­τητα είναι η οικο­γέ­νειά του, η σύζυγός του Πόλα και τα τρία του παιδιά, Νικόλας, Αλε­ξάν­δρα και Αντώνης.

Πηγή: neoskosmos.com