Τα αυτονόητα

Σε ένα πα­ρά­ξε­νο γύ­ρι­σμα της τύχης, πολλά τέ­θη­καν σε δο­κι­μα­σία και πολύ γρή­γο­ρα, είτε λόγω της θε­ο­μη­νί­ας στην Χαλ­κι­δι­κή, είτε λόγω του σει­σμού της Πα­ρα­σκευ­ής στην Αθήνα. Με την αντί­δρα­ση της κρα­τι­κής μη­χα­νής στον προ­χθε­σι­νό σει­σμό της Αθή­νας, μπό­ρε­σε να δοθεί ο τόνος μιας ψύ­χραι­μης αντι­με­τώ­πι­σης, αλλά και γρή­γο­ρης επί­ση­μης ενη­μέ­ρω­σης κάτι που είναι και το πιο ση­μα­ντι­κό σε τέ­τοιες πε­ρι­πτώ­σεις, προ­κει­μέ­νου να απο­φευ­χθεί το μπέρ­δε­μα με ότι του φανεί του κάθε Λω­λο­στε­φα­νή των ΜΜΕ που δεν ωχριούν  μπρο­στά στα νού­με­ρα τη­λε­θέ­α­σης. Ας μην ξε­χνά­με ότι πολύ πέρα από τα όποια κυ­βερ­νη­τι­κά προ­γράμ­μα­τα, το αί­σθη­μα ασφά­λειας των πο­λι­τών εξαρ­τά­ται από το βαθμό στον οποίο νιώ­θουν ότι το κρά­τος μπο­ρεί να στα­θεί το ύψος του «πυ­ρή­να» του ρόλου του που είναι ακρι­βώς η ασφά­λεια των πο­λι­τών απέ­να­ντι σε κιν­δύ­νους. Πα­ρέν­θε­ση:  Οι υπερ­βο­λές αχρεί­α­στες. Αυτό το «με εντο­λή του πρω­θυ­πουρ­γού» που λένε κά­ποιοι υπουρ­γοί συ­νέ­χεια τι ακρι­βώς ση­μαί­νει; Πως αν δεν έδινε εντο­λή ο Πρω­θυ­πουρ­γός, ο υπουρ­γός ή οι αρ­μό­διοι δεν θα έκα­ναν την δου­λειά τους. Κλεί­νει η πα­ρέν­θε­ση. Τα πράγ­μα­τα δού­λε­ψαν. Δεν είναι για συγ­χα­ρη­τή­ρια, απλώς το να δου­λεύ­ουν τα πράγ­μα­τα κα­νο­νι­κά και κατά τα αυ­το­νό­η­τα, δεν είναι και πολύ συ­νη­θι­σμέ­νο πολλά χρό­νια τώρα.