Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια

«(…) Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανε­ρώ­νε­ται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτια­σί­δωτο και τρο­μα­κτικά αληθινό. Πρέπει να το κοι­τά­ξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτή­σουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνω­ρί­ζει. Γυρνάμε απότομα, για να αντι­κρί­σουμε μια τρύπα στον καθρέ­φτη. Πού απου­σιά­ζει το πρόσωπό μας; Το ξεχά­σαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκα­τα­λε­λειμ­μένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλύν­θι­νων ερει­πίων, στους τάφους αγράμ­μα­των, ακα­τέρ­γα­στα σοφών παπ­πού­δων. Εκεί αφήσαμε θαμ­μέ­νες τις αλη­θι­νές καλη­μέ­ρες, τη συγκί­νηση των στίχων, την αλλη­λεγ­γύη των ανθρώ­πων κι ότι πολύ­τιμο δεν μετριέ­ται σε χρήμα. Έκτοτε, προ­χω­ρή­σαμε στον «σύγ­χρονο κόσμο» απρό­σω­ποι, γυμνοί, παλεύ­ο­ντας να κρα­τή­σουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκο­λες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει. Τα καλύ­τερα παιδιά μας τα που­λή­σαμε. Τα αφήσαμε να σπα­τα­λούν τη ζωή τους σε λογι­στικά βιβλία, σε γραφεία εται­ρειών, σε άψυχους λογα­ρια­σμούς. Τα κάναμε σκλά­βους με τίτλους διευ­θυ­ντι­κού στε­λέ­χους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπου­δά­σαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέ­φτο­νται χρήματα, να υπη­ρε­τούν χρήματα, να ονει­ρεύ­ο­νται χρήματα, να παντρεύ­ο­νται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπται­στα τα χει­ρό­τερα Αγγλικά (αυτά της δου­λειάς) και άθλια τα καλύ­τερα Ελλη­νικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρα­τη­θούν; Αντι­κα­τα­στή­σαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυ­λά­δικο. Τον έρωτα με το στρι­πτι­ζά­δικο. Τα ανα­γκαία για την επι­βί­ωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύ­θερο χρόνο με την υπε­ρω­ρία. Κάναμε το παι­γνίδι των παιδιών υπερ­πα­ρα­γωγή, σε πάρτι γενε­θλίων κατά παραγ­γε­λία. Ξεχά­σαμε ποια είναι τα βασικά συστα­τικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοι­νω­νίας, αντι­κα­θι­στώ­ντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο δια­φη­μι­στής, η τηλε­ό­ραση ή το περιο­δικό να γίνουμε. Κατα­ντή­σαμε οπαδοί ομάδων, φανα­τι­κοί, με μαχαί­ρια και μίσος.(…)» Αλκί­νοος Ιωαν­νί­δης