Μηνυτήρια αναφορά κατά της πρώην γ.γ. της Αποκεντρωμένης Διοίκησης

Μηνυ­τή­ρια αναφορά με την οποία ζητεί­ται η άσκηση ποι­νι­κής δίωξης για παρά­βαση καθή­κο­ντος σε βάρος της νεο­ε­κλε­γεί­σας περι­φε­ρειάρχη Βορείου Αιγαίου και πρώην γραμ­μα­τέως της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου κ Χρι­στιά­νας Καλο­γή­ρου, υπέβαλε την Παρα­σκευή, ενώπιον του Εισαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, συντα­ξιού­χος αστυ­νο­μι­κός.

Με την ίδια αναφορά, που κοι­νο­ποιεί­ται στον Εισαγ­γε­λέα του Αρείου Πάγου και τον Επι­θε­ω­ρητή Δημό­σιας Διοί­κη­σης, ο μηνυτής στρέ­φε­ται και κατά παντός αρμο­δίου υπαλ­λή­λου της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Νοτίου Αιγαίου, αρμο­δίου, σύμφωνα με τον νόμο 3852/2010, για την άσκηση των καθη­κό­ντων του ελεγ­κτού νομι­μό­τη­τας καθώς και κατά οποιου­δή­ποτε συνερ­γού ή συναυ­τουρ­γού τους.

Σύμφωνα με την αναφορά την 20η Δεκεμ­βρίου 2012 ο μηνυτής υπέβαλε ενώπιον του Εισαγ­γε­λέα μηνυ­τή­ρια αναφορά του κατά παντός υπευ­θύ­νου με αίτημα ν’ ασκηθεί ποινική δίωξη και να επι­βλη­θεί η κατά νόμο προ­βλε­πο­μένη τιμωρία – ποινή σε βάρος παντός υπευ­θύ­νου, για το αδίκημα της ψευδούς κατα­μή­νυ­σης, κατά­χρη­σης εξου­σίας και παρά­βα­σης καθή­κο­ντος ή για οποιο­δή­ποτε άλλο αδίκημα προ­κύ­πτει ότι διε­πρά­χθη σε βάρος του.

Συγκε­κρι­μένα, όπως υπο­στη­ρί­ζει στην μηνυ­τή­ρια αναφορά του, υπάλ­λη­λοι της Διεύ­θυν­σης Δασών Δωδε­κα­νή­σου, οι οποίοι εξαρχής τηρού­σαν και εξα­κο­λου­θούν να τηρούν μία άκρως μερο­λη­πτική και εχθρική στάση απέ­να­ντί του και προ­φα­νέ­στατα υπέρ του ιδιο­κτήτη όμορης ακι­νή­του του κτη­μα­το­με­ρί­δας, ουδόλως έλαβαν υπόψιν ισχυ­ρι­σμούς του και δεν διε­νήρ­γη­σαν ως όφειλαν τον απαι­τού­μενο έλεγχο, προ­βαί­νο­ντας στην υποβολή μηνύ­σεως ενα­ντίον του, αιτού­με­νοι την άσκηση ποι­νι­κής δίωξης ενα­ντίον του για παρά­νομη εκχέρ­σωση και κατά­ληψη Δημο­σίου δάσους και για εκχέρ­σωση ιδιω­τι­κού δάσους και ιδιω­τι­κής δασικής έκτασης.

Περαι­τέρω, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, κατη­γο­ρή­θηκε αδίκως ότι τάχα προέβη στην παρά­νομη εκχέρ­σωση και κατά­ληψη Δημο­σίου δάσους και για εκχέρ­σωση ιδιω­τι­κού δάσους και ιδιω­τι­κής δασικής έκτασης.

Η Διεύ­θυνση Δασών Δωδε­κα­νή­σου, κατόπιν θέσεως της υπο­βλη­θεί­σης σε βάρος του μήνυσης στο αρχείο, με την από 06-02-2012 αναφορά της, ομο­λο­γεί πλέον ευθέως ότι εσφαλ­μένα μηνύ­θηκε για παρά­νομη εκχέρ­σωση και μερίδας ιδιο­κτη­σίας του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου!

Εν συνε­χεία, διε­νερ­γή­θηκε προ­κα­ταρ­κτική έρευνα της Γενικής Διεύ­θυν­σης Δασών και Αγρο­τι­κών Υπο­θέ­σεων της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου. Πλην όμως, οι διε­νερ­γή­σα­ντες τούτη, παρα­συ­ρό­με­νοι, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, προ­δή­λως από τη Διεύ­θυνση Δασών Δωδε­κα­νή­σου, παντε­λώς αβάσιμα και χωρίς καμία περί τούτου τεκ­μη­ρί­ωση και από­δειξη, επα­νήλ­θαν εκ νέου με ψευδείς σαφείς κατη­γο­ρίες ότι δήθεν προ­κύ­πτει πως εκείνος «κατέ­στρεψε» μερίδα, ιδιο­κτη­σίας του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου.

Μεταξύ άλλων ισχυ­ρί­ζε­ται ότι οι επεμ­βά­σεις που έλαβαν χώρα επί της συγκε­κρι­μέ­νης κτη­μα­το­με­ρί­δας τοπο­θε­τού­νται χρονικά προ­γε­νέ­στερα της αγοράς από μέρους του όμορης αυτής κτη­μα­το­με­ρί­δας.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι τα στοι­χεία (αερο­φω­το­γρα­φίες και αντί­στοι­χες φωτο­ερ­μη­νείες) που έλαβαν υπόψιν τους τα μέλη της εν λόγω Επι­τρο­πής που διε­ξή­γαγε την επίμαχη έκθεση – έρευνα, η οποία δήθεν απο­τε­λεί κατα­πέλτη για εκείνον και τον κατα­δει­κνύει ως τον «κατα­πα­τητή» και «κατα­στρο­φέα» της περιο­χής, απο­τε­λούν κακά ανάτυπα που ακόμη και αν ήθελε υπο­τε­θεί ότι δεν παρα­ποι­ή­θη­καν σκο­πί­μως, δεν μπορούν σε καμία περί­πτωση να οδη­γή­σουν στην εξαγωγή ασφαλών συμπε­ρα­σμά­των για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα.

Ως εκ τούτου, κατόπιν υπο­βο­λής της μηνυ­τή­ριας ανα­φο­ράς του ασκή­θηκε ποινική δίωξη κατά παντός υπευ­θύ­νου για την τέλεση του αδι­κή­μα­τος της ψευδούς σε βάρος του κατα­μή­νυ­σης και της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος. Ειδι­κό­τερα, δια­πι­στώ­θηκε ότι η διε­νερ­γή­σασα την ως άνω προ­κα­ταρ­κτική έρευνα της Γενικής Διεύ­θυν­σης Δασών και Αγρο­τι­κών Υπο­θέ­σεων της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου Επι­τροπή δεν τον κάλεσε καν να προ­βά­λει τους ισχυ­ρι­σμούς του ή να δώσει έστω εξη­γή­σεις για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα και για τις πράξεις που του απο­δί­δουν, ενώ αντί­θετα μάλιστα εγγρά­φως δίδει σαφή εντολή να μη λάβει αντί­γραφα αυτής και αφε­τέ­ρου κατέστη σαφές ότι η εν λόγω έκθεση ουδόλως ανα­φέ­ρει τυχόν μαρ­τυ­ρι­κές κατα­θέ­σεις στις οποίες μπορεί να βασί­σθηκε, αλλά με γενικές, αόρι­στες και άκρως παρα­πλα­νη­τι­κές θεωρίες και ισχυ­ρι­σμούς και βασι­σμένη σε «θολά» κακά ανάτυπα των συνημ­μέ­νων σε αυτήν κρι­σί­μων αερο­φω­το­γρα­φιών και παρα­ποι­η­μένα στοι­χεία, τα οποία αν μη τι άλλο δεν μπορούν να οδη­γή­σουν σε ασφαλή συμπε­ρά­σματα, κατέ­ληξε στο συμπέ­ρα­σμα ότι δεν προ­έ­κυψε γενικά πως τα όργανα της Διεύ­θυν­σης Δασών Δωδε­κα­νή­σου υπέ­πε­σαν σε παρα­λεί­ψεις ή υπερ­βά­σεις που συνι­στούν πέραν των ποι­νι­κών αδι­κη­μά­των και πει­θαρ­χικά παρα­πτώ­ματα.

Ο συντα­ξιού­χος αστυ­νο­μι­κός απέ­στειλε, όπως τονίζει, την 18η Φεβρουα­ρίου 2013 επι­στολή στην κ. Καλο­γή­ρου με την οποία ζητούσε να λάβει γνώση των ενερ­γειών στις οποίες προέβη όσον αφορά τα όσα καταγ­γέλ­λει ότι έλαβαν χώρα σε βάρος του, ζητώ­ντας επίσης να τηρη­θούν οι προ­βλε­πό­με­νες νόμιμες δια­δι­κα­σίες σε βάρος των υπευ­θύ­νων υφι­στα­μέ­νων υπαλ­λή­λων της.

Μετά δε από αλλε­πάλ­λη­λες και επί­μο­νες τηλε­φω­νι­κές του οχλή­σεις προς την Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση Αιγαίου και την επίμονη άρνηση από μέρους των υπαλ­λή­λων της περί παρα­λα­βής της εν λόγω μηνυ­τή­ριας ανα­φο­ράς του, έλαβε την 24η Ιουλίου 2013 απα­ντη­τικό έγγραφο του Γενικού Διευ­θυ­ντή της Γενικής Διεύ­θυν­σης Δασών και Αγρο­τι­κών Υπο­θέ­σεων της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου, ο οποίος σημειω­τέον προ­ΐ­στατο ως Πρό­ε­δρος της έκθεσης προ­κα­ταρ­κτι­κής έρευνας, βάσει του οποίου του κατέστη γνωστό ότι της υπο­θέ­σεώς του έχει επι­λη­φθεί ο Γενικός Επι­θε­ω­ρη­τής Δημο­σίας Διοί­κη­σης, με το υπ’ αριθ. 9447/539 (χωρίς ημε­ρο­μη­νία) έγγραφό τους, το οποίο τάχα, όπως τονίζει, εκ παρα­δρο­μής δεν του κοι­νο­ποί­η­σαν!

Υπο­στη­ρί­ζει μάλιστα ότι ιδιαί­τερη εντύ­πωση προ­κα­λεί το γεγονός ότι ενώ ο αριθμός πρω­το­κόλ­λου (9447/539) του συγκε­κρι­μέ­νου εγγρά­φου προς τον Γενικό Επι­θε­ω­ρητή Δημο­σίας Διοί­κη­σης, είναι προ­δή­λως μετα­γε­νέ­στε­ρος του αριθμού πρω­το­κόλ­λου της εν λόγω απα­ντή­σεως (9447/537//24-07-2013), η ημε­ρο­μη­νία που αυτό φέρει (20-02-2013) είναι προ­γε­νέ­στερη του απα­ντη­τι­κού προς εκείνον εγγρά­φου (24-07-2013)!

Τέλος, στο ως άνω απα­ντη­τικό έγγραφο της Γενικής Διεύ­θυν­σης Δασών και Αγρο­τι­κών Υπο­θέ­σεων Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου, ανα­φέ­ρε­ται κατη­γο­ρη­μα­τικά ότι το ζήτημά του δεν μπορεί να επι­λυ­θεί διοι­κη­τικά, καθώς έχουν δήθεν εξα­ντλη­θεί από μέρους τους ιεραρ­χικά όλες οι δυνα­τό­τη­τες ελέγχου και ανα­μέ­νε­ται ν’ απο­φαν­θεί η Δικαιο­σύνη.

Πλην όμως, η ως άνω Γενικής Διεύ­θυν­σης Δασών και Αγρο­τι­κών Υπο­θέ­σεων Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου γνώριζε ή αν μη τι άλλο όφειλε να γνω­ρί­ζει κατά τη σύνταξη και κοι­νο­ποί­ηση του ως άνω εγγρά­φου, ότι εφόσον βάσει της μηνυ­τή­ριας ανα­φο­ράς του ασκή­θη­καν οι προ­α­να­φε­ρό­με­νες ποι­νι­κές διώξεις, για τις οποίες αναμ­φι­σβή­τητα είχε ήδη ενη­με­ρω­θεί, θα έπρεπε να ενερ­γο­ποι­η­θεί ο αντί­στοι­χος προ­βλε­πό­με­νος έλεγχος και δια­δι­κα­σία και να τεθούν οι διω­κό­με­νοι ποινικά υπάλ­λη­λοι σε κατά­σταση αργίας, όπερ ουδέ­ποτε έλαβε χώρα.

Εν προ­κει­μένω, καίτοι έχει ασκηθεί ποινική μάλιστα δίωξη κατά των υπευ­θύ­νων – αρμο­δίων υπαλ­λή­λων της Διεύ­θυν­σης Δασών Δωδε­κα­νή­σου, καθώς και κατά κάθε άλλου συναυ­τουρ­γού ή ηθικού αυτουρ­γού ή συμ­με­τό­χου τους, ουδόλως έχει θιγεί η υπη­ρε­σιακή τους κατά­σταση.

Τονίζει ότι καίτοι έχει παρέλ­θει χρονικό διά­στημα μεγα­λύ­τερο του ενός έτους από της υπο­βο­λής της από 18-02-2013 αιτή­σεώς του στην Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση Αιγαίου, η οποία εκπρο­σω­πείτο από την Γενική Γραμ­μα­τέα της, ουδεμία ενέρ­γεια έχει γίνει από τους αρμο­δί­ους για την εφαρ­μογή των δια­τά­ξεων του υπαλ­λη­λι­κού κώδικα, αλλ’ αντί­θετα μάλιστα, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, στην προ­σπά­θεια συγκά­λυ­ψης σοβαρών σφαλ­μά­των και παρα­λεί­ψεων, παρα­βιά­σθη­καν κατά­φωρα οι δια­τά­ξεις του άρθρου 259 Π.Κ..