Στα αζήτητα

Ούτε κου­βέ­ντα στα τηλε­ο­πτικά πάνελ, στο δημόσιο διάλογο, για τα νέα μέτρα που αφορούν  την Παιδεία, ένα από τα πλέον σοβαρά θέματα. Ο διά­λο­γος αρκεί­ται στο σκάν­δαλο Novartis, στον Πετσίτη ή στην επί­σκεψη Κου­ρου­μπλή στον Αμβρό­σιο. Δια­βά­ζο­ντας ένα από τα πολλά άρθρα που έχει γράψει για το θέμα αυτό ο κ Μπα­μπι­νιώ­της, κρατώ από το τελευ­ταίο, ένα από τα 10 ερω­τή­ματα -το κυριότερο-που απευ­θύ­νει στον υπουργό Παι­δείας για τις «μεταρ­ρυθ­μί­σεις» του: «Πρώτο και καίριο ερώτημα:  Γιατί, υπουργέ, στο «παρά πέντε», στο τέλος σχεδόν μιας ολό­κλη­ρης τετρα­ε­τούς  δια­κυ­βέρ­νη­σης τής χώρας από το κόμμα σου, σε μια μετα­βα­τική περίοδο, όπως είναι η προ­ε­κλο­γική περί­ο­δος, εξαγ­γέλ­λεις μέτρα και μετα­θέ­τεις τις ευθύνες σου, φορ­τώ­νο­ντας πιθα­νό­τατα σε μιαν άλλη κυβέρ­νηση και σε έναν άλλο υπουργό τις δικές σου (κομ­μα­τι­κές εν πολλοίς) ιδέες και απόψεις για τη δομή τού Λυκείου και τις Εισα­γω­γι­κές εξε­τά­σεις, ένα μεί­ζο­νος δηλ. σημα­σίας θέμα που «καίει» χιλιά­δες οικο­γε­νειών; Θέλεις κάποιοι άλλοι να τις δια­χει­ρι­στούν και να επω­μι­σθούν τα προ­βλή­ματα από τις αδυ­να­μίες, τα αστο­χή­ματα και τις αντι­φά­σεις τής δικής σου όψιμης εκπαι­δευ­τι­κής έμπνευ­σης, που κανο­νικά  θα έπρεπε να είχες εφαρ­μό­σει από τον δεύτερο χρόνο τής θητείας σου; Μήπως υπο­κρύ­πτε­ται  εδώ κάποια μορφή σατα­νι­κής τιμω­ρίας των επερ­χο­μέ­νων; Και θα υιο­θε­τή­σει, νομί­ζεις, μια νέα κυβέρ­νηση μέτρα που ο ίδιος δεν τόλ­μη­σες να εφαρ­μό­σεις στην πράξη;»