Η ευαισθησία των Ροδιτών, χαστούκι στους σεσημασμένους δημαγωγούς

Αυτό που ζει τα τε­λευ­ταία χρό­νια η Ελ­λά­δα με την εισ­ροή προ­σφύ­γων και με­τα­να­στών είναι κάτι που την ξε­περ­νά.

Χωρίς υπο­δο­μές υπο­δο­χής και φι­λο­ξε­νί­ας, σε επώ­δυ­νη οι­κο­νο­μι­κή κρίση διαρ­κεί­ας, με τις εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κές εστί­ες στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή ανοι­χτές και την ένοχη Ευ­ρώ­πη βο­λι­κά αμέ­ρι­μνη, κα­λεί­ται να ση­κώ­σει σχε­δόν μόνη της το βάρος.

Και έρ­χε­ται η τε­λευ­ταία εβδο­μά­δα, να γε­μί­σει τη Με­σό­γειο με άψυχα κορ­μιά που έφτα­σαν μέχρι τον Ζέ­φυ­ρο.

Κι ενώ όλοι πλέον σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ευ­ρώ­πης, ανα­γνω­ρί­ζουν και ομο­λο­γούν τις τε­ρά­στιες ευ­θύ­νες της Ευ­ρω­παϊ­κής ΄Ε­νω­σης, την αδυ­να­μία χωρών να δια­χει­ρι­σθούν το με­τα­να­στευ­τι­κό, όπως η Ιτα­λία- πόσο μάλ­λον η μικρή Ελ­λά­δα με τα χίλια προ­βλή­μα­τα- αυτή λοι­πόν την στιγ­μή, έστω αυτής της στοι­χειώ­δους και αρ­γο­πο­ρη­μέ­νης κι­νη­το­ποί­η­σης, κά­ποιοι δικοί μας πα­ρα­λη­ρούν, σπέρ­νο­ντας δι­χό­νοια σε εμάς και μίσος για τους με­τα­νά­στες.

Την ίδια στιγ­μή που οι φω­το­γρα­φί­ες από την τρα­γω­δία στη Ρόδο κά­νουν τον γύρο του κό­σμου και έρ­χο­νται οι φωνές όλων μας, να προ­στε­θούν στην αγω­νία των πο­λι­τών του κό­σμου.

Λίγο τους εν­δια­φέ­ρει εάν εν τω με­τα­ξύ ξε­πλέ­νε­ται η κάθε Χρυσή Αυγή, πέ­φτει κι άλλο η αξία της αν­θρώ­πι­νης ζωής, της αλ­λη­λεγ­γύ­ης, του πο­λι­τι­σμού.

Το δυ­στύ­χη­μα για την ενω­μέ­νη αντι­πο­λί­τευ­ση, είναι ότι το πράγ­μα­τι μέγα ζή­τη­μα των φο­νι­κών αδιά­κο­πων πο­λέ­μων, των κοι­νω­νι­κών κα­τα­στρο­φών, της φτώ­χειας και των εξ αυτών προ­σφυ­γι­κών και με­τα­να­στευ­τι­κών ροών δεν προ­σφέ­ρε­ται για κομ­μα­τι­κή μι­κρο­πο­λι­τι­κή …εθνι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση.

Είναι πολύ σο­βα­ρό θέμα για να το αφή­σου­με στους σε­ση­μα­σμέ­νους υπο­κρι­τές και τους δη­μα­γω­γούς. Στην Ελ­λά­δα πι­στεύω ότι πλέον, μετά από πέντε χρό­νια εγκλη­μά­των, το κου­τό­χορ­το της δι­χό­νοιας και της ξε­νο­φο­βί­ας δεν που­λά­ει πια.

Τρανή από­δει­ξη σ’ αυ­τούς που σκού­ζουν μέσα από άθλια δελ­τία τύπου σε μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης και σε κα­νά­λια, η συ­γκι­νη­τι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση των Ρο­δι­τών χθες.

Δεν υπάρ­χει αθη­ναϊ­κό ΜΜΕ, αλλά και ο τύπος στο εξω­τε­ρι­κό που να μην γρά­ψει ή να μην πει την συ­γκί­νη­ση που ένιω­σαν όλοι όσοι είδαν τις σκη­νές που ξε­τυ­λί­χθη­καν χθες στον Ζέ­φυ­ρο.

Να μην «πα­γώ­σουν» την ει­κό­να του βί­ντεο, στην ει­κό­να μιας ηλι­κιω­μέ­νης κυ­ρί­ας που με λυγ­μούς πα­ρα­κα­λού­σε τους δια­σώ­στες να κά­νουν γρή­γο­ρα. Να μην γρά­ψουν και να μην ανα­φέ­ρουν την μαρ­τυ­ρία του κ. Σα­μα­ρά Προ­έ­δρου της Ενω­σης Προ­σω­πι­κού Λι­με­νι­κού Σώ­μα­τος Δω­δε­κα­νή­σου o οποί­ος πε­ρι­γρά­φει την βο­ή­θεια των απλών πο­λι­τών στη διά­σω­ση λέ­γο­ντας « εάν πο­λί­τες δεν έπε­φταν μαζί με λι­με­νι­κούς στη θά­λασ­σα θα εί­χα­με πε­ρισ­σό­τε­ρα θύ­μα­τα» και να ανα­φέ­ρει πως πέρα από τη βο­ή­θεια κατά το στά­διο της διά­σω­σης δρα­στη­ριο­ποι­ή­θη­καν στη συ­νέ­χεια για την προ­σφο­ρά φα­γη­τού και ρού­χων. «Σε λίγο δεν θα έχου­με πού να τα βά­λου­με», έλεγε για την αθρόα προ­σέ­λευ­ση πο­λι­τών, γι’αυτή την αλυ­σί­δα αλ­λη­λεγ­γύ­ης.

Στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης υπήρ­ξε μια πρω­τό­γνω­ρη και ορ­γα­νω­μέ­νη κι­νη­το­ποί­η­ση, προ­κει­μέ­νου να υπάρ­χουν χρή­σι­μες και στο­χευ­μέ­νες προ­σφο­ρές, όπως για πα­ρά­δειγ­μα γάλα και πά­μπερς για τα παι­δά­κια. Αυτή η κι­νη­το­ποί­η­ση των συ­μπο­λι­τών μας, ήταν η κα­λύ­τε­ρη απά­ντη­ση, το ηχη­ρό­τε­ρο χα­στού­κι στην χυ­δαιό­τη­τα όλων αυτών.

Υ. Γ. Επί­σης, το θέμα είναι πολύ σο­βα­ρό για να αφε­θεί και σε σε­ση­μα­σμέ­νους δη­μα­γω­γούς που φω­το­γρα­φί­ζο­νται κρα­τώ­ντας κου­βέρ­τες…