ΟΤΑ: Μπορούν να διαθέσουν κρατική χρηματοδότηση για άλλους σκοπούς από τους προβλεπόμενους – Δικαστική απόφαση

Το ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο δεν μπο­ρεί να στρα­φεί κατά των δήμων ζη­τώ­ντας απο­ζη­μί­ω­ση, σε πε­ρί­πτω­ση κατά την οποία οι ΟΤΑ δια­θέ­σουν κρα­τι­κή χρη­μα­το­δό­τη­ση που έλα­βαν για άλ­λους σκο­πούς από αυ­τούς που χο­ρη­γή­θη­κε, σύμ­φω­να με από­φα­ση της Ολο­μέ­λειας του Ελεγ­κτι­κού Συ­νε­δρί­ου (ΕΣ).

Ει­δι­κό­τε­ρα, σύμ­φω­να με το ΕΣ, το Σύ­νταγ­μα και η νο­μο­θε­σία δεν πα­ρέ­χουν τη δυ­να­τό­τη­τα στο Δη­μό­σιο να στρα­φεί κατά δήμου, ενώ πα­ράλ­λη­λα επι­ση­μαί­νει ότι το ανώ­τα­το δη­μο­σιο­νο­μι­κό δι­κα­στή­ριο, με τον κα­θιε­ρω­μέ­νο έλεγ­χο που πραγ­μα­το­ποιεί, εκ­δί­δει σε βάρος του δήμου κα­τα­λο­γι­στι­κές πρά­ξεις ανά­λο­γου ύψους με το ποσό της χρη­μα­το­δό­τη­σης, που δια­τέ­θη­κε για άλ­λους σκο­πούς και όχι για αυ­τούς που δό­θη­κε.

Ανα­λυ­τι­κό­τε­ρα, δήμος χρη­μα­το­δο­τή­θη­κε από το Δη­μό­σιο με το ποσό των 279.428 ευρώ, προ­κει­μέ­νου να προ­βεί στην επι­σκευή υφι­στά­με­νου κτι­ρί­ου, καθώς και στην κα­τα­σκευή νέου κτι­ρί­ου (σε δη­μο­τι­κό ακί­νη­το) για να στε­γα­σθεί το Τμήμα Συ­νο­ρια­κής Φύ­λα­ξης και Δί­ω­ξης πα­ρά­τυ­πων με­τα­να­στών της Ελ­λη­νι­κής Αστυ­νο­μί­ας. Όμως, ο δήμος διέ­θε­σε το επί­μα­χο ποσό για άλ­λους σκο­πούς και όχι για την κα­τα­σκευή του κτι­ρί­ου του Τμή­μα­τος Συ­νο­ρια­κής Φύ­λα­ξης και Δί­ω­ξης.

Κα­τό­πιν αυτού, το Δη­μό­σιο στρά­φη­κε κατά του δήμου και ζη­τού­σε να υπο­χρε­ω­θεί να του κα­τα­βά­λει, σύμ­φω­να με τα άρθρα 105 και 106 του Ει­σα­γω­γι­κού Νόμου του Αστι­κού Κώ­δι­κα (Εισ­ΝΑΚ), νο­μι­μο­τό­κως, το ποσό των 279.428 ευρώ, για την απο­κα­τά­στα­ση ισό­πο­σης ζη­μί­ας την οποία υπέ­στη από πα­ρά­νο­μες πρά­ξεις και πα­ρα­λεί­ψεις των ορ­γά­νων του δήμου.

Τμήμα του ΕΣ έκανε δεκτή την αγωγή του Δη­μο­σί­ου, αλλά ο δήμος άσκη­σε αναί­ρε­ση και η υπό­θε­ση οδη­γή­θη­κε στην Ολο­μέ­λεια του Ανω­τά­του Ακυ­ρω­τι­κού Δι­κα­στη­ρί­ου (ΣτΕ), η οποία έκανε δεκτή την αναί­ρε­ση του δήμου.

Η Ολο­μέ­λεια του ΕΣ (πρό­ε­δρος ο Ιω­άν­νης Σαρ­μάς και γε­νι­κός επί­τρο­πος επι­κρα­τεί­ας ο Μι­χα­ήλ Ζυμής), με την υπ΄ αριθμ. 201/2021 από­φα­σή της, έκρι­νε ότι «αν και, πράγ­μα­τι, το γράμ­μα της διά­τα­ξης του άρ­θρου 106 του Ει­σα­γω­γι­κού Νόμου του Αστι­κού Κώ­δι­κα δεν απο­κλεί­ει τη δυ­να­τό­τη­τα του Δη­μο­σί­ου να στρα­φεί κατά Δήμου για πα­ρά­νο­μες ενέρ­γειες αυτού που ζη­μί­ω­σαν το Δη­μό­σιο, εν τού­τοις δεν επι­τρέ­πει να απο­δο­θεί ότι με τα άρθρα 105 και 106 του Εισ­ΝΑΚ ρυθ­μί­ζο­νται και οι σχέ­σεις απο­ζη­μιω­τι­κής ευ­θύ­νης με­τα­ξύ φο­ρέ­ων δη­μό­σιας εξου­σί­ας». Και συ­νε­χί­ζει το ΕΣ: «Πε­ραι­τέ­ρω, η ανά­λο­γη εφαρ­μο­γή της διά­τα­ξης αυτής και στις σχέ­σεις με­τα­ξύ φο­ρέ­ων δη­μό­σιας εξου­σί­ας δεν είναι επι­τρε­πτή δε­δο­μέ­νου ότι, κατά πάγια πα­ρά­δο­ση του ελ­λη­νι­κού συ­νταγ­μα­τι­κού και διοι­κη­τι­κού δι­καί­ου, οι σχέ­σεις δη­μο­σί­ου δι­καί­ου υπά­γο­νται σε ιδιαί­τε­ρο κα­θε­στώς, διε­πό­με­νο από ει­δι­κό­τε­ρες γε­νι­κές αρχές και νο­μο­θε­σία, τέ­τοια δε σχέση εμ­φα­νί­ζε­ται ιδια­ζό­ντως και στην κρι­νό­με­νη πε­ρί­πτω­ση, όπου ένας φο­ρέ­ας δη­μό­σιας εξου­σί­ας, το Δη­μό­σιο, στρέ­φε­ται κατ’ άλλου, του Δήμου, επι­κα­λού­με­νος πα­ρα­βί­α­ση από τον εν λόγω Δήμο, δη­μο­σί­ου δι­καί­ου υπο­χρέ­ω­σης αυτού».

Κατά συ­νέ­πεια, ανα­φέ­ρει η Ολο­μέ­λεια του ΕΣ «δεν υφί­στα­ται ταυ­τό­τη­τα του νο­μι­κού λόγου, που, κατά γε­νι­κή ερ­μη­νευ­τι­κή αρχή, θα επέ­τρε­πε την ανα­λο­γι­κή εφαρ­μο­γή των εν λόγω δια­τά­ξε­ων», αλλά πα­ράλ­λη­λα, «δεν είναι επι­τρε­πτή και για τον πρό­σθε­το λόγο ότι η τα­κτο­ποί­η­ση δη­μό­σιου λο­γα­ρια­σμού, στον οποίο εντο­πί­σθη­κε έλ­λειμ­μα, ρυθ­μί­ζε­ται κατά πάγια νο­μο­θε­τι­κή πρα­κτι­κή μέσω της έκ­δο­σης ευ­θέ­ως και μο­νο­με­ρώς κα­τα­λο­γι­στι­κής από­φα­σης (σ.σ.: από το ΕΣ) εις βάρος του υπεύ­θυ­νου υπο­λό­γου» και κα­τέ­λη­ξε ότι η αγωγή του Δη­μο­σί­ου ασκή­θη­κε απα­ρα­δέ­κτως.

Πηγή: in.gr