Στις 9 Μαΐου η συζήτηση του ΔΗΦΟΔΩ ενώπιον του Σ.τ.Ε.

Για την 9η Μαΐου 2014 προσ­διο­ρί­στηκε χθες από το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας η συζή­τηση, ενώπιον της Ολο­μέ­λειας των Δικα­στών, του μεί­ζο­νος θέματος της συνταγ­μα­τι­κό­τη­τας του Δημο­τι­κού Φόρου.

Όπως απε­κά­λυψε η “δημο­κρα­τική”, το ανώτατο ακυ­ρω­τικό διοι­κη­τικό δικα­στή­ριο με τις υπ΄α­ριθμ. 3930 και 3931/2013 απο­φά­σεις του Β’ Τμή­μα­τος του σε 7μελή σύνθεση έκρινε κατά πλειο­ψη­φία αντι­συ­νταγ­μα­τικό τον φόρο.

Οι απο­φά­σεις του δικα­στη­ρίου δεν είναι αμε­τά­κλη­τες, δεν παρά­γουν δεδι­κα­σμένο και φυσικά δεν έχουν έννομα απο­τε­λέ­σματα.

Το Β’ Τμήμα εξέτασε την από 31 Ιουλίου 2006 αίτηση της Κοι­νο­πρα­ξίας με την επω­νυ­μία “Κοι­νο­πρα­ξία Νοσο­κο­μείου Ρόδου ΤΕΡΝΑ Α.Ε. – ΑΚΤΩΡ Α.Τ.Ε. – ΕΜΠΕΔΟΣ Α.Ε. – J & P ΑΒΑΞ Α.Ε. – IMEC GMBH” και το δια­κρι­τικό τίτλο «Κοι­νο­πρα­ξία Κατα­σκευής Νοσο­κο­μείου Ρόδου», όπως μετο­νο­μά­σθηκε η Κοι­νο­πρα­ξία με την επω­νυ­μία «ΓΕΚ Α.Ε. – ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΔΟΜΙΚΗ Α.Ε. – Α.Τ.Ε. ΓΝΩΜΩΝ Α.Ε. – ΑΒΑΞ Α.Ε. – IMEC GMBH», η οποία παρέστη με τους δικη­γό­ρους Σπυ­ρί­δωνα Μαράτο και Φιλιώ Μεντή κατά του Δήμου Ρόδου, ο οποίος παρέστη με τους δικη­γό­ρους Θεόδωρο Παπα­γε­ωρ­γίου και Γλυ­κε­ρία Σιούτη. Η δια­δι­κα­σία επα­να­λαμ­βά­νε­ται.

Στις τάξεις του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου, που δεν ενε­πλάκη στην ένδικη διαφορά, η οποία οδήγησε στην έκδοση των ως άνω απο­φά­σεων, ανα­πτύ­χθηκε κίνημα “δεν πληρώνω ΔΗΦΟΔΩ”. Ο μόνος εμφανής συν­δε­τι­κός κρίκος μεταξύ της κοι­νο­πρα­ξίας, που πέτυχε την έκδοση των ως άνω μη τελε­σί­δι­κων απο­φά­σεων και του Επι­με­λη­τη­ρίου, είναι ότι και οι δύο χρη­σι­μο­ποιούν το ίδιο δικη­γο­ρικό γραφείο.

Θυμί­ζουμε εξάλλου ότι το Eπιμελητήριο Δωδε­κα­νή­σου εκπρο­σω­πού­μενο από τη δικη­γο­ρική εται­ρεία “Ζέπος και Γιαν­νό­που­λος”, που εκπρο­σω­πεί και την ως άνω κοι­νο­πρα­ξία, υπέβαλε ενώπιον της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής ολο­κλη­ρω­μένο φάκελο συνο­δευό­μενο από δια­μαρ­τυ­ρία 40 σωμα­τείων κατά του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.. Είχε προη­γη­θεί εξάλλου και κινη­το­ποί­ηση κατοί­κων της Καλύ­μνου, που δια­μαρ­τυ­ρή­θη­καν για τις ανι­σό­τη­τες του φόρου. Από τον Ιανουά­ριο του 2013 η διοί­κηση του Eπιμελητηρίου προ­χώ­ρησε σε νέες ανα­θέ­σεις στην ως άνω δικη­γο­ρική εται­ρεία για την παροχή νομικών συμ­βου­λών σε θέματα διοι­κη­τι­κής δικο­νο­μίας και τη σύνταξη σχεδίων επι­στο­λών για την αντί­κρουση των απόψεων της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής για το θέμα του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.. Ενώπιον της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής δεν ευδο­κί­μη­σαν οι θέσεις του Eπιμελητηρίου.

Εν πάση περι­πτώ­σει είναι γνωστό ότι με πάγια νομο­λο­γία του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου και του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πειραιά, έχουν απορ­ρι­φθεί μέχρι σήμερα όλα τα ένδικα βοη­θή­ματα και μέσα κατά βεβαιω­τι­κών πράξεων του ΔΗΦΟΔΩ, ο οποίος θεω­ρεί­ται απόλυτα συμ­βα­τός με το Ευρω­παϊκό Δίκαιο και το Σύνταγμα, σύμφωνα και με την επι­κα­λού­μενη στις δίκες από το 1994 Γνω­μο­δό­τηση του Καθη­γητή Διοι­κη­τι­κού Δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών κ. Σπ. Φλο­γαϊτη. Το Β’ Τμήμα του ΣτΕ έκρινε, ωστόσο, με την παρα­πεμ­πτική απόφασή του, ότι οι κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κές συν­θή­κες του χρόνου επι­βο­λής του φόρου 50 περίπου χρόνια μετά την ένωση της Δωδε­κα­νή­σου με την Ελλάδα, είναι «προ­φα­νώς δια­φο­ρε­τι­κές εκείνων που υπήρχαν κατά τα αμέσως επόμενα της ένωσης αυτής έτη και δικαιο­λο­γού­σαν μια ειδική, έναντι άλλων περιο­χών της χώρας με τα αυτά χαρα­κτη­ρι­στικά, μετα­χεί­ριση».

Γίνεται χρήση εκφρά­σεων και επί­κληση συν­θη­κών που θα δικαιο­λο­γού­σαν ενδε­χο­μέ­νως τη δια­φο­ρο­ποί­ηση με βάση γενικά και αντι­κει­με­νικά κρι­τή­ρια όχι όμως μόνης της Δωδε­κα­νή­σου, μη αρκώ­ντας για την υπο­στή­ριξη του θεσμού «χωρίς συγκε­κρι­μένη εξει­δί­κευση των λόγων που το επι­βάλ­λουν» επί­κληση των άρθρων 102 παρ. 6 και 101 και 106 του Συντάγ­μα­τος για τις νησιω­τι­κές παρα­με­θό­ριες περιο­χές, ούτε του άρθρου 9 του Ν. 11850/198 περί κυρώ­σεως του Ευρω­παϊ­κού Χάρτη της Τοπικής Αυτο­νο­μίας, που ορίζει το δικαί­ωμα και την υπο­χρέ­ωση των ΟΤΑ να έχουν επαρ­κείς ίδιους πόρους από τοπι­κούς φόρους.