Νικήτας Κακλαμάνης: Να μείνουμε μακριά από στεγανά και μικροπολιτικές

Μήνυμα ενό­τη­τας εξέ­πεμψε ο Νικήτας Κακλα­μά­νης στην πρώτη του ομιλία ως πρό­ε­δρος της Βουλής από το βήμα της Ολο­μέ­λειας.

Ο Νικήτας Κακλα­μά­νης που εξελέγη πρό­ε­δρος της Βουλής με την ευρεία πλειο­ψη­φία, κάλεσε τους βου­λευ­τές να μείνουν μακριά από στεγανά και μικρο­πο­λι­τι­κές, τονί­ζο­ντας χαρα­κτη­ρι­στικά ότι «στην αίθουσα αυτή δεν υπάρ­χουν νικητές και ηττη­μέ­νοι, μικροί και μεγάλοι, γαλά­ζιοι, πρά­σι­νοι ή κόκ­κι­νοι».

«Είναι μεγάλη η χαρά, η τιμή και η ευθύνη να ανα­λαμ­βάνω σήμερα τα καθή­κο­ντα του 14ου κατά σειρά Προ­έ­δρου της Βουλής των Ελλήνων.

Η ψήφος σας ένωσε και πάλι το κοι­νο­βού­λιο απ’ άκρη σ’ άκρη. Η σταθερή, πει­σμα­τική πίστη στο πρόσωπό μου όλα αυτά τα χρόνια με συγκι­νούν βαθιά και απο­δει­κνύ­ουν ότι η αλήθεια της πορείας και των προ­θέ­σεών μου δε δια­ψεύ­στηκε ποτέ.

Αν γυρ­νούσα τον χρόνο πίσω στο 1990, όταν εξε­λέ­γην για πρώτη φορά βου­λευ­τής της Α’ Αθηνών, δε θα μπο­ρούσα να φαντα­στώ αυτό που ζω και αισθά­νο­μαι σήμερα.

Ακόμα περισ­σό­τερο, δε θα μπο­ρούσα ποτέ να δια­νοηθώ ως μικρό παιδί που κάποτε έπαιρνε το πλοίο από την Άνδρο για να σπου­δά­σει και να γίνει γιατρός, ότι θα ζούσε σήμερα μια τέτοια κορυ­φαία στιγμή. Μια στιγμή που σημα­το­δο­τεί τον τερ­μα­τι­σμό ενός πολι­τι­κού μαρα­θώ­νιου δρόμου.

Για όλα αυτά οφείλω ένα μεγάλο “ευχα­ρι­στώ”. (Τόσο σε εσάς, όσο και στον Κυριάκο Μητσο­τάκη). Όπως οφείλω και ένα ακόμα πιο μεγάλο “ευχα­ρι­στώ” στους Αθη­ναί­ους. Στους ανθρώ­πους που με έζησαν και τους έζησα επί δεκα­ε­τίες. Σε αυτούς που εξα­κο­λου­θούν μέχρι σήμερα να επεν­δύ­ουν σε μένα με μια ψήφο καρδιάς.

Όλη μου η μακρά δια­δρομή, από τη νεολαία της ΕΡΕ στα μαθη­τικά μου χρόνια μέχρι και την ημέρα αυτή, επι­σφρα­γί­ζε­ται σήμερα για να ολο­κλη­ρώ­σει έναν κύκλο όπου έζησα και έπραξα σύμφωνα με έναν ακλό­νητο κώδικα αξιών. Χωρίς εκπτώ­σεις, χωρίς ανα­δι­πλώ­σεις, χωρίς “ναι μεν, αλλά”. Πάντα με οδηγό την πίστη στην Ελλάδα και τους Έλληνες. Πάντα με θάρρος, με αδια­πραγ­μά­τευτο το αίσθημα του δικαίου, με πολλή δουλειά και με απόλυτη συναί­σθηση της ευθύνης μου.

Αυτό εξάλλου με δίδαξε και το λει­τούρ­γημα που επέλεξα να ασκήσω στη ζωή. Αυτό μετέ­φερα στην πολι­τική μου δια­δρομή. Και αυτό θα συνε­χίσω να κάνω μέχρι το τέλος της.

Όταν πριν από μερι­κούς μήνες είχα ερω­τη­θεί τι είναι αυτό που μου λείπει περισ­σό­τερο από την κοι­νο­βου­λευ­τική εμπει­ρία του Προ­ε­δρείου, είχα απα­ντή­σει πως “αισθά­νο­μαι σαν πατέρας που του λείπουν τα παιδιά του”.

Γι’ αυτό λοιπόν, τώρα που ξανα­βρί­σκω όλους εσάς από αυτή τη θέση, θέλω να μου επι­τρέ­ψετε να σας απευ­θύνω δυο λόγια “πατρικά”.

Ο καθένας από εμάς που βρί­σκε­ται σήμερα στην αίθουσα αυτή κρατά στα χέρια του δύο πολύ­τιμα δώρα. Το πρώτο είναι η τιμή και συνάμα το ειδικό βάρος της ψήφου από τον ελλη­νικό λαό, ο οποίος του έδωσε το δικαί­ωμα να βρί­σκε­ται σήμερα εδώ. Ένα δικαί­ωμα που γεννά όχι ίσες, αλλά πολ­λα­πλά­σιες υπο­χρε­ώ­σεις απέ­να­ντί του.

Το δεύτερο δώρο έχει ταξι­δέ­ψει από τα βάθη του χρόνου, μέσα από μια μακραί­ωνη, περι­πε­τειώδη πορεία για να βρεθεί τελικά στα χέρια μας.

Πρό­κει­ται για την Κοι­νο­βου­λευ­τική Δημο­κρα­τία, ως μετε­ξέ­λιξη της Αθη­ναϊ­κής, την οποία κλη­θή­καμε εμείς να υπη­ρε­τή­σουμε.

Πριν από εμάς, το ίδιο δώρο, στα ίδια έδρανα ακού­μπη­σαν τα ινδάλ­ματά μας. Τα ιερά τέρατα της πολι­τι­κής από όλες τις παρα­τά­ξεις, που κόσμη­σαν αυτήν την αίθουσα. Και μόνο αυτή η σκέψη αρκεί για να αντι­λη­φθούμε το βάρος της ευθύνης που φέρει η κλη­ρο­νο­μιά μας…

Είναι αλήθεια πως πολλά έχουν αλλάξει από τότε και σίγουρα θα αλλά­ξουν ακόμα περισ­σό­τερα, όμως ο κινη­τή­ρας της Δημο­κρα­τίας εξα­κο­λου­θεί να τρο­φο­δο­τεί­ται από το ίδιο καύσιμο: την αρχή της λαϊκής κυριαρ­χίας. Από αυτή την αφε­τη­ρία μετα­φέ­ρε­ται και αντα­να­κλά­ται στο Κοι­νο­βού­λιο.

Γι’ αυτό άλλωστε η Βουλή, ως κορυ­φαίο πολι­τειακό όργανο, δε νοείται ως κάτι μονο­σή­μα­ντο ή επι­δερ­μικό. Δεν είναι ένα στείρο νομο­θε­τικό όργανο ή μια πολι­τική παλαί­στρα, αλλά ένας ζωντα­νός οργα­νι­σμός με διευ­ρυ­μένη απο­στολή και ιδιαί­τερη φυσιο­γνω­μία.

Υπό αυτή την έννοια το κοι­νο­βου­λευ­τικό σώμα, εκτός της τυπικής του απο­στο­λής, κατέχει και έναν κοι­νω­νικά φορ­τι­σμένο ρόλο: αυτόν της δια­παι­δα­γώ­γη­σης. Γιατί ως “καθρέ­φτης” αντα­να­κλά το εκλο­γικό σώμα και την ίδια στιγμή αντα­να­κλά­ται ως παρά­δειγμα ήθους και πράξης στον λαό. Εκεί ακριβώς έγκει­ται και η πολ­λα­πλά­σια ευθύνη μας: στη διά­πλαση του ατο­μι­κού και συλ­λο­γι­κού ήθους μέσα από το δημόσιο παρά­δειγμά μας.

Η πολι­τική ως η «μεγίστη τέχνη» και η «καλ­λί­στη αρετή», κατά τον Σωκράτη, απαιτεί σήμερα από εμάς τις ηθικές και δια­νοη­τι­κές αρετές του Αρι­στο­τέλη: θάρρος, εγκρά­τεια, προ­σφορά, μεγα­λο­ψυ­χία, σύνεση, δικαιο­σύνη, σεβασμό.

Αυτές είναι οι απα­ρέ­γκλι­τες αρχές που πρέπει να συγκρο­τούν το σύγ­χρονο κοι­νο­βου­λευ­τικό ήθος. Σήμερα, περισ­σό­τερο από ποτέ, είναι ανάγκη να δώσουμε το παρά­δειγμα, λει­τουρ­γώ­ντας ως δια­μορ­φω­τές του κοι­νο­βου­λευ­τι­κού πολι­τι­σμού και κατ’ επέ­κταση της ελλη­νι­κής συνεί­δη­σης. Τόσο ο καθένας ξεχω­ρι­στά, όσο και συνο­λικά ως Σώμα, μπο­ρούμε να ανα­λά­βουμε μαζί κοι­νω­νική δράση, πέρα από τα στενά κοι­νο­βου­λευ­τικά μας καθή­κο­ντα. Η Βουλή των Ελλήνων έχει τόσο τη δύναμη, όσο και την υπο­χρέ­ωση να το πράξει, όπως έκανε και στο παρελ­θόν. Με κοινές πρω­το­βου­λίες, με φρέ­σκιες ή δοκι­μα­σμέ­νες ιδέες και με το βλέμμα στραμ­μένο στη μεγάλη εικόνα της Ελλάδας, μακριά από στεγανά και μικρο­πο­λι­τι­κές.

Αλλά πάνω από όλα με ενότητα, γιατί αυτό είναι το ζητού­μενο στις παρά­ξε­νες εποχές που ζούμε. Κάποτε ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής είπε πως “η Ιστορία διδά­σκει ότι οι Έλληνες ό,τι κερ­δί­ζουν στον πόλεμο το χάνουν στην ειρήνη. Παρά­δειγμα το 1920, το 1940 και τόσα άλλα. Και το χάνουμε γιατί έχουμε την κακή συνή­θεια να καθι­στούμε τα εθνικά μας θέματα αντι­κεί­μενο έντονων πολι­τι­κών αντα­γω­νι­σμών, οι οποίοι πολλές φορές παίρ­νουν τη μορφή της πατρι­δο­κα­πη­λίας και κατα­λή­γουν σε διχα­σμούς”.

Σήμερα λοιπόν, από τη θέση αυτή, σας προκαλώ ανοιχτά να τον δια­ψεύ­σουμε όλοι μαζί.

Γιατί αν βλέπατε σε αυτή την αίθουσα αυτό που βλέπω εγώ, θα ήσασταν σίγου­ροι ότι μπο­ρούμε. Στην αίθουσα αυτή λοιπόν, δεν υπάρ­χουν νικητές και ηττη­μέ­νοι, μικροί ή μεγάλοι, γαλά­ζιοι, πρά­σι­νοι, ή κόκ­κι­νοι… Υπάρ­χουν απλώς 300 πρόσωπα που μπορούν να απο­τε­λέ­σουν πρότυπα για τον ελλη­νικό λαό. Αρκεί να το θέλουν. Αρκεί να συνο­μο­λο­γή­σουν την πίστη τους στα γνήσια δημο­κρα­τικά ιδεώδη, στην ανθρω­πιά, την ακε­ραιό­τητα και την φιλο­πα­τρία. Ίσως πείτε πως είμαι ρομα­ντι­κός. Όμως προ­σω­πικά, λόγω εμπει­ρίας, προτιμώ να τάσ­σο­μαι στο πλευρό του Καβάφη που έγραφε πως πρέπει “να βλέ­πουμε κι αθώα κάποτε τα πράγ­ματα, και ήπια”, και όχι “στες ραδιουρ­γίες μας (να) πρέπει να πάμε πάλι —να ξανα­πιά­σουμε την ανιαρά πολι­τική μας πάλη”…

Οι καιροί που έρχο­νται θα γεν­νή­σουν νέες προ­κλή­σεις. Και όλοι εμείς καλού­μα­στε να ανα­με­τρη­θούμε με δυο αράδες από το έργο του μεγάλου Αλε­ξαν­δρι­νού.

“Τα μεγα­λεία να φοβάσαι, ω ψυχή.

Και τες φιλο­δο­ξίες σου να υπερ­νι­κή­σεις αν δεν μπορείς,

με δισταγμό και προ­φυ­λά­ξεις να τες ακο­λου­θείς.

Κι όσο εμπρο­στά προ­βαί­νεις,

τόσο εξε­τα­στική, προ­σε­κτική να είσαι”.

Σας ευχα­ρι­στώ».

Πηγή: newsit.gr