«Το ποδόσφαιρο δεν είναι στείρος ανταγωνισμός»

Επι­στο­λή με την οποία ανα­φέ­ρο­νται στα δη­μο­σιεύ­μα­τα που έκα­ναν την εμ­φά­νι­ση τους κατά τη διάρ­κεια της πα­ρου­σί­ας των Μι­κτών ομά­δων στην Εύ­βοια για το Πα­νελ­λή­νιο Πρω­τά­θλη­μα Προ­ε­πι­λο­γής Εθνι­κών Ομά­δων, απέ­στει­λαν στη «δσπορ» οι γο­νείς των παι­διών που συμ­με­τεί­χαν στην απο­στο­λή της Δω­δε­κα­νή­σου στη Χαλ­κί­δα. Ανα­λυ­τι­κά:

«Τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες γι­νό­μα­στε απο­δέ­κτες δη­μο­σιευ­μά­των που στρέ­φο­νται ενά­ντια στις Μι­κτές ομά­δες Δω­δε­κα­νή­σου με μομ­φές τόσο για τον τρόπο συ­γκρό­τη­σε τους, όσο και για την ποιό­τη­τα των παι­κτών που συμ­με­τέ­χουν σε αυτές. Και αυτό συμ­βαί­νει την ίδια στιγ­μή που τα παι­διά μας αγω­νί­ζο­νται με άλλες Μι­κτές στη Χαλ­κί­δα και δί­νουν τον κα­λύ­τε­ρο τους εαυτό. Από­δει­ξη του γε­γο­νό­τος αυτού είναι οι πρώ­τες θέ­σεις που κα­τέ­κτη­σαν στους αντί­στοι­χους ομί­λους. Τα δη­μο­σιεύ­μα­τα αυτά πέρα από το γε­γο­νός ότι δεί­χνουν προ­σω­πι­κή εμπά­θεια στο πρό­σω­πο του προ­πο­νη­τή κ. Θε­ο­δώ­ρου (του υπο­δει­κνύ­ουν πως πρέ­πει να κάνει τη δου­λειά του), προ­σβάλ­λουν και όλους εμάς των οποί­ων τα παι­διά προ­σπα­θούν χωρίς κα­νέ­να προ­σω­πι­κό όφε­λος, παρά μόνο την ηθική ικα­νο­ποί­η­ση του «ευ αγω­νί­ζε­σθαι». Θα μπο­ρού­σα­με να κα­τα­νο­ή­σου­με ότι η συμ­με­το­χή στις Μι­κτές ομά­δες είναι τι­μη­τι­κή και μόνο ή του­λά­χι­στον θα έπρε­πε να είναι.

Άλ­λω­στε δεν θε­ω­ρού­με ότι από τις ηλι­κί­ες αυτές θα πρέ­πει τα παι­διά μας, τα οποία μα­θαί­νουν πο­δό­σφαι­ρο και όχι μόνο, να μπαί­νουν στη λο­γι­κή ενός αδυ­σώ­πη­του αντα­γω­νι­σμού και πό­λω­σης, η οποία οδη­γεί σε συ­μπε­ρά­σμα­τα του τύπου ότι αυτοί τε­λι­κά που δεν κλή­θη­καν στις μι­κτές ομά­δες είναι οι «κα­λύ­τε­ροι» σε σχέση με αυ­τούς που κλή­θη­καν ή για κά­ποιους άλ­λους αυτοί τε­λι­κά που κλή­θη­καν είναι οι «κα­λύ­τε­ροι», ενώ αυτοί που δεν κλή­θη­καν οι «χει­ρό­τε­ροι». Τα συ­μπε­ρά­σμα­τα αυτά δυ­στυ­χώς πο­λώ­νουν τις σχέ­σεις με­τα­ξύ των παι­διών, αλλά και των γο­νέ­ων, οι οποί­οι σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις χωρίς να το κα­τα­λα­βαί­νουν ανα­πα­ρά­γουν τις πο­λώ­σεις αυτές και επι­χει­ρούν να κα­τι­σχύ­σουν επί των «αντι­πά­λων» τους, που δεν είναι άλλοι από τους συ­μπαί­κτες τους, τους προ­πο­νη­τές τους και τους γο­νείς τους. Γιατί εάν επι­τρέ­ψου­με την καλ­λιέρ­γεια της πό­λω­σης με αφορ­μή το πο­δό­σφαι­ρο, τότε η πό­λω­ση αυτή θα γίνει ανα­πό­σπα­στο στοι­χείο της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας μας.

Πολ­λές φορές μας δια­φεύ­γει το γε­γο­νός ότι το πο­δό­σφαι­ρο δεν μπο­ρεί να είναι μόνο ένας στεί­ρος αντα­γω­νι­σμός . Είναι τέχνη επι­κοι­νω­νί­ας με όλους, άρα το πο­δό­σφαι­ρο κοι­νω­νι­κο­ποιεί όχι μόνο τους παί­κτες, αλλά και τους οπα­δούς ή του­λά­χι­στον αυτό οφεί­λει να κάνει. Και επει­δή σή­με­ρα βιώ­νου­με βί­αιες συ­μπε­ρι­φο­ρές και ηθική απα­ξί­ω­ση των πά­ντως στα χέρια μας έχει ενα­πο­μεί­νει η καλ­λιέρ­γεια αφε­νός των σχέ­σε­ων εμπι­στο­σύ­νης , αλλά και η δια­μόρ­φω­ση ολο­κλη­ρω­μέ­νων  και πάνω απ’ όλα  υγιών προ­σω­πι­κο­τή­των μέσα από ένα άθλη­μα, το οποίο είναι το λα­ο­φι­λέ­στε­ρο στον πλα­νή­τη. Επί­σης θα θέ­λα­με να πα­ρα­τη­ρή­σου­με ότι εάν δεν βλέ­πα­με ότι τα στοι­χεία αυτά καλ­λιερ­γού­νται από την ΕΠΣ Δω­δε­κα­α­νή­σου, δεν θα επι­τρέ­πα­με στα παι­διά μας να συμ­με­τέ­χουν στις δρα­στη­ριό­τη­τες αυτές.

Θε­ω­ρού­με δε πολύ ση­μα­ντι­κή την ευ­θύ­νη της ηγε­σί­ας της ΕΠΣ Δω­δε­κα­νή­σου, αλλά και των προ­πο­νη­τών που την πλαι­σιώ­νουν για την ηθική και πνευ­μα­τι­κή ανά­πτυ­ξη της προ­σω­πι­κό­τη­τας των παι­διών μας, ανε­ξάρ­τη­τα από οποια­δή­πο­τε νίκη ή ήττα μέσα στους αγω­νι­στι­κούς χώ­ρους. Άλ­λω­στε αυτό που προ­έ­χει τε­λι­κά είναι ο κα­θη­με­ρι­νός αγώ­νας τον οποίο όλοι δί­νου­με με αξιο­πρέ­πεια, ευ­θύ­νη και πάνω απ’ όλα με εμπι­στο­σύ­νη και αλ­λη­λεγ­γύη με­τα­ξύ μας. Είναι πλέον και­ρός να κά­νου­με τα παι­διά μας όχι μόνο κα­λούς χει­ρι­στές της μπά­λας (ίσως να υπο­λεί­πο­νται κά­ποιων κα­λύ­τε­ρων από αυ­τούς), αλλά κα­λούς και χρή­σι­μους αν­θρώ­πους στην κοι­νω­νία μας και πρέ­πει όλοι να συμ­βάλ­λου­με προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση, πέρα από προ­σω­πι­κές συ­μπά­θειες ή αντι­πά­θειες.

Τέλος θα ήταν πα­ρά­λει­ψη μας, όσοι του­λά­χι­στον από εμάς είχαν την ευ­και­ρία να πα­ρα­κο­λου­θή­σουν από κοντά την πα­ρου­σία των ομά­δων μας στη Χαλ­κί­δα, να μην συγ­χα­ρού­με την απο­στο­λή αυτή. Οι υπέ­υ­θυ­νοι της απο­στο­λής, όπως ο αρ­χη­γός κ. Μι­χά­λης Αδα­μά­κης, οι συ­νερ­γά­τες του και οι προ­πο­νη­τές, με υψηλό αί­σθη­μα ευ­θύ­νης βρί­σκο­νταν διαρ­κώς δίπλα στα παι­διά, τα οποία από την αρχή έως το τέλος τόσο μέσα, όσο και έξω από τα γή­πε­δα λει­τούρ­γη­σαν με άψογο τρόπο, με σε­βα­σμό και πει­θαρ­χία.

Απο­τέ­λε­σμα αυτής της πολύ καλής συ­νερ­γα­σί­ας ήταν η συ­νο­λι­κή θε­τι­κή ει­κό­να και η έπαι­νοι που απο­κό­μι­σε η απο­στο­λή των Μι­κτών ομά­δων της Δω­δε­κα­νή­σου από όλους τους φο­ρείς που βρί­σκο­νταν στην Εύ­βοια. Για όλους αυ­τούς τους λό­γους αξί­ζει να στη­ρί­ξου­με την προ­σπά­θεια των υπευ­θύ­νων των Μι­κτών ομά­δων προ­κει­μέ­νου να βελ­τιώ­σου­με την πο­δο­σφαι­ρι­κή μας συ­μπε­ρι­φο­ρά, τη δική μας και των παι­διών μας, απο­δει­κνύ­νο­ντας τα θε­τι­κά στοι­χεία που γί­νο­νται στο το­πι­κό πο­δό­σφαι­ρο της Δω­δε­κα­νή­σου.

Οι γο­νείς των παι­διών που συμ­με­τέ­χουν στις Μι­κτές ομά­δες».