Liberation: Μακιαβελικό το σχέδιο Σόιμπλε κατά της Ελλάδας

Για να επι­βιώ­σει στον 21ο αιώνα, το κοινό νόμισμα πρέπει να γίνει εργα­λείο αλλη­λεγ­γύης όποιες και αν είναι συν­θή­κες και όχι μέσον απο­κλει­σμού στα χέρια των ισχυρών του Eurogroup, υπο­στη­ρί­ζει ο ευρω­βου­λευ­τής Γιανίκ Ζαντό με άρθρο του στην εφη­με­ρίδα Liberation.

Το νέο ενο­χλη­τικό επει­σό­διο στο οποίο ανα­μεί­χθηκε το Eurogroup στις 14 Δεκεμ­βρίου ανα­βιώ­νει την ένταση γύρω από την Ελλάδα. Αφού η χώρα ξεπέ­ρασε αυτή τη χρονιά τους στόχους που ορί­σθη­καν από τους πιστω­τές σε ό,τι αφορά το δημο­σιο­νο­μικό πλε­ό­να­σμα, η κυβέρ­νηση του Αλέξη Τσίπρα απο­φά­σισε να δώσει λίγο οξυγόνο στους Έλληνες που έχουν πληγεί περισ­σό­τερο από τη λιτό­τητα με ένα χρι­στου­γεν­νιά­τικο πριμ για τους πιο φτωχούς συντα­ξιού­χους και την αναβολή της αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά του Αιγαίου που έχουν πληγεί από την προ­σφυ­γική κρίση. Σε απά­ντηση, το Eurogroup πάγωσε τα ισχνά βρα­χυ­πρό­θε­σμα μέτρα για την ελά­φρυνση του ελλη­νι­κού χρέους.

Δύσκολο να μην δει κανείς το χέρι του Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε, του πανί­σχυ­ρου υπουρ­γού Οικο­νο­μι­κών της Αγγελα Μέρκελ. Εδώ φαί­νε­ται ότι συνε­χί­ζει το μακια­βε­λικό του σχέδιο: να ωθήσει την Ελλάδα και τις χώρες της νότιας Ευρώπης εκτός της ευρω­ζώ­νης. Καθώς δεν είναι δυνατός ο απο­κλει­σμός μίας χώρας από τη ζώνη, ελπίζει χωρίς αμφι­βο­λία ότι η πολι­τική ασφυξία της κυβέρ­νη­σης Τσίπρα θα κατα­φέ­ρει να κατα­στή­σει την επιλογή της συμ­με­τοχή στο ευρώ τόσο δυσβά­στα­χτη για τους Έλληνες, ώστε να ζητή­σουν οι ίδιοι να φύγουν.

Ωστόσο, ο Αλέξης Τσίπρας και ο ελλη­νι­κός λαός έδειξαν από το καλο­καίρι του 2015 πόσο είναι προ­ση­λω­μέ­νοι στο ευρώ και ότι είναι έτοιμοι για πολλές θυσίες για να δια­τη­ρή­σουν το κοινό νόμισμα. Και δεν είναι δεν είναι υπερ­βολή να ειπωθεί ότι η φτώχεια έχει εκτι­να­χθεί, το σύστημα υγείας ψυχορ­ρα­γεί, η ανεργία αγγίζει το ένα τέταρτο του πλη­θυ­σμού και περί το ήμισυ των νέων, ενώ οι πρό­σφυ­γες συνε­χί­ζουν να φθάνουν…

Πολλές θυσίες

Γι ‘αυτό ήταν απο­λύ­τως θεμιτό να εκμε­ταλ­λευ­θεί κανείς τις καλές δημο­σιο­νο­μι­κές επι­δό­σεις για να μειωθεί η πίεση και να σταλεί ένα σημάδι στο πιο φτωχούς. Η δημο­τι­κό­τητα του Αλέξη Τσίπρα έχει μειωθεί πολύ και αυτές οι ενο­χλή­σεις μπορεί να έχουν σοβαρές πολι­τι­κές συνέ­πειες: τα μέλη του Eurogroup δεν μπορούν να αγνο­ή­σουν αυτό το πλαίσιο και η απόφασή τους είναι ασυγ­χώ­ρητη.

Για να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος και να απο­τρα­πεί οι ιδιο­τρο­πίες κάποιων να γίνουν η κατα­στροφή της Ευρώπης, είναι απα­ραί­τητο να διεκ­δι­κή­σουμε μια θεμε­λιώδη αρχή: το δικαί­ωμα στο ευρώ. Οι πολίτες του κάθε κράτους μέλους της ζώνης του ευρώ θα πρέπει να έχουν μια εγγύηση ότι το ευρώ θα δια­τη­ρη­θεί ως νόμισμά τους ανε­ξάρ­τητα από τις περι­στά­σεις. Δεν πρέπει να γίνουν όμηροι των ισχυ­ρό­τε­ρων σε ό,τι αφορά ένα σημα­ντικό στοι­χείο της οικο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής τους ζωής.

Το ότι αυτό το δικαί­ωμα πρέπει να συν­δέ­ε­ται με υπο­χρε­ώ­σεις, με τη λήψη μέτρων ώστε να εμπο­δί­ζε­ται ένα κράτος να συμπε­ρι­φέ­ρε­ται σαν παρά­νο­μος επι­βά­της του κοινού νομί­σμα­τος είναι φυσικά νόμιμο.

Αλλά με την ανα­γό­ρευση της πρό­σβα­σης στο ενιαίο νόμισμα σε ανα­φαί­ρετο δικαί­ωμα, θα επι­τρε­πό­ταν στους ευρω­παί­ους πολίτες να αμφι­σβη­τούν τις απο­φά­σεις του πανί­σχυ­ρου Eurogroup και θα ανοι­γό­ταν ένας χώρος δημο­κρα­τίας από μια ουσια­στική αντι-εξουσία. Μια αντι-εξουσία που ένα κοι­νο­βού­λιο της ζώνης του ευρώ θα είχε τη δυνα­τό­τητα να δια­σφα­λί­σει και να εκπλη­ρώ­σει. Για να επι­βιώ­σει στον 21ο αιώνα, το ενιαίο νόμισμα πρέπει να γίνει ένα εργα­λείο αλλη­λεγ­γύης: το ευρώ πρέπει να ενι­σχυ­θεί μέσω της δημο­κρα­τίας και να στα­μα­τή­σει να ανα­πτύσ­σε­ται ενα­ντίον της.

Ο Γιανίκ Ζαντό είναι ευρω­βου­λευ­τής,υπο­ψή­φιος των Οικο­λό­γων στις προ­ε­δρι­κές εκλογές στη Γαλλία.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ