3 χρόνια από τη δολοφονία και τον βιασμό της Ελένης Τοπαλούδη

Στις 28 Νο­εμ­βρί­ου, συ­μπλη­ρώ­νο­νται 3 χρό­νια από την ημέρα που το άψυχο σώμα της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη βρέ­θη­κε στην πε­ριο­χή «Φώκια» στους Πεύ­κους. Το φρι­κια­στι­κό έγκλη­μα «πα­γώ­νει» όλη την Ελ­λά­δα, οι απο­κα­λύ­ψεις της «δη­μο­κρα­τι­κής» δια­δέ­χο­νται η μια την άλλη και απο­τυ­πώ­νουν την αγριό­τη­τα της δο­λο­φο­νί­ας.

Το προη­γού­με­νο βράδυ ένας 21χρο­νος τότε Ρο­δί­της και ένας 19χρο­νος Αλ­βα­νός ζή­τη­σαν από τη φοι­τή­τρια να συ­νευ­ρε­θούν ερω­τι­κά στο σπίτι του πρώ­του. Η ίδια ακο­λού­θη­σε τους δύο άντρες, αλλά αρ­νή­θη­κε οποια­δή­πο­τε σε­ξουα­λι­κή επαφή, κάτι που οδή­γη­σε σε βίαιη αντί­δρα­ση των δρα­στών.

Σύμ­φω­να με την ια­τρο­δι­κα­στι­κή με­λέ­τη, η Ελένη Το­πα­λού­δη βιά­στη­κε ομα­δι­κώς. Εν συ­νε­χεία δέ­χθη­κε επί­θε­ση με σι­δε­ρέ­νιο αντι­κεί­με­νο και έχασε τις αι­σθή­σεις της, κάτι που οδή­γη­σε τους δύο άντρες να με­τα­φέ­ρουν το σώμα της στην πα­ρα­λία σε κο­ντι­νή πε­ριο­χή και να την πε­τά­ξουν στη θά­λασ­σα. Με στοι­χεία που πα­ρου­σιά­στη­καν από τον ια­τρο­δι­κα­στή έγινε γνω­στό ότι η Ελένη Το­πα­λού­δη ήταν ακόμα ζω­ντα­νή.Το θύμα δέ­χθη­κε χτύ­πη­μα στο κε­φά­λι που «ήταν πολύ βαρύ και προ­κά­λε­σε κά­ταγ­μα στο κρα­νίο και εγκε­φα­λι­κή αι­μορ­ρα­γία». Ύστε­ρα από πτώση σε βρά­χια, που την προ­κά­λε­σαν οι δύο άντρες, έχασε εντε­λώς τις αι­σθή­σεις της λόγω σο­βα­ρού τραύ­μα­τος και πνί­γη­κε στη θά­λασ­σα. Στο αυ­το­κί­νη­το του 21χρο­νου βρέ­θη­κε DNA υλικό της φοι­τή­τριας.

Οι δρά­στες συ­νε­λή­φθη­σαν από τις αρχές ύστε­ρα από εξέ­τα­ση οπτι­κο­α­κου­στι­κού υλι­κού και DNA, που οδή­γη­σε στον εντο­πι­σμό τους στις 5 Δε­κεμ­βρί­ου 2018. Αρ­χι­κά, και οι δύο νε­α­ροί ομο­λό­γη­σαν τις πρά­ξεις τους. Σύμ­φω­να με ενη­μέ­ρω­ση των αρχών τον ίδιο μήνα, ένας εκ των δρα­στών είχε βίαιο πα­ρελ­θόν με πολ­λα­πλές κα­ταγ­γε­λί­ες στις αρχές.

Τους επι­βλή­θη­κε ισό­βια κά­θειρ­ξη για το αδί­κη­μα της αν­θρω­πο­κτο­νί­ας για τον κα­θέ­να από τους δυο κα­τη­γο­ρού­με­νους της υπό­θε­σης Το­πα­λού­δη και κά­θειρ­ξη 15 ετών για τον κα­θέ­να για το αδί­κη­μα του ομα­δι­κού βια­σμού, με από­φα­ση του δι­κα­στη­ρί­ου.

Τρία χρό­νια μετά, στις 25 Νο­εμ­βρί­ου, Πα­γκό­σμια Ημέρα για την Εξά­λει­ψη της Βίας κατά των Γυ­ναι­κών, εγκαι­νιά­ζε­ται η έκ­θε­ση She’s gone (Για ένα αδεια­νό που­κά­μι­σο) η οποία τελεί υπό την αι­γί­δα της A.Ε. της Προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας Κα­τε­ρί­νας Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου.

Η Πρε­σβεία του Ισ­ρα­ήλ στην Ελ­λά­δα και το Ίδρυ­μα Μι­χά­λης Κα­κο­γιάν­νης συν­διορ­γα­νώ­νουν την πα­ρου­σί­α­ση στην Ελ­λά­δα της διε­θνούς έκ­θε­σης She’s gone που ξε­κί­νη­σε στο Ισ­ρα­ήλ και στέλ­νει ένα ισχυ­ρό μή­νυ­μα ενά­ντια στο πα­γκό­σμιο φαι­νό­με­νο της έμ­φυ­λης βίας και των γυ­ναι­κο­κτο­νιών που δια­πράτ­το­νται από συ­ζύ­γους, συ­ντρό­φους και άλλα μέλη της οι­κο­γέ­νειας.

H έκ­θε­ση είναι ένα κά­λε­σμα προς όλους μας, με­μο­νω­μέ­να άτομα και κυ­βερ­νη­τι­κούς φο­ρείς, όχι μόνο για να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σου­με, να προ­στα­τέ­ψου­με και να εκ­παι­δεύ­σου­με, αλλά επί­σης για να οι­κο­δο­μή­σου­με ένα πε­ρι­βάλ­λον, στην οι­κο­γέ­νεια και εκτός αυτής, όπου οι γυ­ναί­κες προ­στα­τεύ­ο­νται και έχουν ίσα δι­καιώ­μα­τα σε μια ζωή χωρίς εκ­φο­βι­σμό.

Το She’s gone (Για ένα αδεια­νό που­κά­μι­σο) είναι ένα πα­γκό­σμιο έργο που τα­ξι­δεύ­ει σε όλο τον κόσμο, από πόλη σε πόλη, μια δια­μαρ­τυ­ρία για το πα­γκό­σμιο φαι­νό­με­νο των γυ­ναι­κο­κτο­νιών και μια κραυ­γή σιω­πής εκ μέ­ρους όλων των αθώων θυ­μά­των που δο­λο­φο­νή­θη­καν μόνο και μόνο επει­δή ήταν γυ­ναί­κες.

Δη­μιουρ­γοί εγκα­τά­στα­σης είναι οι Ισ­ραη­λι­νοί Keren Goldstein, σκη­νο­θέ­τις ντο­κι­μα­ντέρ και ακτι­βί­στρια κατά της έμ­φυ­λης βίας και ο Adi Levy, συν­διευ­θυ­ντής της έκ­θε­σης και σχε­δια­στής.

Η έκ­θε­ση απο­τε­λεί­ται από ρούχα, που φο­ρού­σαν οι δο­λο­φο­νη­μέ­νες γυ­ναί­κες. Ένα πρά­σι­νο μπλου­ζά­κι, ένα παλτό από ψεύ­τι­κη γούνα, ένα μακρύ κε­ντη­μέ­νο φό­ρε­μα, ένα τζιν πα­ντε­λό­νι, ένα τυ­χε­ρό φού­τερ, φο­ρε­μέ­νο πριν από κάθε δια­γώ­νι­σμα, ένα τοπ και ένα σα­κά­κι, αγο­ρα­σμέ­να ει­δι­κά για γάμο.

Τα ρούχα αυτά είναι σιω­πη­λές μαρ­τυ­ρί­ες από ζωές γυ­ναι­κών γε­μά­τες νόημα, ελ­πί­δες και όνει­ρα, που αφαι­ρέ­θη­καν από­το­μα και βίαια. Κρα­τούν μέσα τους ιστο­ρί­ες απου­σί­ας, θλί­ψης και ορ­φά­νιας.

Σε κάθε ρούχο το­πο­θε­τεί­ται μια μικρή ετι­κέ­τα με το όνομα του θύ­μα­τος, την ημε­ρο­μη­νία, τον τρόπο και το όρ­γα­νο της δο­λο­φο­νί­ας, καθώς και την ποινή του δι­κα­στη­ρί­ου, εφό­σον υπάρ­χει, γιατί ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις δεν έχουν ακόμα δια­λευ­καν­θεί.

Για την Ελ­λά­δα, ένα ρούχο της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη, πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται στην έκ­θε­ση η δο­λο­φο­νία της οποί­ας συ­γκλό­νι­σε την κοινή γνώμη τον Νο­έμ­βριο του 2018, ευ­γε­νι­κή προ­σφο­ρά της οι­κο­γέ­νειάς της, με τη συ­νερ­γα­σία της γε­νι­κής γραμ­μα­τεί­ας Οι­κο­γε­νεια­κής Πο­λι­τι­κής και Ισό­τη­τας των Φύλων.

Στο ηχη­τι­κό μέρος της έκ­θε­σης ακού­γο­νται να­νου­ρί­σμα­τα τρα­γου­δι­σμέ­να από γυ­ναί­κες σε διά­φο­ρες γλώσ­σες, εβραϊ­κά, αρα­βι­κά, αμ­χα­ρι­κά, ρω­σι­κά, περ­σι­κά, ρου­μα­νι­κά, μα­ρο­κι­νά αρα­βι­κά, γερ­μα­νι­κά και ελ­λη­νι­κά, ένας ύστα­τος φόρος τιμής σε όλες τις γυ­ναί­κες θύ­μα­τα βίας.

Στό­χος της δρά­σης είναι το τέλος του τα­ξι­διού του She’s gone να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στο κτή­ριο του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη στις 25 Νο­εμ­βρί­ου (Πα­γκό­σμια Ημέρα για την Εξά­λει­ψη της Βίας κατά των Γυ­ναι­κών), με μία κα­θο­λι­κή εκ­δο­χή της εγκα­τά­στα­σης, κα­λώ­ντας όλο τον κόσμο να ενω­θεί με αλ­λη­λεγ­γύη για άμεση δράση.