Εφεση του Δήμου Ρόδου για το ακίνητο «Ψημόριφου»

Την ακύ­ρω­ση από­φα­σης του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου με την οποία κρί­θη­κε τον Μάρ­τιο του 2013 ότι ο Δήμος Ρόδου δεν είναι κλη­ρο­δό­χος της κυ­ριό­τη­τας του προ­νο­μοια­κού πα­ρα­θα­λάσ­σιου ακι­νή­του “Ψη­μό­ρι­φου” στην Ιξιά, επι­διώ­κει με έφεση της η δη­μο­τι­κή αρχή.

Με την από­φα­ση αυτή, όπως απο­κά­λυ­ψε η “δη­μο­κρα­τι­κή”, απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση χρη­σι­κτη­σί­ας της κ. Ζερµέν – Σου­ζά­νας, συ­ζύ­γου Γε­ρά­σιµου Ζησιµάτου, το γένος Ερ­ρί­κου και Ανα­στα­σί­ας Μας, κα­τοί­κου Ια­λυ­σού Ρόδου κατά του Δήµου Ρόδου, της κ. Κα­ρο­λάιν Ανν Πα­τρί­τσια Σµίθ και της Ουλ­ρί­κε Ίρµεαρντ Σµίθ, κα­τοί­κων Βούπ­περ­ταλ Γερµανίας, για το δια­βό­η­το κλη­ρο­δό­τηµα στην Ια­λυ­σό.

Το δι­κα­στή­ριο ωστό­σο, όπως προ­κύ­πτει από το δια­τα­κτι­κό της από­φα­σης, δεν έκρι­νε στην ουσία την έν­δι­κη δια­φο­ρά και κα­τέ­στη­σε σαφές ότι η αί­τη­ση είναι απα­ρά­δε­κτη διότι κακώς στρέ­φε­ται κατά του Δήµου Ρόδου, που δεν είναι κύ­ριος του ακι­νή­του!!

Ο Ευάγ­γε­λος Ψηµόρι­φος, που απε­βί­ω­σε την 29.11.1994 στη Ρόδο, συ­νέ­στη­σε Ιδρυµα µε έδρα την πόλη της Ρόδου και µε την επωνυµία «ΨΗ­ΜΟ­ΡΙ­ΦΕΙΟ ΑΘΛΗ­ΤΙ­ΚΟ ΙΔΡΥ­ΜΑ ΡΟΔΟΥ» στο οποίο άφησε το ακί­νη­το. Εκτο­τε ανέ­κυ­ψε “κό­ντρα” για την κυ­ριό­τη­τά του µεταξύ της κ. Ζησιµάτου και του Δήµου, ενώ ο Δήµος Ρόδου έχει ασκή­σει αί­τη­ση ενώ­πιον του Μονοµελούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, µε την οποία ζητά να του χο­ρη­γη­θεί κλη­ρο­νοµητή­ριο, µε το οποίο να βε­βαιώ­νε­ται ότι είναι κλη­ρο­δό­χος του Ε. Ψηµόρι­φου επί της κυ­ριό­τη­τας του ακι­νή­του.

Η κ. Ζερµέν – Σου­ζά­να, συζ. Γε­ρά­σιµου Ζησιµάτου, το γένος Ερ­ρί­κου και Ανα­στα­σί­ας Μας, δια­τεί­νε­ται ότι έχει συµπλη­ρω­θεί στο πρό­σω­πό της ο νόµιµος χρό­νος χρη­σι­κτη­σί­ας και ότι το επί­δι­κο ακί­νη­το δεν ανήκε στην κυ­ριό­τη­τα και συ­νε­πώς δεν πε­ρι­λαµβα­νό­ταν στην κλη­ρο­νοµία του Ευαγ­γέ­λου Ψηµόρι­φου κατά το χρόνο του θα­νά­του του.

Το Πολυµελές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου µε την από­φα­σή του δέ­χε­ται ότι από το πε­ριε­χόµενο της δια­θή­κης του Ψηµόρι­φου… “κα­τα­φα­νώς προ­κύ­πτει, (χωρίς να απαι­τεί­ται το Δι­κα­στή­ριο να προ­βεί σε ερµηνεία της δια­θή­κης) ότι ο Ευάγ­γε­λος Ψηµόρι­φος σύ­στη­σε δια αυτής (της από 19.11.1988 ιδιό­γρα­φης δια­θή­κης) το ως άνω αυ­το­τε­λές κοι­νω­φε­λές Ίδρυµα, ορί­ζο­ντας αυτό ως κλη­ρο­δό­χο επί της κυ­ριό­τη­τας του ακι­νή­του, όρισε τον πρώτο εναγόµενο Δήµο κλη­ρο­δό­χο ανα­φο­ρι­κά µε την πα­ρα­χώ­ρη­ση της χρή­σης και δια­χεί­ρι­σης αυτού και τη σύ­ζυ­γό του Ούτε, µετά της συµβο­λαιο­γρά­φου Αρι­στέ­ας Ηρα­κλεί­δου – Πε­ρί­δου εκτε­λέ­στριες αυτής. Ως εκ τού­του, ο πρώ­τος εναγόµενος (σηµείωση: εν­νο­εί το Δήµο Ρόδου) επ’ου­δε­νί είναι κλη­ρο­δό­χος επί της κυ­ριό­τη­τας του ακι­νή­του επω­φε­λούµενος µόνο µε τη χρήση και τη δια­χεί­ρι­σή του. Στην αυτή δια­πί­στω­ση, άλ­λω­στε, ήχθη και το Εφε­τείο Αθη­νών µε την υπ’ αριθµ. 1560/2008 από­φα­σή του (Τµήµα Εκού­σιας Δι­καιο­δο­σί­ας) – καί­τοι δεν πα­ρά­γε­ται δε­δι­κασµένο από την κρίση του αυτή – όταν εκλή­θη να ερµηνεύ­σει, κα­τό­πιν αί­τη­σης του Δήµου Ρο­δί­ων, την ανω­τέ­ρω δια­θή­κη ως προς τον τρόπο δια­χεί­ρι­σης της κα­τα­λει­πόµενης δια της ως άνω κλη­ρο­δο­σί­ας πε­ριου­σί­ας, η οποία είχε τα­χθεί υπέρ κοι­νω­φε­λούς σκο­πού (άρθρο 825 Κ.Πολ.Δ.)”.

Το Πολυµελές Πρω­το­δι­κείο έτσι έκρι­νε ότι η αγωγή χρη­σι­κτη­σί­ας πρέ­πει να απορ­ρι­φθεί, ως ουσία αβάσιµη ως προς το ανα­γνω­ρι­στι­κό αίτηµα ότι ο Δήµος Ρο­δί­ων δεν είναι κλη­ρο­δό­χος και εν γένει δεν έλκει κλη­ρο­νοµικό δι­καίωµα από την ως άνω δια­θή­κη επί του επι­δί­κου.

Ο Δήμος Ρόδου με έφεση που άσκη­σε προ­βάλ­λει τρείς λό­γους για την ακύ­ρω­ση της απο­φά­σε­ως του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η κυ­ριό­τη­τα του ακι­νή­του του ανή­κει.