Ε.Κ.Ρ.: Απάντηση στο Σωματείο Ιδ. Υπαλλήλων του ΠΑΜΕ σχετικά με την απεργία της 21.9.2023

Τα Συν­δι­κάτα και δη τα δευ­τε­ρο­βάθ­μια και το τρι­το­βάθ­μιο Συν­δι­κα­λι­στικό Όργανο, όταν προ­κη­ρύσ­σουν γενική απεργία αυτή έχει εξόχως πολι­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά και οφεί­λουμε να είμαστε όλοι πολύ προ­σε­κτι­κοί κατά τη ενά­σκηση αυτού του δικαιώ­μα­τος. Πολλώ δε μάλλον όταν οι γενικές απερ­γίες προ­α­ναγ­γέλ­λο­νται πρώτα μέσα από κομ­μα­τι­κές φυλ­λά­δες και αμέσως μετά καλού­νται τα συν­δι­κάτα να υιο­θε­τή­σουν κομ­μα­τι­κές απο­φά­σεις και «κελεύ­σματα»… Τα Συν­δι­κάτα, η ΓΣΕΕ και οι εργα­ζό­με­νοι του ιδιω­τι­κού τομέα, μόλις πριν από 10 ημέρες βρέ­θη­καν στη Θεσ­σα­λο­νίκη και δια­δή­λω­σαν κόντρα στην Κυβερ­νη­τική προ­πα­γάνδα που ήθελε την ανα­στολή των αγω­νι­στι­κών μας κινη­το­ποι­ή­σεων. Το πλαίσιο αιτη­μά­των εκείνης της κινη­το­ποί­η­σης ήταν ακριβώς το ίδιο με αυτό που σήμερα προ­τάσ­σε­ται ως «νέο» πλαίσιο για να αιτιο­λο­γη­θεί η ανα­γκαιό­τητα μιας νέας κινη­το­ποί­η­σης. Τα συν­δι­κάτα και η ΓΣΕΕ συμ­με­τεί­χαν την περα­σμένη Δευτέρα 18 Σεπτεμ­βρίου στη Διαρκή Επι­τροπή Κοι­νω­νι­κών Υπο­θέ­σεων της Βουλής και κατέ­θε­σαν ολο­κλη­ρω­μένο πλαίσιο αντιρ­ρή­σεων και προ­τά­σεων γύρω από το νέο εργα­σιακό νομο­σχέ­διο της Κυβέρ­νη­σης. Οι θέσεις μας είναι γνωστές τόσο στην Κυβέρ­νηση, όσο και στο σύνολο των κομ­μά­των του Ελλη­νι­κού Κοι­νο­βου­λίου. Το ίδιο και οι έντονες αντιρ­ρή­σεις μας για την περαι­τέρω ελα­στι­κο­ποί­ηση των εργα­σια­κών σχέσεων, σε μια αγορά εργα­σίας παρηκ­μα­σμένη και υπο­νο­μευ­μένη από τις διαρ­κείς παρεμ­βά­σεις της περα­σμέ­νης 12ετιας. Οι εργα­ζό­με­νοι του ιδιω­τι­κού τομέα (σ.σ. αυτούς αφορά το εργα­σιακό νομο­σχέ­διο) δεν έχουν ανάγκη

από καθη­με­ρινή «επα­να­στα­τική γυμνα­στική» που στο τέλος εξα­ντλεί οικο­νο­μικά τους ίδιους και τους ίδιους. Απαι­τούν σοβα­ρό­τητα και διεκ­δι­κή­σεις καλά προ­ε­τοι­μα­σμέ­νες, με πλαίσιο που να απηχεί σε ευρύ­τερα κοι­νω­νικά στρώ­ματα, ώστε να χτι­στούν εκείνες οι κοι­νω­νι­κές συμ­μα­χίες που θα φέρουν απο­τέ­λε­σμα στους αγώνες για τη βελ­τί­ωση της θέσης τους. Για το λόγο αυτό ως Ε.Κ.ΡΟΔΟΥ συμπα­ρα­τασ­σό­μα­στε με τη θέση της Γενικής Συνο­μο­σπον­δίας Εργατών Ελλάδας, να δια­μορ­φω­θεί το επόμενο διά­στημα ένα ολι­στικό διεκ­δι­κη­τικό πλαίσιο που να κινεί­ται σε άξονες πλειο­ψη­φικά απο­δε­κτούς από την κοι­νω­νία και τους εργα­ζό­με­νους. Η επα­να­φορά της Εθνικής Γενικής Συλ­λο­γι­κής Σύμ­βα­σης Εργα­σίας στα χέρια των Κοι­νω­νι­κών Εταίρων, η υπο­γραφή νέων Κλα­δι­κών Συλ­λο­γι­κών Συμ­βά­σεων Εργα­σίας και η κήρυξή τους ως υπο­χρε­ω­τι­κών, η κατάρ­τιση και διεκ­δί­κηση ενός ολο­κλη­ρω­μέ­νου σχεδίου ανα­συ­γκρό­τη­σης των πλη­γει­σών περιο­χών (με την υπό­δειξη ενός νέου παρα­γω­γι­κού μοντέ­λου που θα τρο­φο­δο­τή­σει με νέες και καλά αμει­βό­με­νες θέσεις εργα­σίας την περιοχή), τα ζητή­ματα της ακρί­βειας που εξα­νε­μί­ζει τα εισο­δή­ματα των εργα­τι­κών νοι­κο­κυ­ριών, το πραγ­μα­τικό και καθο­λικό «ξεπά­γωμα» των τριε­τιών, είναι ζητή­ματα επάνω στα οποία μπο­ρούμε να δομή­σουμε ένα δυνατό διεκ­δι­κη­τικό πλαίσιο που θα οδη­γή­σει σε μια Γενική Απεργία με πραγ­μα­τι­κούς απερ­γούς τους εργα­ζό­με­νους του σκληρού ιδιω­τι­κού τομέα και όχι τις γνωστές «στρα­τιές» κομ­μα­τι­κών μελών και φίλων. Μετά από 12 χρόνια καθη­με­ρι­νών αγώνων δεν μας προ­βλη­μα­τί­ζει, έστω και κατ ΄ελά­χι­στο, το γεγονός ότι οι εργα­ζό­με­νοι του ιδιω­τι­κού τομέα συμ­με­τέ­χουν με μονο­ψή­φιο ποσοστό στις απερ­για­κές μας κινη­το­ποι­ή­σεις; Οι εργα­ζό­με­νες και οι εργα­ζό­με­νοι, ειδικά όσοι ακόμα βρί­σκο­νται μέσα στα λασπό­νερα προ­σπα­θώ­ντας να ανα­συ­γκρο­τή­σουν τις ζωές και την καθη­με­ρι­νό­τητα τους, απαι­τούν από εμάς σοβα­ρό­τητα και σεβασμό. Οι συνα­δέλ­φισ­σες και οι συνά­δελ­φοι του σκληρού ιδιω­τι­κού τομέα, χρειά­ζο­νται ενη­μέ­ρωση και ένα πει­στικό πλάνο για ποιους λόγους αξίζει να θυσιά­σουν το «ιερό» μερο­κά­ματό τους και για ποιο λόγο θα αντι­δι­κή­σουν με τον εργο­δότη τους εκείνη την ημέρα, καθώς είναι τοις πάση γνωστό ότι οι απεργοί ιδιω­τι­κοί υπάλ­λη­λοι έχουν και απώλεια μισθο­λο­γική και σε σύγκρουση με τον εργο­δότη έρχο­νται όταν απερ­γούν. Δεν υπο­στεί­λουμε τη σημαία του αγώνα επου­δενί . Ας προ­βλη­μα­τι­στούμε μόνο αν τελικά θέλουμε να χαράσ­σουμε και να ακο­λου­θούμε τον δρόμο τον απο­τε­λε­σμα­τικό ή αν απλά θυσιά­ζουμε την όποια δυνα­τό­τητα παρέμ­βα­σης και πίεσης για τη βελ­τί­ωση των όρων και των συν­θη­κών εργα­σίας, για την εκπλή­ρωση ενός κακώς νοού­με­νου συν­δι­κα­λι­στι­κού «καθή­κο­ντος», που προ­αγ­γέλ­λετε πρώτα μέσα από τις κομ­μα­τι­κές φυλ­λά­δες .

Είναι του­λά­χι­στον απρεπές να δεχό­μα­στε επίθεση από ένα Σωμα­τείο του ΠΑΜΕ που κάνει την εμφά­νιση του μία φορά τον χρόνο και να κατη­γο­ρεί το Εργα­τικό Κέντρο ότι δεν κάνει αγώνες και δεν διεκ­δι­κεί τα δικαιώ­ματα των εργα­ζο­μέ­νων της περιο­χής μας. Την απά­ντηση τους την δίνουν χρόνια οι συνά­δελ­φοι εργα­ζό­με­νοι και τους κατα­τάσ­σουν εκεί που πρέπει..

Προ­φα­νώς λόγω των κομ­μα­τι­κών παρω­πί­δων που έχουν δεν το αντι­λαμ­βά­νο­νται.

Το Εργα­τικό Κέντρο μέσα από θέσεις – προ­τά­σεις και σχέδιο διεκ­δι­κεί και φέρνει απο­τε­λέ­σματα για τους συνά­δελ­φους εργα­ζό­με­νους της περιο­χής μας .

Εμείς απο­λο­γού­μα­στε μόνο στους εργα­ζό­με­νους και μόνο αυτοί μπορούν να μας κρίνουν και όχι σε κομ­μα­τικά στρα­τό­πεδα.

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                 Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΕΓΓΛΕΖΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ                ΦΡΑΝΤΖΟΛΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ