«Αν με δεις, κλάψε»

Η στάθ­μη των υδά­των έχει μειω­θεί σε με­γά­λα πο­τά­μια σε ολό­κλη­ρη την Ευ­ρώ­πη, και στις ξηρές κοί­τες τους έχουν ανα­δυ­θεί προει­δο­ποι­η­τι­κά μη­νύ­μα­τα αιώ­νων, στις λε­γό­με­νες «πέ­τρες της πεί­νας». Οι «πέ­τρες της πεί­νας», που χρη­σι­μο­ποιού­νταν ως «υδρο­λο­γι­κά ορό­ση­μα» σε ολό­κλη­ρη την κε­ντρι­κή Ευ­ρώ­πη, εμ­φα­νί­στη­καν για τε­λευ­ταία φορά στην ξη­ρα­σία του 2018. Όμως οι πέ­τρες πεί­νας δεν κα­τέ­γρα­φαν απλώς την ξη­ρα­σία. Προει­δο­ποιού­σαν επί­σης, για τις δύ­σκο­λες μέρες που έρ­χο­νταν, διότι η ξη­ρα­σία θα έφερ­νε κακή σο­δειά, και πείνα στους φτω­χούς αν­θρώ­πους.  Μία από αυτές τις πέ­τρες βρί­σκε­ται στον πο­τα­μό Έλβα, ο οποί­ος από τα βουνά της Τσε­χί­ας μέσω της Γερ­μα­νί­ας κα­τα­λή­γει στη Βό­ρεια Θά­λασ­σα. Η πέτρα, που χρο­νο­λο­γεί­ται από μια ξη­ρα­σία του 1616, είναι ορατή στην ξηρή κοίτη του πο­τα­μού. Το κεί­με­νό της στη γερ­μα­νι­κή γλώσ­σα  προει­δο­ποιεί τους πε­ρα­στι­κούς: «Wenn du mich siehstdann weine». Που ση­μαί­νει: «Αν με δεις, τότε κλάψε».