Πέθανε ο «βασιλιάς της κωμωδίας» Τζέρι Λιούις

Ενας από τους ανα­γνω­ρί­σι­μους και αγα­πη­τούς κωμι­κούς του Χόλι­γουντ της δεκα­ε­τίας του ’50 και του ’60, ο Τζέρι Λιούις, πέθανε σε ηλικία 91 ετών, αφή­νο­ντας μια μακρά -εμπορικά και καλλιτεχνικά- επι­τυ­χη­μένη καριέρα.

Ο Τζέρι Λιούις, ο άνθρω­πος που όσο λίγοι δια­σκέ­δασε τους Αμε­ρι­κα­νούς στη μετα­πο­λε­μική εποχή, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών, στην κατοι­κία του στο Λας Βέγκας.

Ηταν ένας πραγ­μα­τι­κός «βασι­λιάς της κωμω­δίας», περισ­σό­τερο του κινη­μα­το­γρά­φου, αστείος, ενο­χλη­τι­κός και κλόουν. Και όποτε χρεια­ζό­ταν έδινε έναν δρα­μα­τικό τόνο στις ερμη­νείες του.

Μερικά χρόνια αργό­τερα γνω­ρί­στηκε με τον ανερ­χό­μενο τότε τρα­γου­δι­στή Ντιν Μάρτιν και έγιναν ένα από τα πιο επι­τυ­χη­μένα ντουέτα της εποχής τους με συνερ­γα­σίες στο ραδιό­φωνο και αργό­τερα στον κινη­μα­το­γράφο.

Πρω­τα­γω­νί­στησε σε 16 ταινίες μαζί με τον Μάρτιν, οι οποίες γνω­ρι­σαν μεγάλη απήχηση. Η συνερ­γα­σία τους έληξε με τους δύο ηθο­ποιούς σε διαμάχη που κράτησε χρόνια. Συμ­φι­λιώ­θη­καν πάντως πριν τον θάνατο του Μάρτιν το 1995.

Ο Λιούς συνέ­χισε την καριέρα του και έγινε ο πιο ακρι­βο­πλη­ρω­μέ­νος σταρ της εποχής του. Εγραφε, σκη­νο­θε­τούσε και, φυσικά, πρω­τα­γω­νι­στούσε σε κωμω­δίες που συν­δυά­ζαν την φάρσα και τα γκαγκ με ένα πιο λεπτό κωμικό στοι­χείο. Πολλές φορές, όπως στο «Nutty Professor», έπαιζε διπλούς ρόλους.

Μια από τις οριακές στιγμές της καριέ­ρας του ήταν το 1972 με την ταινία «The Day the Clown Cried» («Η Ημέρα που Έκλαψε ο Κλόουν») με θέμα την ιστορία ενός κλόουν στα ναζι­στικά στρα­τό­πεδα συγκέ­ντρω­σης. Το στού­ντιο απο­φά­σισε να μην την κυκλο­φο­ρή­σει, ενώ λέγεται ότι ο Λιούις είναι ο κάτοχος της μονα­δι­κής κόπιας. Ο ίδιος εξη­γούσε ότι ντρέ­πε­ται να εμφα­νί­σει μια τόσο κακή ταινία στο κοινό.

Επαιρνε στα σοβαρά το κωμικό στοι­χείο της δου­λειάς του, σημειώ­νει το BBC. Ο ίδιος έλεγε ότι υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην τρα­γω­δία και την κωμωδία και ότι η κωμωδία εξε­ρευνά αυτή τη γραμμή. Για κάποιο διά­στημα τη δεκα­ε­τία του ’70 δίδασκε στο Πανε­πι­στή­μιο της Νότιας Καλι­φόρ­νιας με τον Τζορτζ Λούκας και τον Στίβεν Σπίλ­μπεργκ να είναι ανάμεσα στους μαθητές του.

Αν και στις ΗΠΑ το στυλ του δεν έβρισκε πάντα απήχηση στους κρι­τι­κούς, ήταν ιδιαί­τερα αγα­πη­τός στη Γαλλία, όπου είχε τιμηθεί με το παρά­σημο της Λεγέ­ω­νας της Τιμής. Ίσως ακόμα μεγα­λύ­τερο παρά­σημο ήταν οι έπαινοι για το έργο του από το απαι­τη­τικό κινη­μα­το­γρα­φικό περιο­δικό Cahiers du Cinema.

Αξιό­λογη ήταν και η παρου­σία του και στο Μπρό­ντ­γουεϊ, στο οποίο, σχεδόν στα 70 του το 1995, ήταν ο πιο ακρι­βο­πλη­ρω­μέ­νος ηθο­ποιός, του­λά­χι­στον ως εκείνη την εποχή.

Πέρα από την ηθο­ποιία, ο Λιούς για πολλά χρόνια ήταν ο παρου­σια­στής σε ετήσιο τηλε­μα­ρα­θώ­νιο που συγκέ­ντρωνε εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια σε δωρεές υπέρ της ένωσης για τα θύματα της μυικής δυστρο­φίας. Ηταν ένας ρόλος που κράτησε για πάνω από 50 χρόνια ως το 2010.