Οαση ανθρωπιάς

Aφού ένα ολό­κληρο πρωϊνό μαύρισε η ψυχή μου με φαιές ρητο­ρείες και «αίματα που θα χυθούν»,από όλους όσους, όχι μόνον δεν έχουν τίποτε να δείξουν, αλλά με τον λόγο τους και τις πράξεις τους νομι­μο­ποιούν στο δημόσιο χώρο την φαιά ιδε­ο­λο­γία της Χρυσής Αυγής, ήρθαν ανα­κου­φι­στι­κές οι εικόνες, σαν αυτή της Χαρού­λας Για­σι­ράνη, η οποία συνο­δευό­ταν από λόγια ανθρώ­πινα που κλεί­νουν μέσα τους το δράμα των ανθρώ­πων που απο­φα­σί­ζουν να παίξουν τη ζωή των παιδιών τους κορώνα γράμ­ματα, διεκ­δι­κώ­ντας το δώρο της ζωής :

“Στα μάτια του μικρούλη Μου­σταφά απ’ τη Συρία βλέπεις τη θλίψη της απώ­λειας της σφα­για­σμέ­νης μανού­λας του… Άνθρω­ποι αξιο­πρε­πείς, ευγε­νι­κοί, πολι­τι­σμέ­νοι, γεμάτοι ευγνω­μο­σύνη για την ανθρω­πιά που συνα­ντούν στα νησιά μας… Ένα μεγάλο Ευχα­ρι­στώ και ένα μεγάλο Μπράβο στην Εθε­λο­ντική Ομάδα Πρό­λη­ψης Κατα­στρο­φών και τους Εθε­λο­ντές Σαμα­ρεί­τες που τους φρο­ντί­ζουν μέρα νύχτα.»

Δεν ήταν μόνο η Χαρούλα Για­σι­ράνη και όλοι όσοι από την τοπική αυτο­διοί­κηση βρέ­θη­καν από την πρώτη στιγμή κοντά σ’ αυτούς τους ανθρώ­πους κρα­τώ­ντας ήπιους και ψύχραι­μους τόνους, ή οι εθε­λο­ντι­κές ομάδες, ‘Ηταν πολλοί Ροδίτες, απλοί άνθρω­ποι, που έγραψαν ζεστές ανθρώ­πι­νες σκέψεις, για τους πρό­σφυ­γες που φιλο­ξε­νού­νται στον πρό­χειρο χώρο που στήθηκε. Ευτυχώς είναι πολλοί και κάλυψαν τις άναρ­θρες κραυγές…

Υ.Γ. Εν τω μεταξύ, ας έχουν μερικοί υπ’ όψιν τους, ότι μέσα στην ανα­μπου­μπούλα ο λύκος χαί­ρε­ται …