Σκληρός αγώνας επιβίωσης για εκατοντάδες επαγγελματίες

Εγκλω­βι­σμέ­νοι σ’ ένα πα­ρά­λο­γο, γρα­φειο­κρα­τι­κό σύ­στη­μα βρί­σκο­νται σή­με­ρα αρ­κε­τές εκα­το­ντά­δες επαγ­γελ­μα­τί­ες στο νησί της Ρόδου, οι οποί­οι, ενώ έχουν ξε­πε­ρά­σει το ηλι­κια­κό όριο της σύ­ντα­ξης, είναι αδύ­να­το να επω­φε­λη­θούν από την πα­ρο­χή για την οποία πλή­ρω­ναν επί δε­κα­ε­τί­ες. Το πρό­βλη­μα το αντι­με­τω­πί­ζουν εκεί­νοι που λόγω της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης δεν είχαν τα απαι­τού­με­να έσοδα για να κα­λύ­ψουν τις ασφα­λι­στι­κές και τις φο­ρο­λο­γι­κές τους ει­σφο­ρές. Η αδυ­να­μία αυτή επέ­φε­ρε πρό­στι­μα και προ­βλή­μα­τα που με τη σειρά τους έχουν οδη­γή­σει με­γά­λο αριθ­μό ηλι­κιω­μέ­νων αν­θρώ­πων στην από­γνω­ση.

Τα πα­ρα­δείγ­μα­τα και οι σχε­τι­κές ιστο­ρί­ες αν­θρώ­πων στο νησί της Ρόδου είναι στην κυ­ριο­λε­ξία αμέ­τρη­τες. Πρό­σω­πα που επί χρό­νια δια­τη­ρού­σαν επι­χει­ρή­σεις, λει­τουρ­γού­σαν ως ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τί­ες, ως έμπο­ροι με κα­τα­στή­μα­τα, έχουν φτά­σει σε ση­μείο πλή­ρους ανέ­χειας και λι­μο­κτο­νί­ας. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό το πα­ρά­δειγ­μα γνω­στού εμπό­ρου, που δια­τη­ρού­σε επί χρό­νια σειρά κα­τα­στη­μά­των στο νησί της Ρόδου. Στη διάρ­κεια της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης έκλει­σε και τα τε­λευ­ταία δύο κα­τα­στή­μα­τα που δια­τη­ρού­σε προ­κει­μέ­νου να συ­ντα­ξιο­δο­τη­θεί. Τα κα­τα­στή­μα­τα δεν με­τα­βι­βά­σθη­καν στους κλη­ρο­νό­μους, καθώς υπήρ­χαν φο­ρο­λο­γι­κά προ­βλή­μα­τα. Εν τέλει, τα 32 χρό­νια συ­νε­χούς κα­τα­βο­λής ει­σφο­ρών και έντι­μου φο­ρο­λο­γι­κού βίου, έγι­ναν κα­πνός μέσα σε τέσ­σε­ρα χρό­νια οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης.

Στο συ­γκε­κρι­μέ­νο επαγ­γελ­μα­τία η εφο­ρία κα­τα­λό­γι­σε πρό­στι­μα ύψους 90.000 ευρώ προ­κει­μέ­νου να κλεί­σει τα βι­βλία του και ο ΟΑΕΕ (ΤΕΒΕ) ακόμα 14.000 ευρώ προ­κει­μέ­νου να δώσει έγκρι­ση για την πα­ρο­χή σύ­ντα­ξης ύψους 940 ευρώ (εφό­σον κλεί­σει η επι­χεί­ρη­ση). Ο άν­θρω­πος αυτός στα 70 του χρό­νια, με τις τρά­πε­ζες να τον πιέ­ζουν από πα­ντού, προ­σπα­θεί να επι­βιώ­σει κά­νο­ντας ό,τι δου­λειά βρε­θεί μπρο­στά του. Ο ίδιος, έχει ζη­τή­σει τη βο­ή­θεια όλων προ­κει­μέ­νου να βρε­θεί μια λύση στα προ­βλή­μα­τά του, να ρυθ­μι­στούν κάπως τα πρό­στι­μα της εφο­ρί­ας (που προ­έ­κυ­ψαν λόγω της ανα­δου­λειάς των τε­λευ­ταί­ων ετών) και οι κα­τα­βο­λές προς τον ΟΑΕΕ (τρία χρό­νια ει­σφο­ρές) για να μπο­ρέ­σει του­λά­χι­στον να έχει κά­λυ­ψη για τα φάρ­μα­κα που χρειά­ζε­ται. Κι όμως όλοι του έχουν κλεί­σει την πόρτα σαν να πρό­κει­ται για τον χει­ρό­τε­ρο εγκλη­μα­τία

«Ιστο­ρί­ες σαν του συ­γκε­κρι­μέ­νου επαγ­γελ­μα­τία υπάρ­χουν πά­μπο­λες στη Ρόδο και δυ­στυ­χώς όλοι τους πα­λεύ­ουν χωρίς ελ­πί­δα και χωρίς έναν άν­θρω­πο να μπο­ρεί να στα­θεί δίπλα τους», δή­λω­σε προς τη “δη­μο­κρα­τι­κή” ο κ. Αν­δρέ­ας Δερ­μά­της, συ­ντα­ξιού­χος και επί χρό­νια πρό­ε­δρος των Σι­δε­ρά­δων της Ρόδου και επί χρό­νια συν­δι­κα­λι­στής σε πολ­λές θέ­σεις σε το­πι­κό και εθνι­κό επί­πε­δο. «Προ­σω­πι­κά θεωρώ τον εαυτό μου από τους τυ­χε­ρούς που μπό­ρε­σαν να κλεί­σουν την επι­χεί­ρη­σή τους και να βγουν στη σύ­ντα­ξη. Αν είχα κα­θυ­στε­ρή­σει ένα χρόνο να κάνω τα χαρ­τιά μου, τότε σί­γου­ρα σή­με­ρα θα βρι­σκό­μουν στην ίδια θέση». Ο κ. Δερ­μά­της τό­νι­σε προς τη “δη­μο­κρα­τι­κή” ότι «αυτό που συμ­βαί­νει σή­με­ρα στη Ρόδο και γε­νι­κά στη χώρα μας είναι πέρα από κάθε λο­γι­κή. Αν­θρω­ποι σο­βα­ροί, επαγ­γελ­μα­τί­ες δα­κτυ­λο­δει­κτού­με­νοι, νοι­κο­κυ­ραί­οι, τους οδή­γη­σαν σε ση­μείο να γί­νουν ζη­τιά­νοι. Από το τέλος του έτους 2008, που πρω­το­ξε­κί­νη­σε η κρίση, όταν κό­πη­καν τα δά­νεια των τρα­πε­ζών, μέχρι σή­με­ρα οι επι­χει­ρή­σεις που έκλει­σαν και οι επαγ­γελ­μα­τί­ες που έσβη­σαν είναι πάρα, μα πάρα πολ­λοί. Η πο­λι­τεία από την πλευ­ρά της τους αντι­με­τω­πί­ζει όλους σαν σκου­πί­δια. Η πο­λι­τεία, οι ίδιοι οι πο­λι­τι­κοί είναι πα­ντε­λώς αδιά­φο­ροι για τα πραγ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα των αν­θρώ­πων, είναι αδιά­φο­ροι για την πείνα, τη δυ­στυ­χία, για όλα εκεί­να που συμ­βαί­νουν σε έντι­μους αν­θρώ­πους, που δεν έφται­γαν σε τί­πο­τα να οδη­γη­θούν σε κρίση και να κα­τα­στρα­φούν».

Το δι­κα­στή­ριο δίνει

λύση στα προ­βλή­μα­τα

με τα δά­νεια

Ο κ. Αν­δρέ­ας Δερ­μά­της είναι ένα από τα λίγα πρό­σω­πα της Ρόδου που είχαν το κου­ρά­γιο να έρ­θουν σε αντι­πα­ρά­θε­ση με τις τρά­πε­ζες, να ζη­τή­σουν προ­στα­σία μέσω του Νόμου Κα­τσέ­λη και να βγουν νι­κη­τές. «Οι τρά­πε­ζες μέσα από την ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση και τα δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ που ει­σέ­πρα­ξαν, θα έπρε­πε να πα­ρα­γρά­ψουν όλα τα δά­νεια των Ελ­λή­νων πο­λι­τών, διότι εμείς οι Ελ­λη­νες πο­λί­τες εί­μα­στε εκεί­νοι που πλη­ρώ­νου­με στο κρά­τος τα δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια που τους έδωσε». Η λο­γι­κή του κ. Δερ­μά­τη είναι αφο­πλι­στι­κή και δεί­χνει σε όλο της το με­γα­λείο τον πα­ρα­λο­γι­σμό που επι­κρα­τεί τα τε­λευ­ταία χρό­νια στην Ελ­λά­δα. «Το κρά­τος έσωσε τις τρά­πε­ζες, εμείς τώρα σώ­ζου­με το κρά­τος, ενώ την ίδια στιγ­μή οι τρά­πε­ζες από θέση ισχύ­ος έρ­χο­νται και διεκ­δι­κούν τό­κους και πρό­στι­μα».

Όλα αυτά ει­πώ­θη­καν στην αί­θου­σα του Πρω­το­δι­κεί­ου της Ρόδου, όταν συ­ζη­τή­θη­κε η προ­σφυ­γή του κ. Δερ­μά­τη κατά των τρα­πε­ζών. Η έδρα απο­δέ­χθη­κε πλή­ρως όλα αυτά και ανε­γνώ­ρι­σε την ανά­γκη να συ­μπιε­στούν στο μι­κρό­τε­ρο δυ­να­τό βαθμό οι δό­σεις προς τις τρά­πε­ζες και την εφο­ρία. «Το δι­κα­στή­ριο μου έδωσε τη λύση, έχου­με το δίκιο με το μέρος μας και όλοι μπο­ρούν να κι­νη­θούν με την ίδια δια­δι­κα­σία για να βελ­τιώ­σουν κάπως την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά τους».

Πρέ­πει να ση­μειω­θεί ότι η όλη νο­μι­κή δια­δι­κα­σία προ­σφυ­γής στο Νόμο Κα­τσέ­λη, εκ­δί­κα­σης της υπό­θε­σης και έκ­δο­σης της από­φα­σης κι­νή­θη­κε με γρή­γο­ρους ρυθ­μούς.

Σε όλο αυτό τον αγώνα επι­βί­ω­σης, σε όλες αυτές τις προ­σπά­θειες που κα­τα­βάλ­λουν όλοι, είτε είναι ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τί­ες, είτε είναι συ­ντα­ξιού­χοι, είτε μι­σθω­τοί, άπα­ντες είναι μόνοι, χωρίς υπο­στή­ρι­ξη από το κρά­τος, χωρίς μέ­ρι­μνα, χωρίς τί­πο­τα. «Από μόνοι μας πρέ­πει να πα­λέ­ψου­με και να βρού­με λύση, μην πε­ρι­μέ­νε­τε τί­πο­τα από τους πο­λι­τι­κούς οι οποί­οι εκ των πραγ­μά­των έχουν κα­τα­στρέ­ψει τα πάντα» τό­νι­σε ο κ. Αν­δρέ­ας Δερ­μά­της, που σε όλη του τη ζωή πά­λευε με τα σί­δε­ρα.