Σ. Kαραντζιάς: «Οι καλλιτέχνες αντιμετωπίζονται στην Ελλάδα σαν χομπιστές»

«Οι καλ­λι­τέ­χνες αντι­με­τω­πί­ζο­νται σαν χο­μπί­στες εδώ και καιρό, είτε από κυ­βερ­νή­σεις είτε και από εμάς τους ίδιους είτε μέσα από την κοι­νω­νία μας».

Αυτό δη­λώ­νει με­τα­ξύ άλλων ο μου­σι­κο­συν­θέ­της κ. Σάβ­βας Κα­ραν­τζιάς στην «δ» πε­ρι­γρά­φο­ντας την επό­με­νη μέρα μετά την κρίση του κο­ρω­νοϊ­ού και πώς αυτή η κα­τά­στα­ση βρί­σκει τον καλ­λι­τε­χνι­κό κόσμο. Επί­σης, μι­λά­ει για το Φε­στι­βάλ που ετοι­μά­ζει, για το πρό­γραμ­μα με τις πα­ρου­σί­ες του σε ξένες με­γά­λες πό­λεις ενώ δη­λώ­νει πως περ­νά­ει και μια δη­μιουρ­γι­κή πε­ρί­ο­δο της ζωής του καθώς σε λίγες μέρες ολο­κλη­ρώ­νει το νέο έργο με τίτλο ‘Αντρέι Ρου­μπλιώφ’ που θα κάνει πρε­μιέ­ρα στις 15 Οκτω­βρί­ου στη Μόσχα.

• Κύριε Κα­ραν­τζιά είναι γε­γο­νός πως η κρίση που δη­μιούρ­γη­σε η παν­δη­μία του κο­ρω­νοϊ­ού επη­ρέ­α­σε την ζωή μας και φυ­σι­κά, τους καλ­λι­τέ­χνες. Θα ήθελα το σχό­λιό σας για όλες τις καλ­λι­τε­χνι­κές δρά­σεις που ανα­γκα­στι­κά ανα­βλή­θη­καν και φυ­σι­κά, για τους αν­θρώ­πους της Τέ­χνης που φώ­να­ξαν «δεν εί­μα­στε χο­μπί­στες», όταν ανα­κοι­νώ­θη­καν τα οι­κο­νο­μι­κά μέτρα ενί­σχυ­σης από την κυ­βέρ­νη­ση.

Σί­γου­ρα όλο αυτό που ζούμε με την παν­δη­μία, επη­ρέ­α­σε όλον τον κόσμο. Ακόμα και χώρες με ιδιαί­τε­ρα ανε­πτυγ­μέ­νο το αί­σθη­μα της τέ­χνης. Στη χώρα μας όμως πι­στεύω πως η κρίση δεν είναι τω­ρι­νή. Υπήρ­χε χρό­νια. Απλά η παν­δη­μία βο­ή­θη­σε στο να βγει στην επι­φά­νεια. Οι καλ­λι­τέ­χνες αντι­με­τω­πί­ζο­νται σαν χο­μπί­στες εδώ και καιρό, είτε από κυ­βερ­νή­σεις είτε και από εμάς τους ίδιους είτε μέσα από την κοι­νω­νία μας.

Είναι απί­στευ­το, πως ακόμα και σή­με­ρα ακούς φρά­σεις από γο­νείς στα παι­διά τους όπως «Έλα μωρέ, μου­σι­κός θα γί­νεις; Και τι θα τρως;» ή όταν σε ρω­τά­νε τι επάγ­γελ­μα κά­νεις «Μου­σι­κός; Επάγ­γελ­μα λέμε! Χαχα».

Σί­γου­ρα έχου­με ευ­θύ­νη και εμείς, γιατί ίσως βο­λευ­τή­κα­με με αυτήν την κα­τά­στα­ση. Ακόμα και σή­με­ρα ενώ έχει γκρε­μι­στεί ο κό­σμος γύρω μας δεν κά­νου­με τί­πο­τα για να αλ­λά­ξει όλο αυτό. Ίσως φο­βό­μα­στε μη χά­σου­με τη βολή μας. Και όταν φο­βά­σαι να αλ­λά­ξεις, όταν φο­βά­σαι το νέο και το και­νού­ριο, τότε ση­μαί­νει ότι θέ­λεις να μεί­νεις εκεί που είσαι και όταν μέ­νεις εκεί που είσαι, είσαι απλά κενός..

Όπως φαί­νε­ται αυτή η πληγή θα πάρει καιρό να για­τρευ­τεί όταν υπάρ­χουν τέ­τοιες από­ψεις και νο­ο­τρο­πί­ες. Πρέ­πει να κα­τα­λά­βου­με όλοι τον κίν­δυ­νο που κρύ­βε­ται, όταν διά­φο­ρες κυ­βερ­νή­σεις και κοι­νω­νί­ες απα­ξιώ­νουν όχι τον καλ­λι­τέ­χνη, αλλά την ίδια την Τέχνη.

• Τι γί­νε­ται με το Φε­στι­βάλ «Ευ­ρω­παϊ­κή Πο­λυ­φω­νία» που απο­τε­λεί μια Ελ­λη­νο­γαλ­λι­κή συ­νερ­γα­σία. Ποια είναι τα επό­με­να βή­μα­τα;

Με τους συ­νερ­γά­τες μας στο Πα­ρί­σι και πιο συ­γκε­κρι­μέ­να με τον ορ­γα­νι­σμό ArtsSpontanés, έχου­με ιδρύ­σει τo 2018 το «Φε­στι­βάλ «Ευ­ρω­παϊ­κή Πο­λυ­φω­νία» στην Ρόδο. Στη­ρί­ζε­ται από το Δη­μο­τι­κό Ορ­γα­νι­σμό Πο­λι­τι­σμού Αθλη­τι­σμού Ρόδου (ΔΟΠΑΡ) και το Γαλ­λι­κό Προ­ξε­νείο Ρόδου. Είναι ένας Διε­θνής καλ­λι­τε­χνι­κός θε­σμός, που για τρεις συ­νε­χείς μέρες με­τα­τρέ­πει την Με­σαιω­νι­κή Πόλη σε ένα ενερ­γό ερ­γα­στή­ρι μου­σι­κής, δί­νο­ντας την ευ­και­ρία στο κοινό να λαμ­βά­νει μέρος σε πο­λυά­ριθ­μα δια­δρα­στι­κά μου­σι­κά ερ­γα­στή­ρια και συ­ναυ­λί­ες υψη­λής αι­σθη­τι­κής. Συμ­με­τέ­χουν διε­θνούς φήμης καλ­λι­τέ­χνες και μου­σι­κά σύ­νο­λα από την Ελ­λά­δα και το εξω­τε­ρι­κό. Πε­ρισ­σό­τε­ρες λε­πτο­μέ­ρειες μπο­ρεί­τε να βρεί­τε στην ηλε­κτρο­νι­κή σε­λί­δα www.arts-spontanes.com/festival.

Τους τε­λευ­ταί­ους μήνες, δου­λεύ­ου­με ακού­ρα­στα για τον κα­λύ­τε­ρο σχε­δια­σμό της 3ης έκ­δο­σης του Φε­στι­βάλ, που για πρώτη φορά θα φι­λο­ξε­νή­σει μια ται­νία μι­κρού μή­κους «Passion/Πάθος» γαλ­λι­κής πα­ρα­γω­γής. Ένα με­γά­λο μέρος των γυ­ρι­σμά­των θα πραγ­μα­το­ποι­η­θούν στην Ρόδο- χώρο έμπνευ­σης της ται­νί­ας. Ει­δι­κά αυτός ο λόγος με κάνει ιδιαί­τε­ρα χα­ρού­με­νο, καθώς σκο­πός δικός μου και των συ­νερ­γα­τών μου πάντα ήταν η προ­βο­λή της Ρόδου και ο πο­λι­τι­σμός της να τα­ξι­δεύ­ει σε οποια­δή­πο­τε άκρη του κό­σμου. Η συ­γκε­κρι­μέ­νη ται­νία το κα­τα­φέρ­νει από­λυ­τα και κυ­ρί­ως μέσα από μια ιδιαί­τε­ρη αι­σθη­τι­κή. Όλοι μπο­ρεί­τε να λά­βε­τε μέρος σε αυτό το μου­σι­κό, πο­λι­τι­στι­κό και αν­θρώ­πι­νο τα­ξί­δι. Μπο­ρεί­τε να μά­θε­τε πε­ρισ­σό­τε­ρα για την ται­νία και τρό­πους συμ­με­το­χής στο teaser που πα­ρου­σιά­ζουν οι δύο σκη­νο­θέ­τες, Gabriel Mirété και Χρύ­σαν­θος Αντω­νί­ου : https://youtu.be/rhClRPglSmo

• Ποιες είναι οι επό­με­νες κι­νή­σεις που σχε­διά­ζε­τε με την συ­νο­δι­κή χο­ρω­δία της Μό­σχας;

Έχει δη­μιουρ­γη­θεί μια ιδιαί­τε­ρη και όμορ­φη σχέση με­τα­ξύ εμού και της Συ­νο­δι­κής Χο­ρω­δί­ας της Μό­σχας ή ακόμα κα­λύ­τε­ρα θα έλεγα μια αμοι­βαία καλ­λι­τε­χνι­κή αγάπη. Άλ­λω­στε είναι από τις αγα­πη­μέ­νες μου χο­ρω­δί­ες καθώς είναι όλοι τους πραγ­μα­τι­κά απί­στευ­τοι. Χαί­ρο­μαι πάρα πολύ που θα ξα­να­συ­νερ­γα­στού­με και θα βρε­θού­με όλοι μαζί για άλλη μια φορά σε αυτόν τον υπέ­ρο­χο χώρο όπως ο Zaryadye Concert Hall, που αυτή τη στιγ­μή θε­ω­ρεί­ται από τις πιο γνω­στές και σύγ­χρο­νες αί­θου­σες συ­ναυ­λιών και πα­ρα­στά­σε­ων κλα­σι­κής μου­σι­κής στον κόσμο. Ένα πραγ­μα­τι­κό στο­λί­δι.

Ύστε­ρα λοι­πόν από πρό­σκλη­ση που δέ­χτη­κα από τη Συ­νο­δι­κή Χο­ρω­δία της Μό­σχας, στο πλαί­σιο των πο­λι­τι­στι­κών εκ­δη­λώ­σε­ων του υπουρ­γεί­ου Πο­λι­τι­σμού της Ρω­σί­ας με τίτλο” Η μου­σι­κή που γεν­νή­θη­κε από το φως ” στις 15 Οκτω­βρί­ου αν όλα πάνε φυ­σι­κά καλά με το θέμα του κο­ρω­νοϊ­ού, θα πα­ρου­σιά­σου­με στο πρώτο μέρος της πα­ρά­στα­σης το ορα­τό­ριο «Θε­ο­φά­νης ο Έλ­λη­νας» και στο δεύ­τε­ρο μέρος έχου­με πρε­μιέ­ρα ενός και­νού­ριου έργου με τίτλο Αντρέι Ρου­μπλιώφ, ένα έργο γραμ­μέ­νο για ορ­χή­στρα εγ­χόρ­δων, μικτή χο­ρω­δία, κρου­στά, πιάνο, αφη­γη­τή και σόλο σο­πρά­νο βα­σι­σμέ­νο σε πρω­τό­τυ­πα κεί­με­να που έχει γρά­ψει απο­κλει­στι­κά η αγα­πη­μέ­νη μου συγ­γρα­φέ­ας και φίλη Μάρω Βαμ­βου­νά­κη.

Η σχέση λοι­πόν που έχου­με ανα­πτύ­ξει με τη Συ­νο­δι­κή Χο­ρω­δία έχει ως απο­τέ­λε­σμα να μου ανα­τε­θεί ως συν­θέ­της να συν­θέ­σω ένα και­νούρ­γιο έργο σε μια από τις πιο ση­μα­ντι­κές μέρες της Ρω­σί­ας “Η ημέρα της νίκης” στις 9 Μαΐου και να πα­ρου­σια­στεί στον Κα­θε­δρι­κό Ναό της Ανα­στά­σε­ως της Μό­σχας, που θε­ω­ρεί­ται ο με­γα­λύ­τε­ρος ορ­θό­δο­ξος ναός στον κόσμο και ένα από τα ση­μα­ντι­κό­τε­ρα σύμ­βο­λα της ορ­θο­δο­ξί­ας. Είναι λοι­πόν ιδιαί­τε­ρα συ­γκι­νη­τι­κό και τι­μη­τι­κό για μένα καθώς, πι­στέψ­τε με, η Ρωσία δεν έχει ανά­γκη κα­νέ­ναν ξένο συν­θέ­τη. Έχει εκ­πλη­κτι­κούς συν­θέ­τες και τρέ­φει με­γά­λη αγάπη στη μου­σι­κή.

• Ποια τα επό­με­να σχέ­δια; Τι πε­ρι­λαμ­βά­νει το πρό­γραμ­μά σας;

Όπως προ­α­νά­φε­ρα, μαζί με τους συ­νερ­γά­τες μου προ­σπα­θού­με να προ­σαρ­μο­στού­με στα νέα δε­δο­μέ­να. Λόγω της τρέ­χου­σας κα­τά­στα­σης πολ­λές από τις προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νες πα­ρα­στά­σεις ακυ­ρώ­θη­καν ή με­τα­φέρ­θη­καν σε άλλες ημε­ρο­μη­νί­ες. Το ίδιο τυγ­χά­νουν και κά­ποια άλλα σχέ­δια μας στη Ρόδο και τον Ορ­γα­νι­σμό Ars Artis, που έχω δη­μιουρ­γή­σει με στόχο τη δη­μιουρ­γία ση­μα­ντι­κών καλ­λι­τε­χνι­κών εκ­δη­λώ­σε­ων στη γε­νέ­τει­ρά μου. Συγ­χρό­νως περ­νάω και μια δη­μιουρ­γι­κή πε­ρί­ο­δο της ζωής μου, καθώς σε λίγες μέρες ολο­κλη­ρώ­νω το νέο έργο με τίτλο “Αντρέι Ρου­μπλιώφ”, που θα κάνει πρε­μιέ­ρα στις 15 Οκτω­βρί­ου στη Μόσχα.

Ήδη όμως υπάρ­χουν νέες ιδέες, που ανυ­πο­μο­νώ να πά­ρουν σάρκα και οστά, καθώς κάτι ωραίο ετοι­μά­ζου­με το 2021 σε Νορ­βη­γία, Εσθο­νία και Ρόδο.

Πριν λίγες μέρες ξε­κί­νη­σε μια ωραία συ­νερ­γα­σία με την εται­ρία Musicentry, μια εται­ρεία που εκ­προ­σω­πεί σπου­δαί­ους δη­μιουρ­γούς, συν­θέ­τες και στι­χουρ­γούς σε Ελ­λά­δα και εξω­τε­ρι­κό και σαν στόχο έχου­με την έκ­δο­ση κά­ποιων έργων μου από με­γά­λους εκ­δο­τι­κούς οί­κους του εξω­τε­ρι­κού.