Έχει κι εκείνος την Παγκόσμια Ημέρα του κι ας μην το ξέρει

Τα ανθο­πω­λεία στις 21 Ιουνίου είχαν τη συνη­θι­σμένη κίνηση. Στα σόσιαλ μίντια υπήρχαν κάποιες ανα­φο­ρές, χαμένες ανάμεσα σε σποτ ΣΥΡΙΖΑ, τουρ­κική προ­κλη­τι­κό­τητα, θερινό ηλιο­στά­σιο και στα μοχίτο-με-πόδια-και-βιβλία-στις-παραλίες. Πόσοι ξέρουν, λοιπόν, ότι σήμερα είναι η Παγκό­σμια Ημέρα του Πατέρα; Προ­σω­πικά, μου το θύμισε η κόρη μου με ένα βίντεο που έφτιαξε με φωτο­γρα­φίες μου. Κι έλιωσε ο Φάδερ…

Η -αμερικανικής εμπνεύσεως- Παγκό­σμια Ημέρα του Πατέρα γιορ­τά­ζε­ται κάθε τρίτη Κυριακή του Ιουνίου. Με δώρα, απ’ όλη την οικο­γέ­νεια, τιμώ­νται ο πατέρας, ο παππούς ή ο προ­πάπ­πους – εάν ζουν. Εμπνεύ­στρια αυτής της Παγκό­σμιας Ημέρας ήταν η Αμε­ρι­κα­νίδα Σονόρα Σμαρτ – Ντοντ, που θέλησε -ειλικρινά, very smart- να καθιε­ρώ­σει μια γιορτή ανάλογη με την Ημέρα της Μητέρας. Ηθελε έτσι να τιμήσει τον πατέρα της, Γουί­λιαμ Σμαρτ, βετε­ράνο του Αμε­ρι­κα­νι­κού Εμφυ­λίου Πολέμου, που ανέ­θρεψε μόνος του τα 6 παιδιά της οικο­γέ­νειας.

Ο πρώτος εορ­τα­σμός τής Ημέρας του Πατέρα έγινε στις 19 Ιουνίου 1910 στο Σπόκεν της πολι­τείας Ουά­σιγ­κτον, όπου ζούσε η οικο­γέ­νεια Σμαρτ. Παρέ­μεινε ένα γεγονός τοπικής σημα­σίας για πολλά χρόνια μέχρι το 1966, οπότε ο τότε Αμε­ρι­κα­νός πρό­ε­δρος Λίντον Τζόνσον, με διά­ταγμά του, ανα­κή­ρυξε την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου ως Ημέρα του Πατέρα.

Από τότε ο εορ­τα­σμός έχει περάσει τα αμε­ρι­κα­νικά σύνορα και έχει διε­θνο­ποι­η­θεί. Δισε­κα­τομ­μύ­ρια μπα­μπά­δες σε όλον τον πλανήτη (κανο­νικά πρέπει να) γιορ­τά­ζουν την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου, αλλά ίσως και να μην το μάθουν ποτέ, αφού δεν είναι τόσο γνωστή αυτή η Παγκό­σμια Ημέρα. Μπορεί ο κόσμος μας να είναι φτιαγ­μέ­νος από άντρες, κατά το κλισέ που έγινε και τρα­γούδι, αλλά οι γυναί­κες τον κυο­φό­ρη­σαν και τον γέν­νη­σαν και σε εκείνες αξίζουν υπο­κλί­σεις και υπέρ­τα­τος σεβα­σμός.

Αλλά δεν αξίζει και λίγο από όλα αυτά κι ο πατέρας, ο μπα­μπά­κας, ο ντάντι; Ψυχούλα δεν έχει και εκείνος; Ναι, τα περισ­σό­τερα λόγια και οι έπαινοι πάνε στη μητέρα, στο πλάσμα που χρωστά όλη η ανθρω­πό­τητα τα πάντα, αλλά δεν υπάρχει κι άλλος ένας γονέας; Εκείνος δεν πέφτει το βράδυ να κοι­μη­θεί και κάνει υπο­λο­γι­σμούς των εξόδων επάνω στο μαξι­λάρι του; Δεν αγωνιά για την οικο­γέ­νειά του, για τα παιδιά του, εκείνος δεν έχει ρόλο σε όλα αυτά; Ο πατέρας δεν σφίγγει τα δόντια για το παρα­κάτω της ζωής των παιδιών του, δεν κρύβει το δάκρυ, δεν πνίγει τον λυγμό του επειδή έπειτα από έναν χωρισμό θα πρέπει να βλέπει τα παιδιά του «ως ορίζει το πρό­γραμμα των επι­σκέ­ψεων»; Δεν είναι εκείνος που σαν Τζέισον Στέιθαμ-‘’Transporter’’ τρέχει για να παρα­δώ­σει το τέκνο του στην πρώην, έτοιμος να απο­λο­γη­θεί με την αφωνία του επειδή άργησαν πέντε λεπτά;

Δεν υπάρ­χουν πατε­ρά­δες που μεγα­λώ­νουν παιδιά τα οποία η μάνα τους τα παρά­τησε για να ζήσει τη ζωή της; Σε όλο τον πλανήτη υπάρ­χουν άπειρες παρό­μοιες περι­πτώ­σεις, υπάρ­χουν πολλοί μπα­μπά­δες που δεν είναι άκαρδοι, που δίνουν και τη ζωή τους για τα παι­δά­κια τους.

Τη δόξα, όμως -δικαιολογημένα, ως έναν βαθμό- μη λέμε τα ίδια, θα την απο­λαμ­βά­νουν πάντα οι μανού­λες. Σήμερα, σε μια ηλιό­λου­στη Κυριακή, είναι η Γιορτή του Πατέρα, αλλά πόσοι πατέρες το γνω­ρί­ζουν; Και αν τους ευχη­θείτε σήμερα, θα χαμο­γε­λά­σουν με μια πίκρα στην άκρη των χειλιών: επειδή, στις περισ­σό­τε­ρες των περι­πτώ­σεων, έχουν μεγα­λώ­σει με το να μην περι­μέ­νουν «χρόνια πολλά». Άλλωστε, ακόμα και σήμερα, μπορεί να εξε­τά­ζουν τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό τους για την καλο­και­ρινή άδεια, για το πού θα πάνε τα «σκα­σμένα» δια­κο­πές. Και μπορεί το αυτο­κί­νητο να χρειά­ζε­ται σέρβις και λάστιχα, ενώ τα υπό­λοιπα χρέη τρέχουν μαρα­θώ­νιο.

Πάντως, σύμφωνα με τον Κολομ­βιανό συγ­γρα­φέα Γκα­μπριέλ Γκαρσία Μαρκές, «ένας άντρας κατα­λα­βαί­νει πότε αρχίζει να γερνάει: όταν αρχίζει και μοιάζει με τον πατέρα του». Πατέρα, Νικ μου, είχα προ­λά­βει να στο πω και όταν ήσουν δίπλα μας: Μακάρι να σου μοιάσω – και μόνο στην πρα­ό­τητά σου.

Πηγή : ethnos.gr

Σπύρος Σερα­φείμ